Opinie

In de heisa over de pensioenen van parlementsleden is alle nuance zoek, schrijft Peter De Roover. Dat voedt de antipolitiek.

Neen, hier volgt niet de geschiedenis van 100 jaar Linkeroever of juister, 100 jaar aanhechting bij de koekenstad van wat tot dan het Vlaams hoofd heette. Noem het maar de consummatie van het huwelijk tussen graafschap en hertogdom.

De tot getrakteerde cliënt geëvolueerde burger voelt zich nog amper verantwoordelijk voor het wel en wee van de buur. Als een laffe overheid bovendien een aanzienlijk deel van de bevolking meer toeschuift dan ze bijdraagt en niet het lef opbrengt de rekening daarvoor ten volle te presenteren, zijn aanzwellende overheidstekorten onvermijdelijk.

Voorbije dagen ontving het Nederlandse kabinet een brief van ‘Europa’. Op de webstek van de NOS lezen we: ‘Het kabinet heeft een brief ontvangen van Eurocommissaris voor Milieu Virginijus Sinkevicius met de boodschap niet te treuzelen met het stikstofbeleid. Ook verwacht hij resultaten te zien van de maatregelen die het kabinet gaat nemen. De Eurocommissaris wijst erop dat Nederland de afspraken moet nakomen over de vermindering van de stikstofuitstoot tot 2030.’ Ministers zeggen ‘geschrokken’ te zijn.

Hij scheurde een blad van de maandkalender en kruiste de eerste dag van de volgende maand aan. 1 april 1923.

De dag begon met een gevoel van lichte onzekerheid. De klok hoorde vannacht een uurtje uit de geschiedenis te knippen. Maar gebeurde dat automatisch en welke waarde moest ik hechten aan wat mijn mobieltje als tijdsaanduiding aangaf, in andere omstandigheden toch een betrouwbare bron, althans wat het aangeven van het uur betreft?

Voor al wie zich bij lezing dezer regels zuidelijk van Antwerpen bevindt, kan bovenstaande titel als feitelijk juist beoordeeld worden want deze tekst wordt vanuit de havenstad aan de wereld gepresenteerd maar ook voor lezers uit Essen of Hoogstraten geldt de titel in overdrachtelijke zin aangezien hij doelt op het feit dat mijn voorbije week sterk Nederland-gebonden verliep.

U hebt het vast niet gemist, het fijne nieuws uit de hoek van de Vlaamse regering. Er was uiteraard het stof dat de ploeg bijna maar dan toch niet deed stikken maar daarover wil ik het hier niet hebben. De boerenkrijg over wat de boeren krijgen, inspireerde me vorige week al en de ene zondag is de andere niet.

Voorbije week lokte de plicht mij enkele dagen naar Wenen. De week tussen kerst en nieuwjaar mocht die keizerlijke hoofdstad mij ook al onder haar bezoekers tellen maar toen betrof het een parti plaisir.

U kent zeker het, in het bijzonder ter linkerzijde van de Schelde, linkerzijde wanneer u de loop van het stromende water zeewaarts volgt, geuite verwijt dat alles wat televisiekijkend Vlaanderen voorgeschoteld krijgt in het Antwerpse dialect uitgesproken wordt. Hoe dichter bij de koekenstad, hoe meer de wenkbrauwen aan het fronsen gaan bij die al te boute bewering. Aantwaarps? Zelfs wat Tom Waes uitkraamt, komt niet in de buurt van het idioom dat sinjoren als het hunne (h)erkennen.