Zondagsmijmering: Over torens

Er bestaan ook andere torens. Enkele jaren geleden verbleven we in een tot gastenverblijf omgebouwd torengebouw ergens in Umbrië en dat diende ooit om de grenswachters van de Pauselijke Staten in de mogelijkheid te stellen zoutsmokkelaars tussen het struikgewas te ontwaren teneinde paal en perk te stellen aan hun illegale verplaatsingen.

De voorbeelden mogen volstaan en zoniet voeg ik er de oudste wolkenkrabber van Europa, de Antwerpse boerentoren, aan toe - ik laat die van Onze-Lieve-Vrouw dan nog onvermeld - om het belang van het fenomeen overtuigend te illustreren. Torens, ze hebben wat, ze doen een mens iets.

We kunnen dus niet vroeg genoeg met het fenomeen vertrouwd gemaakt worden en vandaar dat ik me geregeld in gezelschap van ons zoontje onledig houd met het opbouwen ener toren. Houten kubussen, dito latten, vormpjes allerhande stapel ik dan voorzichtig op elkaar, ambitieus strevend naar steeds hoger.

Zijn grijpgrage, in deze eerder duwgrage vingertjes gooien snel figuurlijk roet in het figuurlijke eten en fnuiken de operatie. Met een sardonische grijns werp hij zich dan op mijn bijlange nog niet voltooide werkstuk en gooit de onderdelen brutaal in het rond, mijn pogingen tot verhevenheid zodoende in de kiem smorend.

Gisterenochtend liep het anders. Hij hield zich onledig met het beklimmen van enkele op elkaar gestapelde kisten wat hem in staat stelde zich vervolgens op een kastje te hijsen wat mij dan weer de tijd en ruimte bood om onopgemerkt door het slimme slopertje blokken tot een nooit eerder bereikte hoogte op te stapelen. Ik rondde het bouwwerk, tenslotte is hij de zoon van zijn moeder, af met een letter A.

Zijn klauterwerk eiste nog even al zijn aandacht op maar eens dat project als afgehandeld beschouwd wendde hij zijn blik op de nieuwe toren.

Hij begaf zich herwaarts en de bouwer, zijn vader, achtte de laatste seconden van het zonet opgetrokken bouwwerk geslagen. Hij, het ventje, leek zich met zijn gebruikelijke gretigheid naar de toren te begeven en hield dan plots halt.

De vele extra lagen die ik vermocht toe te voegen - doorgaans grijpt hij dus sneller in - leken indruk te maken. Hij bezag het bouwwerk, scheen zowaar vol ontzag voor vaders bouwvaardigheden en worstelde een wijle met het besef dat het ongepast want de inspanning om deze toren op te trekken miskennend ware om zich ongegeneerd en brutaal op de constructie te werpen.

Zijn duwgrage handjes bleven passief. De seconden tikten weg, ik in afwachtende spanning, hij de pro’s en contra’s van een afbraak van wat toch een bovengemiddelde hoge toren diende genoemd te worden tegen elkaar afwegend.

Toen, ik weet niet welke beweging aan de oorsprong lag, viel er een blokje van het bouwsel en als klonk dat mineure maleur als een bevrijdend fluitsignaal stortte hij zich gretig op het restant om dat al kirrend onbedaarlijk met enkele handvegen tot de laatste kubus te slopen.

Zijn ogenblik van twijfel maakte me gelukkig want hij merkte op dat hier extra inspanning was geleverd en betoonde die vaststelling passende eer vooraleer te doen wat in de natuur van jonge ventjes besloten ligt en zijn wilskracht uiteraard te boven gaat.

Fijne zondag gewenst

Foto: Duiveltjeskermis! Zijn regendansje gisteren kende succes

Facebook, 18 oktober 2026