Zondagsmijmering: Over Klompen

In de Antwerpse Seefhoek verdween het klompenpaar in een vergeethoek want daar weinig bruikbaar en toen ik het weer bovenhaalde om er de Ekerse poldergrond mee te betreden, legde mijn daarvan getuige zijnde lieftallige spondegenote haar hand voor de ogen. Haar optrekkende schouders fluisterden: ‘het is toch niet waar zeker maar goed laat hem maar doen’. Half schertsend, half uitdagend merkte ze op dat ik ook gewoon op blote voeten de tuin in kon. Interessante suggestie die ze opperde en het onzichtbare hippietje op mijn linkerschouder trok aan mijn linkeroor - zijn armpjes zijn te kort om aan mijn rechteroor te trekken - in de hoop dat haar wenk me niet zou ontgaan maar mijn antwoord bleek afdoende om er nu toch niet op in te gaan: ‘ik ga in de tuin spitten en met blote voeten op een schop…’. Ook wie het boerenbedrijf eerder vreemd is, zal het geopperde praktische bezwaar meteen naar waarde weten te schatten.

Klompen, merk ik hier toch graag op, zet je aan de deur naar de tuin zodat je de binnensloffen probleemloos kan wisselen voor buitenvoetbekleding. Geen gedoe met weerbarstige veters, gewoon de voet uit het ene en meteen in het andere geschoven. Ik vermoed dat het gebruik klompen te dragen geen indrukwekkende heropleving meer zal kennen maar helemaal zonder voordeel zijn dergelijke houten schoenen dus toch niet.

Ok, je maalt er geen 8 kilometer al lopende mee af, maar dat lukt mij met sportsloefen aan evenmin - in tegenstelling tot mijn eega die ze gisteren na geringe training en toch probleemloos afhaspelde.

Ongetwijfeld hebben ze klompjes in de maat van ons kleine dreumesje. Die staat allerschatigst in zijn salopetje, met halsdoekje omgeknoopt en strohoedje op zijn vlaskopje. Daaronder passen klompjes als gegoten, lijkt me.

De tegenwerping dat hij nog niet kan lopen, snijdt natuurlijk hout maar houtsnijden, is dat niet net wat klompenmakers doen?

Fijne zondag

Foto: met de hoed in de hand, schommelt men door ‘t ganse land