Niets is wat het lijkt. Nu ja, enige verfijning dringt zich op. Niets is helemaal wat het lijkt. Maar zelfs dat verdient schakering. Veel is niet helemaal wat het lijkt. Of toch eerder: veel is niet helemaal wat het op het eerste gezicht lijkt.

De mijmering van vorige week betreffende een spruit, weliswaar niet zo maar één, lokte meer adhesiebetuigingen uit dan welke eerder uit de reeks. Vermoedelijk resorteerde de bijgevoegde prent van een moeder in spé, weliswaar dé moeder in spe wat mij betreft, positief effect op die stroom van geuite aanhankelijkheden.

Onze westerse landen tellen steeds meer alleenstaanden. Deze ontwikkeling blijft niet zonder gevolgen. Alleenstaanden dragen kosten die koppels vaak kunnen delen, waardoor ze sneller risico lopen op armoede. Bovendien, wanneer ze ondersteuning nodig hebben door ziekte, als ouder of door ouderdom, kunnen ze niet terugvallen op steun in het eigen eenpersoonsgezin en zijn ze meer aangewezen op hulp van de overheid.

De spruit zou naar verluidt van alle groentes de meeste weerzin opwekken bij al wat over smaakpapillen beschikt. Mijn familie - en ik meen voor allen te kunnen spreken - is het daar uitdrukkelijk niet mee eens. In onze sibbe worden spruiten op handen gedragen.

Zichzelf respecterende publicaties brengen naast op feiten steunend nieuws ook meningen. Die vulden traditioneel een lange maar smalle verticale kolom, vandaar dat het verschijnsel, nu alle mogelijke vormen aannemend, als column bekend staat.
 

Een gek - hopelijk zijn we het daarover tenminste eens - reed bewust in op een kerstmarkt in Maagdenburg, wat vijf mensen het leven kostte en tweehonderd gewonden eiste. 
Maar over welk soort gek gaat het?

We mijmerden hier onlangs over de deugd die herkenbare klanken kunnen verschaffen. Auditief gevoede melancholie trekt gemakkelijk tranen.
 

Gaan we er op vooruit? Gaat de wereld er op vooruit? Wat is trouwens vooruitgang? Welke maatstaf hanteren we om die te meten? ‘Geloven’ vooruitgangsadepten in vooruitgang - wat toch een twijfel, onzekerheid uitdrukt - of weten ze het zeker?

Het leven ontplooit de mooiere bijzonderheden via het zien, ruiken, voelen maar natuurlijk ook horen. Een vertrouwd stemgeluid, geblaf van de eigen hond of de klanken van de favoriete muzikant brengen rust in de woeste maalstroom der dagelijkse bekommernissen.

Waarom verkies ik geel boven groen, de acht boven de zes, De Vlaeminck boven Merckx, Breughel boven Ensor, Grieg boven Sibelius… Weet overigens dat groen, zes, Merckx, Ensor noch Sibelius bij mij enig negatief gevoelen oproepen, en toch. Op een kruispunt in het leven dient nu eenmaal gekozen en dan, zo bekijk ik het bestaan, dan hou je vast aan die keuze al ben ik er bij de acht bijvoorbeeld ook al wel eens bekaaid vanaf gekomen en was de zes me soms voordeliger geweest.