Zondagsmijmering: Over pionnetjes

Zodoende zijn we gelanceerd want ons vizier staat terug gericht op die simultaanpartij met schaaklegende Kasparov onder het toeziende oog van die andere grootmeester, PP Rubens.

Naast wat volwassen maar niet zo diep in de schaaksport wortelende opponenten gaven een zevental jonge kornuiten de oud-wereldkampioen partij. Zij wisten mijn aandacht haast in dezelfde mate te vatten als de vedette zelf, die pionnetjes.

Volgende vergelijking kan helpen voor wie wat vreemd staat tegenover genoemde denksport: de trainer van een gedreven bundel voetballertjes komt vertellen dat ene Lionel Messi een balletje komt meetrappen op de training; die sfeer dus. Zij, deze jonkies, zijn wél uitverkoren op basis van hun vaardigheden in de schaaksport en zitten hier niet tegenover een vedette, wel tegenover hun vedette. Het onbereikbare zou die avond aanraakbaar worden.

Uitgedost in een door moeder met zorg uitgekozen, wellicht voor de gelegenheid aangeschaft pakje, met gestreken hemd, mooi vestje, gepoetste schoenen, zetten ze zich achter hun bord en daar verschijnt hij, de wereldkampioen, de grootste, het fenomeen, de Rus, stevige vent bovendien met imponerende gelaatstrekken die duidelijk maken dat we geen vrijblijvende parti plaisir moeten verwachten.

Ze slikken even en betoverd door de schitterende enscenering - flitsende fotografen, streng ogende scheidsrechter, toeschouwers door een fluwelen touw van de heilige ruimte afgescheiden, immense schilderijen aan de wanden, gewijde stilte - en de Figuur met hoofdletter F wachten ze, na Hem de hand geschud te hebben, op zijn openingszet, het met grote zelfzekerheid schuiven van het eerste stuk, dat hen noopt tot een tegenzet. We zijn vertrokken.

Ik hou hen nauwlettend in het oog want hier gebeurt het echt. Vooral dat ene blonde ventje wekt mijn aandacht want binnen enkele jaren zit er zo’n exemplaar aan onze ontbijttafel. Ik voel zijn opwinding, verstopt achter de meest ernstige blik die een twaalfjarige in het assortiment beschikbaar heeft.

Kasparov benodigt doorgaans niet meer dan een snelle blik alvorens zijn volgende beweging uit te voeren maar soms blijft hij aarzelen. Hoewel ik er verstandiger aan zou doen me te concentreren op mijn eigen volgende zet, kan ik me er niet van weerhouden het kereltje te monsteren dat tot zijn verbazing vaststelt dat de Meester toch even moet nadenken hoe hij best reageert op wat het jonge handje net met een zwart stuk uitspookte. Zijn blik verraadt een curieuze mengeling van spanning, trots en vrees. De Grote Man buigt zich over de stukken, wrijft met de hand over zijn kin, wendt de blik even af en verschuift dan toch een stuk. Aan de andere kant van het bord zakken de ogen naar de nieuw ontstane configuratie die hem verplicht tot weer een sterk manoeuvre dat Kasparov straks opnieuw tot extra denkwerk noopt.

Ze zullen allemaal, net als wij volwassenen, in het zand bijten maar één van hen zal het wel het langst volhouden. Zal zand hem nog ooit zo zoet smaken als die avond in het KMSKA?

Het blonde ventje deed het ook uitstekend. Toen zijn koning viel, keek hij nog een laatste keer vol bewondering op naar de Grootmeester, trok eens aan zijn vestje, stond op en zocht, stilaan ontwakend uit de extase naar de uitgang.

Toen ik ‘s anderendaags ons blond ventje, ons pionnetje op de schoot nam en voor ons schaakbord zette, nam hij meteen de koningin beet. Onorthodox want alle regels miskennend maar wat denkt een vaderbrein dan? ‘Toch niet toevallig de koningin hé.’

Fijne zondag gewenst

Foto: gisteren betrapten we een dief op heterdaad

Facebook, 1 november 2026