Zondagsmijmering: Over gerstenat

Mijn weekeinde vatte aan met een goede oude cantus, waarbij ikzelf trouwens van het hele gezelschap de meeste levensjaren telde en dat deed deugd, niet uiteraard omdat ik de oudste was, wel omdat zo veel jongere lui een cantus wisten op poten te zetten die als twee kruiken pils leek op wat wij die talrijke jaren geleden rond als corona aangeduide houten tafels ten beste gaven, ook toen een zo keurig mogelijke imitatie nastrevend van de wijze waarop onze voorgangers na het io vivat de vriendschap al zingend vierden als was de geschiedenis een draaiend rad.

Once more, liet uw dienaar de wild rover zijn gangen gaan, bezadigder toch dan weleer maar wilder dan gebruikelijk in het bovengrondse leven zoals hij dat nu hoort te leiden.

Zingen doe ik sedert nu haast elf maanden weer meer dan lang het geval is geweest, in de huiselijke beslotenheid met doorgaans één, soms twee toehoorders. Wanneer het kleine grut in mijn armen de strijd aanbindt met Klaas Vaak omdat de slaap zich niet laat vatten, blijkt hij zelden bestand tegen het aanhoren van de wijze waarop zijn vader Moly Malone twee strofen lang weer tot leven roept om haar de derde strofe opnieuw het hoofd te laten leggen voor die vreselijke koorts waarvan niemand haar kon redden.

Deze schone uit Dublin trad ook vrijdagavond weer op, net zoals andere coryfeeën uit mijn huisrepertorium als daar bijvoorbeeld zijn de onfortuinlijke Tom Dooley, het wulpse Annemarieke, de liftende meisjes die zingen als sijsjes of het zeerovende kwartet Jan, Pier, Tjoris en Corneel.

Een ad fundummeke tegen menigeen in verlegenheid brengend tempo lukt deze oude krijger nog best maar niet bij elke oproep tot het wegwerken van de pint in één slok gedroeg ik me als brave uitvoerder van de wensen des seniors en veinsde tussendoor graag dat mijn tanend gehoor de term ad libitum had opgevangen. Af en toe goot ik zelfs bij uit de kruik met bier n/a - een onmiskenbare noviteit waarvan het bestaan in mijn tijd niet bevroed, evenmin gewenst was - doch beaamde mijn buurmans oordeel dat de smaak van het brouwsel uit dat amfoor neigde naar die van het sap van zwanworsten. Naar ook aloud gebruik kreeg de avond passende afronding met een pak friet en een cervela.

‘s Anderendaags sloot onze spruit de vermoeide oogleden voor zijn middagdutje op de schor gebrachte tonen van de ballade over het ongelukkige lot van die deerne uit Dublin.

Ik hoop dat hij ook ooit de vriendschap mag vieren kruiken gerstenat klinkend en op de toononvast gebrachte oude studentenliederen, bij voorkeur onder een eeuwenoud keldergewelf. Wie weet legt hij het vermoeide hoofd dan op zijn met bier doorweekte hemdsmouwen wanneer in de laatste uurtjes Moly Malone weerklinkt en de wild rover zijn kaarten weer blijkt te hebben overspeeld. Alsof de geschiedenis een draaiend rad zou zijn.

Fijne zondag gewenst

Foto: Gisteren zocht hij de zon op maar de wolken schoven al tussen de gele bol en de beentjes van het ventje, een druilerige zondag voorspellend

Facebook, 3 mei 2026