Zondagsmijmering: Over 5 april

Gisterenavond sloeg de avondmelk onze spruit te lam opdat hij nog veel speelkracht aan de avond zou kunnen leggen maar kreeg hem anderzijds niet zo murw dat hij dromenland reeds zou binnenglijden. Tussen waak en slaap lag hij in mijn armen, wat spelend met zijn fopspeentje, zich dan weer op de buik leggend, dan weer op zijn zij, beetje kerend, beetje draaiend, met het wijsvingertje krabbelend aan het bedeinde, het hoofdje leggend, dan weer slapjes oprichtend.

De dag was indrukrijk geweest want we bezochten de tentoonstelling van zijn broer en zijn breintje was toen, na de avondfles, nog doende alles te ordenen.

Het duurde lang vooraleer hij mijn schouder inruilde voor de armen van Morpheus en de ouderlijke sponde voor zijn kribbe maar naar mijn oordeel niet té lang want elk moment met dat schepseltje tegen me aan vier ik als koestertijd.

Ook mijn dag was indrukrijk geweest voor de 83e keer herdachten we aan de zerkjes het bombardement op Mortsel op 5 april 1943. Een geallieerde luchtaanval op de Erla-fabrieken liep zo heel erg fout dat het gros van de bommenregen neerstortte op de stad, enkele honderden meters verwijderd van het doelwit. Ondermeer twee scholen werden vol getroffen. Er vielen bijna duizend dodelijke slachtoffers waarbij ruim tweehonderd schoolkinderen jonger dan 15 jaar. Die ochtend bij heerlijk lenteweer wandelden ze, mogelijk arm-in-arm, onbekommerd naar school om daar weggemaaid te worden in één vreselijke dood en vernieling zaaiende klap. Meer dan tweehonderd in de knop geknakte leventjes, meer dan tweehonderd verbrijzelde moederharten, evenveel vaders die hun nazaadjes niet konden beschermen, gevolgd door onmeetbaar leed en veel stilzwijgen vanuit het besef dat woorden niets kunnen verklaren gekoppeld aan de vrees dat ze wonden wel blijven openrijten. Een overlevend meisje, nu 93 jaar oud, kwam gisteren voor het eerst naar de herdenking, na die vele jaren zich er eindelijk klaar voor voelend.

Aan kinderen raak je niet, kinderen zijn heilig, klonk het daarstraks op het erepark van het kerkhof.

Ik reed terug naar huis en op de radio weerklonk Bachs Erbarme Dich.

“Heb genade,
mijn God,
omwille van mijn tranen
Kijk hier,
Mijn hart en ogen huilen voor U
Bitter.”

Dat alles herkauwde ik met ons zachtjes murmelend heilig boontje zo dicht tegen me aangevlijd in het warme bed, ver van verwoestende bombardementen, in het besef dat we de zegen die het leven voor ons ook in petto heeft te weinig vieren. Ik heb ze gisterenavond stilletjes maar intens gevierd.

Geniet volop van een zalige paaszondag

Facebook, 5 april 2026

Foto: de broertjes, hand-in-hand de kunstwerken van de oudste keurend. (Wannes’ tentoonstelling gaat vandaag de laatste dag in, vandaar deze uitstaptip: Wolstraat 34 in Antwerpen, tot 17 uur.