Ooit, ik herinner het me nog helder, kon de term wereldnieuws afgebakend worden van wat graag de rubriek gebroken-arm-en-benen werd genoemd.

Na de veroordeling van Dries Van Langenhove wegens haatspraak waarschuwt Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) voor het effect op de vrijheid van meningsuiting: 'Onderschat de zelfcensuur niet.'

Geen verlies zo erg want definitief als tijdverlies, een besef dat vanaf een bepaalde leeftijd trouwens bij elke verjaardag dieper inzinkt.
 

Las u ooit Norwegian Wood van Haruki Murakama? Wanneer u op zoek bent naar wat gezellige sfeer, laat het dan ook maar zo want dat Japan een rijke harakiri-traditie kent, bleek alvast tot de eindjaren ‘60, excuseer mijn woordkeuze, springlevend.

 

Vorige week - recesweek en dus volgens kwade tongen tijd van ledigheid voor politici - nam ik op uitnodiging in de Armeense hoofdstad deel aan de Yerevan Dialogue Conference (YDC). Het past dat ik van dergelijke ‘uitstapjes’ verslag uitbreng en dus bij deze. In mijn slotbijdrage overloop ik de pittige agenda die we daar volgden, nu eerst het verhaal.
 

Met grote kruiken werd het aangevoerd, vrijdagavond onder eeuwenoude keldergewelven, het schuimend, vers getapte lichtblonde gerstenat waarvan de inname mede oorzaak was van de luimige stemming die heerste bij het zowat veertigkoppige gezelschap aan de lange morsige tafels. De zitbanken bleken wankel maar op de onze na, net weer de onze, hielden ze stand, de bijwijlen hevig deinende torso’s die ze moesten dragen ten spijt.

 

Als leerkracht hield Peter De Roover (63) balorige pubers in bedwang. Als Kamervoorzitter doet hij in wezen niets anders. Samen met zijn verloofde Els van Doesburg (36) heeft hij thuis de handen vol met zoontje Marcel. 'Ik ben intussen een ervaren luierververser. Dat komt in het parlement misschien nog van pas', lacht hij.

Jaren geleden trakteerde ik mezelf op een paar klompen de gedachte koesterend dat wat zo lang ‘s mensen voetenwerk beschutte het uitproberen ook nu nog meer dan waard blijft. Jawel, ik heb het over dat houten schoeisel dat op kasseien met hol geklop reeds op ruime afstand het aantreden des dragers verkondigt. Je fantaseert er zonder moeite beeld en klank bij van de verfilming van een Vlaams boerenepos in de jaren zeventig.

Het ei is gelegd, het is gebeurd. Gisteren mocht ik in een uitermate passend kader - de turnzaal van een oude school waar ik me als oude schoolfrik zeer thuis voelde, met invallende schemering die naar het nachtelijke donker schoof en sober podium met naast de spreker slechts een lezenaar en leeslampje - mijn inspiratiebron Tocqueville weer tot leven proberen wekken.

Trouwe lezers kennen mijn gehechtheid aan de vijgenstruik waarop ik mezelf trakteerde toen ik vijftig werd, intussen alweer bijna veertien jaar geleden. Toen een boompje in mijn Berlingo nog net transporteerbaar van het tuincentrum naar huis, intussen uitgegroeid tot een stevige met beide handen amper te omvatten tronk, omringd door nakomelingen, ooit kleine uitlopende sprietjes, nu ook alweer flinke, volwaardige stammen.