Zondagsmijmering: Over vierkante meters

Dé herfsttroef vormt natuurlijk de kleurenpracht die zelfs die van de ontluikende lente gelijk mag heten. De geur van composterende bladeren en takken houdt reeds bij volle afbraak de belofte van hernieuwde krachten in zich.

Vandaar dat we dit weekeinde met z’n drietjes het bos in doken, meer bepaald het Peerdsbos dat aan de rand van de grote stad de rijkste pracht aan eiken, beuken, berken, kastanjes of gladde iepen herbergt. Op omgevallen takken of stammen gedijen matten van subtiele mosstengeltjes en veelvormige paddenstoelen. De hulst blijft koppig groen en vervolledigt met zijn rode bessen het aangeboden kleurenspectrum.

Kaboutertjes hebben we niet bespeurd, ranke reetjes evenmin, wat spijtig is want het idyllische plaatje ware zo vervolledigd.

Enfin, trek de wandelschoenen aan en ga zelf kijken hoe het bos zich eigenlijk alreeds klaarmaakt voor de lente, alvorens zich eerst nog een winter lang te ruste te leggen. Doe het deze dagen want het kleurenpalet ontplooit zich nu op z’n mooist.

We trokken dus als trio het bos in en hadden zo ons eigen kaboutertje ter beschikking. Aan huppelende reetjes spiegelde hij zich niet want de jongste brak voortdurend het tempo dat de twee ouders de groep dachten te moeten aanmeten. Aanmanen tot vooruitgang, zelf doorwandelen in de veronderstelling dat het ventje wel zou volgen, ons verstoppen achter een brede stam in de hoop dat hij ons zou komen zoeken; geen der listen leverde een meter winst op. En als we even de illusie meenden te mogen koesteren dat er toch enige voorwaartse beweging kon worden vastgesteld, dan keerde de spruit zelfzeker terug op zijn passen en deed de voortgang prompt teniet.

‘Kom jongen, vooruit nu even’, moest gesmeek soelaas bieden. Maar hij bleef nauwlettend die enkele vierkante meters bestuderen die hij tot zijn werkveld had bevorderd.

Hoorde hij daar ‘vooruit’? Alsof vele meters afmalen superieur zou zijn aan het diepgaand genieten van die enkele vierkante meters die voor de voeten liggen, in dit geval een droge met 50 tinten bruin gekleurde bladeren gevulde bedding van een kronkelend beekje waar hij zich zo heerlijk zacht in kon laten vallen.

‘Waarom steeds verder, heb je het hier dan al allemaal nauwkeurig bekeken?’, leek zijn blik me voor de voeten te werpen. Ik moest hem gelijk geven want hij zag dingen die ons waren ontgaan.

Niets boven familiale kruisbestuiving en dus kwamen moeder en vader nog wat bij de bocht van zijn beekje staan kijken naar wat ze eerder in het voorbij hollen niet hadden opgemerkt.

Een wandeling wordt pas echt mooi als je voldoende stilstaat, konden we gisteren van ons nazaatje leren.

Fijne herfstzondag gewenst

Foto: twee geestdriftige boomknuffelaars waargenomen in het Peerdsbos

Facebook, 8 november 2026