Opinie

Wat gaat het snel, wat gaat hij snel.
We schrijven alweer 25 januari wat inhoudt dat de eerste der twaalf maanden die 2026 in petto heeft haast als vervlogen dient te worden beschouwd. De dolle vaart waarmee de tijd vliedt, doet duizelen maar wie zoals uw dienaar al enige jaren op de teller heeft staan, moet een kalender bezigen om dat vast te stellen. Zo gek veel nieuws gebeurt er in ons kabbelend leventje namelijk ook niet meer. De wereld lijkt te hollen als een razende, wij trappelen rustig verder in een afnemend tempo. De tijd gaat snel, wij steeds minder.

Ik dorst amper in mijn klaviertje te tokkelen dat ook deze mijmering over pakjes zal handelen, ten derde male zowaar. Overvalt me met het nieuwe jaar een aanhoudende aanval van inspiratieloosheid, een schrijversblok, het zwarte gat?
 

Vorige mijmering handelde over het fenomeen pakjes en deze week gaan we op dat elan door, al betreft het nu geen kerstboompakjes.

U geraakt enigszins van slag? Welaan ik laat u niet langer in het ongewisse en verklaar nader.

Lag het ook vol met pakjes onder uw kerstboom? Onder de onze wel maar nu staat de den pakjesloos, de voorbij dagen vond de plundering plaats, te wachten op wat volgt en dat voorspelt weinig goeds. Eergisteren reeds zag ik een vrouw ‘s ochtends haar boom - ik ga er van uit dat het de hare was - nog half getooid - de boom dus, niet de vrouw - tegen de gevel plaatsen daarmee bruusk en stuitend vroeg de feestdagen affluitend

Vanochtend wipte een eekhoorntje van een tak naar een andere met een behendigheid die leerde dat dergelijk kunstje al eerder werd vertoond door het kleine acrobaatje. Wist onze dreumes, in vaders armen toeschouwer van achter het glas, hem te ontwaren of ging zijn speurende blik toch eerder naar de kale wintertakken dan wel de vogels die samen met ons overwinteren in Vlaanderland? Een merel daar, een brutale ekster ginder, een kauw? Eerlijk gezegd, geen idee; ze vlogen, laat daarover geen onduidelijkheid bestaan, dat staat buiten kijf, zoveel ken ik er nog wel van.

Een zondagsmijmering verschijnt op zondag en hoort te mijmeren. De voorbije week dient daarbij doorgaans als inspiratiebron van wat u hier neergeklavierd vindt.
 

Onze spruit - intussen niet eens meer de jongste bij de onthaalmoeder; wat raast ze snel, die klok - past momenteel de wijsheid ‘reculer pour mieux sauter’ in de praktijk toe. Hij kruipt maar vooralsnog vooral achteruit, zich met elke inspanning verder van het doel verwijderend, weliswaar met het vaste oogmerk zeer aanstaand de grote sprong, enfin kruip voorwaarts te lukken.
 

Dit weekeinde plaatste ons voor een keuze-uitdaging. We schreven 6 december, de dag van de goede grijze man. Maar op 6 juni, dag-op-dag zes maanden geleden dus, werden wij hier verblijd met het allerliefste pakje dat we ons konden indenken, wat inhoudt dat onze spruit alreeds zijn eerste half jaar rondde.
 

Ik hou van wortels. Ja, ook van peekes en als ik daar aan toevoeg dat mijn moeders koosnaampje Pé luidde - door sommige vrienden overgenomen - dan leggen we naast de culinaire ook een emotionele koppeling. En toch zijn we er nog niet met de groente of de liefkozende mama.

Ik leg hem buikelings op zijn matje waarop hij zich prompt opdrukt met zijn armpjes. ‘Ik ga een stapje in de wereld zetten’, zeggen me zijn pientere, wijd open ogen, waarop hij zich op de uitvoering van het wilde plan concentreert. En warempel, de kleine spruit duwt zich in beweging. Het is onduidelijk of de spartelende beentjes helpen of hinderen maar ze werpen zich geestdriftig mee in het avontuur.