Wonderlijk toch hoe elke vierkante meter tuin een hele wereld herbergt. Heerlijk bovendien om die met een kleine dreumes als maatje te ontdekken. Het komt me voor dat de details mijn jongste nakomeling nog wat ontgaan maar als ik hem met steeds minder weifelende stapjes door het gras zijn weg zie banen, weet ik het wel zeker; hier ontwikkelt zich een kenner.

Even voor wie weinig opwinding voelt bij dat meest populaire der balspelen; wat volgt gaat eigenlijk niet over voetbal.

Humor? Wat is humor?

Voor een antwoord op die prangende kwestie kan u bij de heer Otto Julius Bierbaum terecht, wiens naam zelf al een mooie portie humor bevat als u het mij vraagt.

Vorig jaar, net op de datum van vandaag, lag er een één dag pril ukje in mijn armen als was hij daarin gegoten, althans op de schaarse momentjes dat zijn kersverse mama hem even losliet uit haar liefdesklauwen. Nu ja, kersvers. Zij had uiteraard negen maanden intense relatie voorsprong op vader die toch een beetje stempel probeerde te drukken in die periode door te zingen tegen de buikwand die hem scheidde van dat woelwatertje, in de hoop dat de klanken het vruchtwater wat vertrouwelijk zouden doen vibreren.

Ooit, ik herinner het me nog helder, kon de term wereldnieuws afgebakend worden van wat graag de rubriek gebroken-arm-en-benen werd genoemd.

Na de veroordeling van Dries Van Langenhove wegens haatspraak waarschuwt Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) voor het effect op de vrijheid van meningsuiting: 'Onderschat de zelfcensuur niet.'

Geen verlies zo erg want definitief als tijdverlies, een besef dat vanaf een bepaalde leeftijd trouwens bij elke verjaardag dieper inzinkt.
 

Las u ooit Norwegian Wood van Haruki Murakama? Wanneer u op zoek bent naar wat gezellige sfeer, laat het dan ook maar zo want dat Japan een rijke harakiri-traditie kent, bleek alvast tot de eindjaren ‘60, excuseer mijn woordkeuze, springlevend.

 

Vorige week - recesweek en dus volgens kwade tongen tijd van ledigheid voor politici - nam ik op uitnodiging in de Armeense hoofdstad deel aan de Yerevan Dialogue Conference (YDC). Het past dat ik van dergelijke ‘uitstapjes’ verslag uitbreng en dus bij deze. In mijn slotbijdrage overloop ik de pittige agenda die we daar volgden, nu eerst het verhaal.
 

Met grote kruiken werd het aangevoerd, vrijdagavond onder eeuwenoude keldergewelven, het schuimend, vers getapte lichtblonde gerstenat waarvan de inname mede oorzaak was van de luimige stemming die heerste bij het zowat veertigkoppige gezelschap aan de lange morsige tafels. De zitbanken bleken wankel maar op de onze na, net weer de onze, hielden ze stand, de bijwijlen hevig deinende torso’s die ze moesten dragen ten spijt.