Zondagsmijmering: Over tijdverlies

Sleutels verliezen staat wellicht aan het andere uiterste van de as die de verliesimpact weergeeft. Iedereen verliest wel eens sleutels maar vindt die vrijwel altijd terug en in het uitzonderlijke geval ze niet weer in het blikveld verschijnen, kunnen ze nagemaakt worden.

Ook voor tijd geldt dat iedereen die wel eens verliest maar zoals opgemerkt, betreft het hier een onherstelbare derving en namaken behoort niet tot de mogelijkheden.

Tijdverlies dient dus in de mate van het mogelijke vermeden maar toch, hoezeer we ons ook inspannen, komen we er soms niet onderuit.

Wat mij betreft - aangezien u deze mijmering vrijwillig leest hoort u daar belang in te stellen - valt tijdverlies door wachten in een rij medeaardbewoners onder de rubriek ‘ergste soort’. Wachten aan een grootwarenhuiskassa, bij de bakker, aan een museum om een ticket aan te schaffen, vervolgens aan de toegangsdeur met dat verworven ticket in de hand, in het frituur, aan de tramhalte en dies meer. Je zou er de aandrang tot toiletbezoek van krijgen, ware het niet dat zich daar wellicht ook weer een wachtrij heeft gevormd.

Soms wacht je in eenzaamheid, bijvoorbeeld op een document dat de overheid dient te bezorgen, nodig om een aanvraag in te dienen. Komt dat kleinood en stuur je het zwik op, dien je te wachten op het antwoord op de aanvraag.

Verder heb je het keukenwachten. Wachten tot de oven heet genoeg is, tot het water kookt, tot lady Grey a point getrokken is.

Ik zet thee, laat ik dat hier maar eens vermeld hebben, naar de aanwijzingen op het zakje, in het geval van genoemde lady drie tot vijf minuten wachten naargelang de sterkte waarop u haar wenst te genieten. Deze kleine inspanning leverde me ooit de lofuiting op beter thee te schenken dan wie ook, een voorsprong die ik wist te verwerven op het restant van het mensenheir omdat niemand de moeite neemt de nochtans luttele aanwijzingen op een theezakje te lezen. Ik dwaal echter af.

Soms kan je wachttijd opvullen met andere bedrijvigheden. Zo moet je niet naar het kopje staren wanneer genoemde lady op snee aan het komen is.

Maar wacht eens even. Deze mijmering betrof niet het fenomeen wachten maar wel tijdverlies. Laatstgenoemde voorbeelden horen dus niet gepaard te gaan met tijdverlies en hier dus niet vermeld maar goed, nu ze toch ingetikt zijn en die lady Grey-uitweiding verleent dit stukje nuttigheid wat mijn mijmeringen doorgaans ontberen.

Wachten op iemand waarmee afgesproken werd, leidt doorgaans wel tot tijdverlies aangezien je in het ongewisse bent over de tijd dat er dient gewacht te worden. Lady Grey is wat dat betreft punctueler, althans voor de betere theezetter.

Soms overvalt mij ook in het parlement het gevoel tijd te verliezen. Terwijl collega’s zich op dergelijke dieptepunten kunnen wijden aan andere taken dien ik de impasse vanop mijn hoge stoel uit te zitten. Ach, democratie werd niet uitgevonden omwille van snelheid of doelmatigheid en kan gelukkig bogen op andere kwaliteiten want anders moest het systeem als ontoereikend afgeserveerd worden.

Enfin, ik poog hier te illustreren wat door elkeen gekend mag worden geacht en dus staak ik het opsommen van voorbeelden.

Wat geen tijdverlies is, ik herhaal en zet er accenten bij, wat géén tijdverlies is noch zo genoemd mag worden, dat is de tijd die vaders spenderen om hun nazaten naar het rijk der slapenden te voeren. Soms lukt het in een handomdraai dan weer duurt het uren.

Dat gekronkel tegen mijn zijde, het gespeel met fopspenen die zonodig op de grond dienen gesmeten om vervolgens zwaar gemist te worden wat gesnik opwekt, de lichte tegen mij aangeschurkt gevonden slaap die onderbroken wordt wanneer ik hem voorzichtig in zijn bedje probeer te leggen waarop hij weer klaarwakker begint te pruilen waarop de hele zangprocedure - met Moly Malone alweer in de hoofdrol- van voren af herbegint; jawel het proces kan lange wijlen vullen.

Jongere vaders - ik kan het weten want was er ooit een - hebben de neiging deze operatie als tijdverlies te categoriseren. Wel, laat het door deze ervaringsdeskundige geschreven worden, ze dwalen. Dat is géén tijdverlies maar vormt integendeel één der vervullendste tijdsbestedingen. Je moet er gewoon oog voor hebben.

Geniet van deze heerlijke zondag

Foto: De burgermoeder van Antwerpen maar vooral de allerliefste moeder van onze spruit verjaart vandaag voor het eerst als mama. Dikke kussen voor mijn geweldige levensmaatje. XXX

Facebook, 24 mei 2026