Zondagsmijmering: Over noten

Bestonden vertelboeken vroeger, ik spreek over wat ‘mijn tijd’ heet, vooral uit tekst en begeleidende plaatjes, dan worden ze vandaag ruim verfraaid met stoffen voelsegmenten, een wollen buikje bij het schaap bijvoorbeeld, uitgerust met uitschuifbare luiken waardoor het aapje, ik pik die er even uit, uit een doosje tevoorschijn komt, of aangevuld met auditieve ondersteuning, waarover hierna meer details.

Wat dat laatste dus betreft brengt de reeks ‘Het Verhalen Orkest’ klassieke muziekstukken samengevat naar tekst en met flarden toon, middels een ingekleurd muzieknootje met de dwingende bede ‘druk hier’ te activeren, dit alles gebracht naar het bevattingsvermogen van een de wereld pas ontdekkende dreumes en derhalve ook leerrijk voor volwassenen met voor verrijking vatbare voeling met de wereld der schone klanken.

Onze eerste aankoop uit deze reeks betrof, niet toevallig want een des vaders favorieten, Peer Gynt, door de bij ons ontluikend melomaantje weerkerende bijval zo dikwijls verteld/beluisterd dat de stukjes muziek intussen beginnen te mankeren. Schoonheid is nu eenmaal frêle en kwetsbaar.

Peer Gynt, de egocentristische opschepper wordt hier hertekend als avontuurlijke knaap die zich onledig houdt met het berijden van rendieren en bedwingen van trollenkoningen om vervolgens toch weer in de veilige armen van moeder Aase te vallen. Helemaal los van Ibsens of Griegs grote Peer staat dit kleine Peertje niet want ook het baasje leidt niet weinig aan zelfoverschatting en hanteert de feiten losjes.

Nu goed, over grijze nine-to-five pennelikkers wordt geen toneelstuk geschreven, geen muziek gecomponeerd, zelfs geen kinderboek getekend. Stel je ook voor: ‘Jip en suffe François vervelen zich een dag rot’ verkoopt toch voor geen meter. Neen, je hebt helden nodig, die er in slagen hun buitensporige maar rijke fantasie zo kleurrijk te verhalen dat de lezer de creatief aangepaste versie van wat wellicht echt plaatsvond graag gaat geloven.

De jongste aanwinst uit de reeks behelst Vivaldi’s Vier Jaargetijden, op één dag beleefd door ene Fleur, en daar zal het niet bij blijven want de reeks is schier onuitputtelijk. Tsjaikovski zit er al twee keer tussen, met zijn Zwanenmeer en Doornroosje samengevat in woord en beknopt verklankt.

Intussen leerde onze jonge muziekliefhebber zelf met het wijsvingertje op de muzieknootjes te drukken met een geestdrift die hem de magische vlek meermaals na elkaar doet beroeren zodat het fragment ook elke keer weer opnieuw aanvangt, zodoende het werk van Pjotr, Wolfgang-Amadeus of Antonio dj-gewijs te remixen.

De procedure gaat als volgt. Hij nestelt zich met een uit de stapel getrokken boek naast een gewillig slachtoffer en wipt na de laatste klank weer op het tapijt om meteen met het volgende meesterwerk aan te draven, onvermoeibaar. Mendelssohns Midzomernacht is amper uitgedroomd of we zitten met Gustav Holst op Jupiter, meteen gevolgd door het klokkenspel van Mozarts Papageno.

Wanneer ik dit schrijf, slaapt onze held nog, mogelijk, ik fantaseer maar wat, dromend van een Peer Gyntje dat de trollenkoning verschalkt. Zeker weet ik het niet maar waar ik wel alles op durf verwedden is dat hij seffens, nog voor zijn eerste boterhammetjes, komt aandraven met zo’n onhandig groot Verhalenorkestboek, me het in de handen duwt, zich op mijn schoot hijst en me dan aankijkt met de ‘allez vooruit’-blik die niet verkeerd te interpreteren valt want zijn versie vormt van ‘music maestro, music!’

Fijne zondag gewenst

Foto: de maestro

Facebook, 2 augustus 2026