Opinie

Ook 167 jaar na zijn dood blijft de Franse schrijver en politicus Alexis de Tocqueville razend en verbazend actueel. Zijn werk inspireerde Kamervoorzitter Peter De Roover zelfs tot een literaire monoloog die hij 24 april in Antwerpen brengt. 21News vroeg De Roover om zijn licht - en dat van de Tocqueville - te laten schijnen over de actualiteit en de staat van onze democratie.

Wanneer ik de sluier die hangt tussen mijn momentele klavierwerk en uw lezing zou lichten, zou ik dienen te erkennen dat deze zondagsmijmering dit keer eigenlijk zaterdagavondmijmering hoort te heten.
 

Inwoners van Mortsel weten reeds waar deze mijmering vandaag naartoe gaat. Ook zij gelieven evenwel voort te lezen.

 

Met een wijsvinger kan je, onder meer, wijzen en vandaar de naamgeving. Met een duim duim je dan weer maar daar is het de vinger die een naam geeft aan de beweging, duimen, terwijl bij die buurvinger de beweging, wijzen, voor de naam zorgt.
 

Geen kind ontkomt er aan want ze wordt gesteld, niet één maal, geen twee keer, veelvuldig, te pas en te onpas, thuis, op school, op familiefeesten, de niet te ontwijken vraag wat je later gaat worden.

Papa tekende gisterenavond present op de vernissage van mijn grote broer en ligt nu nog wat te ronken in zijn bed, dus laat ik het deze week maar van hem overnemen dan kan hij nog even blijven pitten. Tenslotte heb ik hem en mama vanochtend vroeg zelf wakker gemaakt voor mijn flesje, dus ik sta wat in het krijt.

Deze week weet een waterweg zich in deze mijmering te wringen, te weten de Rubicon, een prutsriviertje van amper 80 kilometer, bij Ravenna uitmondend in de Adriatische Zee. De machtige stroom die we Schelde noemen doorklieft ons landschap 350 kilometer lang. Dan spreken we uiteraard over een ander niveau genre Nijl, Amazone, Mississippi of Jenisej.

De schuld moet volkomen toegewezen aan het kleine schepsel dat zich nu ook alweer ruim acht maanden geleden een vaste plaats wist af te dwingen in ons huis en meer nog in die spier die ons bloed rondpompt dat deze rubriek steeds meer evolueerde tot kroniek der ontwikkelingen ener jonge spruit. Waar het hart van vol is, loopt de mijmering nu eenmaal van over; duid het een trotse vader niet euvel.

Latere kroniekschrijvers die de professionele vergissing begaan deze mijmeringen ongeraadpleegd te laten, zullen er over twisten tot in den treure. Hun vakbroeders die wel kennis nemen van deze onuitputtelijke bron zet ik bij deze graag op het enig juiste spoor om de kwestie correct te situeren.

‘Waarover ga ik mijmeren zondag?’ Die vraag wil zich wel eens mengen tussen andere besognes die me door de week onledig houden. Het plan dat deze week rijpende was, werd vannacht gedwarsboomd, toen mijn wedervaren nieuwe inspiratie opwekte.