Ik mocht op de Antwerpse herdenking het woord voeren:

Ze is flauw, de boutade die ik elk jaar in deze periode ten beste geef, met name dat ik de herfst beschouw als één van de vier mooiste seizoenen, maar ze klopt wel. Elk seizoen verdient bewondering en droef het leven wanneer dat zo is ingericht dat de elementen der natuur daarop geen invloed meer uitoefenen. Eén voorbeeld slechts. Het hele jaar door hanteren wij doorgaans dezelfde uren voor de dagindeling. Begint u de werkdag om 9 uur, dan doet u dat wellicht het hele jaar door alsof 9 uur ‘s ochtends elke maand hetzelfde betekent. Niet dus en gelukkig brengt dat geschuif met winter- en zomeruur het normale, natuurlijke want aan de loop van de zon aangepaste gedrag een beetje dichterbij.

Vorige week ging het klavier weer met ondergetekende aan de haal, in die mate dat de mijmerruimte reeds benomen was vooraleer wat ik beoogde zelfs nog maar was aangesneden. Hier een nieuwe poging wagende oordeelde ik het niet geraden via de titel een derde keer de torentoer op te gaan en vandaar dat de kleinste der schaakstukken boven deze mijmering staat te pronken. Niet toevallig overigens.

We dreigen met dat toren-thema in herhaling te vallen, ik ben me van de valkuil zeer bewust, maar blijf gezeten want dat zal niet het geval wezen.

Torens, ze verheffen de mens, bieden wijds uitzicht met het oog op bescherming, controle of waarschuwing. Die laatste rol krijgen vuurtorens toebedeeld, het soort toren waar mijn ledikantgenote zich zeer toe aangetrokken voelt. Geen uitstap in de omgeving van dergelijk kustmonument of ik word geacht ons daarheen te dirigeren.

Geen hemelser geluid dan de gierende kreetjes van een peuter, daarbij met het mondje wijd open de verse melktandjes tonend. Scheetjes blazen op z’n buikje, daartegen hebben de lachspieren onzer spruit geen verweer. Het tutje klaar houden doch zelf in de mond steken, dat levert ook gewis onbedaarlijk gegibber op en vereist toch al een redenerinkje in dat kleine hersenpannetje. Mijn hoop dat ook deze telg met gevoel voor humor uitgerust de wereld instapt, durf ik nu reeds als voldaan beschouwen.
 

Ouders hebben de neiging de kwaliteiten hunner nakomelingen niet profijtig in te schatten en van die inschatting ruim kond te doen, wellicht omdat in de fierheid over de prestaties van de kinderen ook wel een serieuze schijf eigenliefde verborgen ligt. Als zoonlief goed tegen een bal trapt, is dat wellicht toch omdat hij vaders traptechniek mocht erven; wie de schoonheid van de dochter bezingt, brengt toch ook een ode aan moeders bekoorlijkheid.

Hebt u ook zo van die verschijnselen die uw bijzondere attentie wekken? Momenteel doet er zich één voor die mijn gemoedsrust toch elke keer weer een weinig aangrijpt, te weten het fenomeen volle maan.

Mocht Allerhoogste hierboven - ik bedoel echt hierboven en niet Hierboven - met hoofdletter geschreven staan, kon vermoed worden dat we een zondagochtend uit de goede oude tijd gingen beleven, toen we nog ter kerke togen, maar het woord wordt hier gehanteerd in een profane betekenis, al kleeft er aan elk streven naar hoger wel iets religieus.

Het is toch wat, elke week weer ‘iets’ vinden om over te mijmeren, of beter gezegd, om publiek over te mijmeren want ik weet niet hoe het bij u verloopt maar ondergetekende loopt eigenlijk voortdurend al mijmerend rond. Die gedachten zijn niet altijd rijp om breed te delen en gisterenavond had ik geen vermoeden waarover met u vandaag te mijmeren maar de zaterdagavond bracht raad want vrijwel voor onze deur, namelijk voor de deur onzer buurman, vond het nazomerse straatfeest plaats alwaar onze spruit zijn figuurlijk visitekaartje afgaf in de vorm van ongegeneerde bemoeizucht met alles wat bewoog of niet bewoog, zoals daar zijn ballen, inpakpapier, vouwstoeltjes, hondjes of speelgoed van andere kinderen.