‘Helaas, pindakaas’. In Vlaanderen kreeg deze zegspreuk nooit poot aan de vaste grond terwijl die bij onze noorderburen in de late jaren tachtig in Amsterdamse volkswijken uitgroeide tot ruim gebezigd bargoens, in die mate dat handige verkoopslui er een slaatje uit probeerden slaan.

“Deze moet jij ook lezen”, klonk het de voorbije weken geregeld wanneer we samen, wat wij noemen, een boekje aan het lezen waren. De lopende weken kunnen beschreven worden als ‘drukdrukdruk’ maar ten onzent persen we er altijd minstens een beetje tijd uit om de wapens in de strijd tegen de groeiende stapel ongelezen boeken scherp te houden.

BRUSSEL – Laf: dat staat op het rapport van Peter De Roover voor de federale regering. Drie maanden voor de verkiezingen maakt de N-VA-fractieleider een vlijmscherpe balans op én blikt hij vooruit. Over de gevolgen van een tweede Vivaldi, een nieuw huwelijk met CD&V en de verantwoordelijkheid van de kiezer. “Veel burgers steken meer tijd in het kiezen van een nieuw strijkijzer dan in hun stem.”

In behoorlijk forse letters staat het gebeiteld boven het centrale spreekgestoelte van de Kamer, alwaar ik wel eens verwijl teneinde wat ik beschouw als ‘wat gezegd moet worden’ het halfrond in te slingeren.

Wist u dat ik een pienter baasje ben of althans deze ochtend zo werd genoemd? Lees tot het eind en u zal hieromtrent verlicht worden.

De discussies tussen minister Van Peteghem en staatssecretaris Bertrand over de toegepaste roerende voorheffing op de nieuwe staatsbon is ronduit potsierlijk. Wie een rekentoestel er bij neemt, stelt vast dat het nergens over gaat. Dat ze er dan ook mee stoppen en zich wijden aan ernstige uitdagingen.
 

Het vehikel dat ik mezelf middels de aankoop ervan ter beschikking heb gesteld om me gemotoriseerd te verplaatsen, kan bezwaarlijk vallen onder de hoofding ‘sjieke voituur’. Mijn kleine Fiatje 600 rijdt wanneer je de pedaal indrukt, laat zich handig manoeuvreren in de stad, oogt fraai maar zal door de ware autofanaat op z’n best op prijs gesteld worden als derde in een vloot.

Is een zondag wel geschikt voor een ongemakkelijke waarheid? Eigenlijk niet en toch kan ik me niet beheersen. Wees er klaar voor of haak hier af.

Bij mijmeringen domineert het spontane gemijmer de ratio. Liet ik nu, deze zondag na een week vol boerenverweer, die ratio de vrije hand dan citeerde ik stemmen die bij dat dreigende gebulder van immense paardenkracht onder de kap voerende tractoren die zich deze dagen zo resoluut ingaand tegen de verkeerscode op autosnel- en toegangswegen begeven, waarschuwen tegen illusies.

Arendo Joustra gooide per 1 januari zijn kap over de pensioenhaag en kroop er vervolgens zelf over, niet om op rust te gaan - kent u jonggepensioneerden die gaan rusten? - doch om gewoon hetzelfde te blijven doen - in zijn geval: schrijven - maar dan op eigen houtje. Kortom, een pensionering zoals zo veel andere, dus waarom de zondag daarmee gevuld?