Opinie

Zoals u als trouwe medemijmeraar zeker reeds kon vaststellen, wil mijn jongste nazaat wel eens figureren in deze rubriek, soms heel centraal, dan weer in de marge en vandaag zal het een centrale rol zijn want ik mis het ventje en probeer dat gemis al schrijvend een weinig te lenigen.
 

Tenware een ander kwestie zich met niet te negeren aandrang opwierp zou ik deze week op het thema Vlaamse kust voortborduren na vorige keer het Nivea-gevoel aangesneden te hebben, niet zonder daarmee gelijksoortige sentimenten los te weken bij een aantal lezers-leeftijdsgenoten. Wel, geen te negeren aandrang wierp zich op.
 

Vrees niet, goede lezer dezer beschouwingen, dat uw dienaar toetrad tot het hem weinig passende gild der commerciële beïnvloeders, in het jargon ‘influencers’ genoemd. Vorige week zette wat hier geschreven stond een lezeres weliswaar aan tot de aanschaf van een door mij al mijmerend genoemd boek wat me dus formeel wel degelijk tot een beïnvloeder maakt maar laten we dit een sporadische uitloper noemen.
 

Met boeken kan je kleine mensjes niet vroeg genoeg vertrouwd maken me dunkt en als ik wel eens gerede twijfel durf uiten over het nut ener aankoop van weer een aanvulling op het ruime assortiment speeltuig dat onze kleine spruit reeds ten deel viel dan hoeft er op de aanschaf van lees- maar nu nog vertelmateriaal wat mij betreft geen zuinige maat te staan.
 

Het is u als even trouwe als aandachtige en toegewijde liefhebber van deze wekelijkse vingeroefening al wel opgevallen neem ik aan maar hier, ik bedoel hier thuis, loopt een dreumesje rond van ruim een jaar oud en die wil wel eens figureren in de zondagsmijmeringen, mijn dagelijkse inspiratiebron zijnde.

 

Als de aloude leus dat hoge bomen veel wind vangen op enige geldingskracht mag bogen, kan uw dienaar niet onder de vaststelling uit een boom te zijn van toch enig formaat, figuurlijk uiteraard. De wind van die beeldspraak doet zich voor in de vorm van reacties op sociale media en die dienen doorgaans niet eensluidend lovend genoemd te worden.

 

Wie het genot dezer rubriek aanvangt met een oogopslag naar de begeleidende foto zal daarop geen gevederd medeschepsel ontwaren en de titel dezer mijmering dan ook bevreemden.

Het ontbreken van dergelijke prent verklaart zichzelf als volgt.

Zo’n week dus.

Maandagavond jongensavond en zelfs jongensnacht. Voor mama staat een lange en stevige gemeenteraad op de altijd drukke maar nu waanzinnig gevulde agenda. De stad houdt haar weg van de kroost, tot diep in de nacht. De jongens genieten thuis van elkaar want als hij lacht, breekt de hele wereld open. Even de klaproosjes gaan groeten, ventje kittelen en ventje gibbert, knuffelen, laatste papje en bed in met een verhaaltje. In de heel vroege ochtend alweer het eerste flesje en daarna in de armen van papa de nacht afronden.

Wonderlijk toch hoe elke vierkante meter tuin een hele wereld herbergt. Heerlijk bovendien om die met een kleine dreumes als maatje te ontdekken. Het komt me voor dat de details mijn jongste nakomeling nog wat ontgaan maar als ik hem met steeds minder weifelende stapjes door het gras zijn weg zie banen, weet ik het wel zeker; hier ontwikkelt zich een kenner.

Even voor wie weinig opwinding voelt bij dat meest populaire der balspelen; wat volgt gaat eigenlijk niet over voetbal.