Opinie

Met grote kruiken werd het aangevoerd, vrijdagavond onder eeuwenoude keldergewelven, het schuimend, vers getapte lichtblonde gerstenat waarvan de inname mede oorzaak was van de luimige stemming die heerste bij het zowat veertigkoppige gezelschap aan de lange morsige tafels. De zitbanken bleken wankel maar op de onze na, net weer de onze, hielden ze stand, de bijwijlen hevig deinende torso’s die ze moesten dragen ten spijt.

 

Jaren geleden trakteerde ik mezelf op een paar klompen de gedachte koesterend dat wat zo lang ‘s mensen voetenwerk beschutte het uitproberen ook nu nog meer dan waard blijft. Jawel, ik heb het over dat houten schoeisel dat op kasseien met hol geklop reeds op ruime afstand het aantreden des dragers verkondigt. Je fantaseert er zonder moeite beeld en klank bij van de verfilming van een Vlaams boerenepos in de jaren zeventig.

Het ei is gelegd, het is gebeurd. Gisteren mocht ik in een uitermate passend kader - de turnzaal van een oude school waar ik me als oude schoolfrik zeer thuis voelde, met invallende schemering die naar het nachtelijke donker schoof en sober podium met naast de spreker slechts een lezenaar en leeslampje - mijn inspiratiebron Tocqueville weer tot leven proberen wekken.

Trouwe lezers kennen mijn gehechtheid aan de vijgenstruik waarop ik mezelf trakteerde toen ik vijftig werd, intussen alweer bijna veertien jaar geleden. Toen een boompje in mijn Berlingo nog net transporteerbaar van het tuincentrum naar huis, intussen uitgegroeid tot een stevige met beide handen amper te omvatten tronk, omringd door nakomelingen, ooit kleine uitlopende sprietjes, nu ook alweer flinke, volwaardige stammen.

Van Vlaams-nationalistische voorvechter tot eerste burger van België: niemand weerspiegelt beter de gedaanteverandering van de N-VA dan Kamervoorzitter Peter De Roover. Hij praat openhartig over zijn partij, de regering en zijn parlement. “Er zijn veel te veel parlementsleden. Heel brutaal: vijftig sterke figuren zijn voldoende.”

Ook 167 jaar na zijn dood blijft de Franse schrijver en politicus Alexis de Tocqueville razend en verbazend actueel. Zijn werk inspireerde Kamervoorzitter Peter De Roover zelfs tot een literaire monoloog die hij 24 april in Antwerpen brengt. 21News vroeg De Roover om zijn licht - en dat van de Tocqueville - te laten schijnen over de actualiteit en de staat van onze democratie.

Wanneer ik de sluier die hangt tussen mijn momentele klavierwerk en uw lezing zou lichten, zou ik dienen te erkennen dat deze zondagsmijmering dit keer eigenlijk zaterdagavondmijmering hoort te heten.
 

Inwoners van Mortsel weten reeds waar deze mijmering vandaag naartoe gaat. Ook zij gelieven evenwel voort te lezen.

 

Met een wijsvinger kan je, onder meer, wijzen en vandaar de naamgeving. Met een duim duim je dan weer maar daar is het de vinger die een naam geeft aan de beweging, duimen, terwijl bij die buurvinger de beweging, wijzen, voor de naam zorgt.
 

Geen kind ontkomt er aan want ze wordt gesteld, niet één maal, geen twee keer, veelvuldig, te pas en te onpas, thuis, op school, op familiefeesten, de niet te ontwijken vraag wat je later gaat worden.