Zondagsmijmering: Over Rikkie

Van vaderszijde bekeken heeft hij een broer met wie hij het toch opmerkelijke aantal van 33 jaren in leeftijd scheelt. Er lopen vaders rond die meer kinderen de hunne mogen noemen en dus ook op meer ervaring kunnen bogen maar als we het criterium tijdsspanne hanteren, geef ik het gros toch ruim het nakijken.

De oudste van de twee stuurde me woensdag een berichtje, luidend ‘miljaar, gisteren Rikkie vergeten vieren’. Een woordje uitleg help u om deze frase naar waarde te kunnen inschatten.

In 2003 voegden we een worstje puppy toe aan het huishouden en vijftien jaar lang zou de beagle, Rikkie geheten, de rol van trouwe mensenvriend vervullen, tot het onvermijdelijke niet meer te vermijden bleek. U kan berekenen dat hij ons dus in 2018 ontviel, intussen ook bijna acht jaar geleden.

De hierboven verstrekte gegevens stellen de pienterste lezers in staat vast te stellen dat Rikkie in het leven mijner oudste verscheen toen die elf was en er uit verdween in diens zesentwintigste levensjaar.

Vijftien jaar is voor niemand een vingerknip maar de vijftien tussen de leeftijd van 11 en 26 in een jongensleven, noem die maar bepalend. Op 11 klonk het stemmetje van het prille hondenbaasje licht wegens nog onderontwikkelde adamsappel, op 26 zat er een zwarte gordel rond zijn sterk ontwikkelde buikspieren.

Vijftien jaar lang, van ontembare pup tot slome grijsaard, wipte Rikkie op als we thuis kwamen, legde hij zich languit onder een stoel als we er op zaten, stak hij zijn staart tussen de poten als hij eten had weggegritst, schoot hij als een pijl naar degene die zijn leiband van de haak nam, kwam hij op de schoot flodderen of nestelde hij zich in de zetel om mee naar The Simpsons te kijken, hief hij zijn pootje tegen elke boom of lantaarnpaal; zowat 5500 ochtenden vulden we zijn bakje afgemeten met brokken. Een hondje dat die periode zo mee overspant, nestelt zich tot in de diepste gaatjes van het hart.

Rikkie, tricoloor donderbruin-beige-wit, verjaarde op 21 juli, vandaar de ‘miljaar’ in dat berichtje op 22 juli. Zoonliefs dag ervoor was erg gevuld geweest daar op die lange wandeling in de ruim zonovergoten Ardennen en zodoende. Verjaardagen missen, het gebeurt wel eens bij ons, maar het euvel werd bij ontdekken prompt rechtgezet, evenwel met een diepe vloek.

Om maar te zeggen dat kindjes eigenlijk een hondje verdienen want dat speciale plekje in het hart, dat werd daar niet zomaar voorzien.

Fijne zondag

Foto: onze toen grijze huisvriend, stilaan bezig aan zijn slotmijmering

Facebook, 26 juli 2026