Zondagsmijmering: Over een takje

Wat onder deze mijmeringen verschijnt, vormt een uitzondering wegens veelal beschaafd en vriendelijk. Op berichten die media via sociale fora op het publiek loslaten en waarin mijn naam genoemd wordt, laat menig onverlaat zich echter graag kennen als, ik formuleer het omfloerst, niet echt behorend tot mijn aanhangersschare en de wijze waarop die dat wereldkundig maakt, mag dikwijls fors, zelfs onbehouwen heten en wordt niet zelden geformuleerd op een wijze die geen bijzondere liefde voor vocabularium of grammatica doet vermoeden.

Het leeftijdsverschil met mijn lieftallige ledikantgenote, de gevorderde leeftijd waarop ik weer vader werd, mijn onvermogen om kledij met de passende elegantie te dragen, de weerbarstigheid mijner haargroei, op kruin, wang en kin, mijn door hen veronderstelde zelfingenomenheid die u natuurlijk wél herkent als de onhandig gecamoufleerde schuchterheid die ze ook is; ziehier enkele door niet zelden anonieme klavierridders graag bereden stokpaardjes.

Even de uit de heup schieter aanklikken op het eigen profiel volstaat doorgaans om de bagger schouderophalend opzij te schuiven als van geringe betekenis.

Onlangs trof een schimpscheut, zowaar hier onder een mijmering geplaatst, me evenwel vol in het eergevoel, te weten de aantijging dat mijn zondagsteksten het resultaat zouden zijn van even handig als lamlendig gebruik van artificieel intelligente technologie. Ja toen, toen ik dat las, voelde dat aan als werd in mijn rapen ontlast.

Uiteraard sluipt kunstmatige intelligentie elke dag dieper in het dagelijks leven en het mijne vormt daarop geen uitzondering. Mocht ik de macht daartoe hebben, ik zorgde er voor dat AI weer verdween want er schuilt iets van een ludiet in mij, zeker wanneer het deze in potentie mensonterende spitstechnologie betreft; edoch, die capaciteit ontbeer ik ten volle en dus duwde de realist in mij me al enige tijd over de drempel zodat u mij naar waarheid een AI-gebruiker mag noemen (bijvoorbeeld ter wegwerking van een storend niemendalletje op de gekozen foto).

De insinuatie evenwel dat die algoritme-cluster mijn teksten zou schrijven, is mijn eer zeer te na. Wat u op zondagochtend voorgeschoteld krijgt, blijft puur ambachtswerk en dat zal ook zo blijven in de toekomst, welke superieure hoogtes de hier terzijde geschoven technologie ook mag bereiken.

Onze dreumes dook gisterennamiddag in de tuin plots op aan mijn ligzetel - ook voor parlementsleden brak dit weekeinde een periode aan van afgenomen werkdrukte - te midden van veelkleurige speeltjes hem ter vertier geschonken maar toen zijn aandacht ontberend, met een afgebroken takje in de hand en hij hield zich daar langdurig mee onledig, nauwlettend de mogelijkheden vorsend die in het twijgje verscholen liggen. Een takje dat hij ergens tussen het gras had opgeraapt, een onnozel takje eigenlijk maar hij voerde het met trots, als ware het koning Arthurs Excalibur die hij persoonlijk uit de rots had weten wrikken.

Toen overviel me een rustgevende gedachte: ook onze eenjarige spruit weet de waarde van het ongepolijste naar waarde te schatten. Ik drukte hem enkele zoentjes op de wang en hij schaterde het kirrend uit niet beseffend dat hij me weer een ingeving had geschonken voor een mijmering en wel deze: papa en zoon wijzen de beschaving niet af, ze willen er graag greep op houden.

Fijne zondag

Foto: het jongetje en het takje 

Facebook, 19 juli 2026