Opinie

Geen kind ontkomt er aan want ze wordt gesteld, niet één maal, geen twee keer, veelvuldig, te pas en te onpas, thuis, op school, op familiefeesten, de niet te ontwijken vraag wat je later gaat worden.

Papa tekende gisterenavond present op de vernissage van mijn grote broer en ligt nu nog wat te ronken in zijn bed, dus laat ik het deze week maar van hem overnemen dan kan hij nog even blijven pitten. Tenslotte heb ik hem en mama vanochtend vroeg zelf wakker gemaakt voor mijn flesje, dus ik sta wat in het krijt.

Deze week weet een waterweg zich in deze mijmering te wringen, te weten de Rubicon, een prutsriviertje van amper 80 kilometer, bij Ravenna uitmondend in de Adriatische Zee. De machtige stroom die we Schelde noemen doorklieft ons landschap 350 kilometer lang. Dan spreken we uiteraard over een ander niveau genre Nijl, Amazone, Mississippi of Jenisej.

De schuld moet volkomen toegewezen aan het kleine schepsel dat zich nu ook alweer ruim acht maanden geleden een vaste plaats wist af te dwingen in ons huis en meer nog in die spier die ons bloed rondpompt dat deze rubriek steeds meer evolueerde tot kroniek der ontwikkelingen ener jonge spruit. Waar het hart van vol is, loopt de mijmering nu eenmaal van over; duid het een trotse vader niet euvel.

Latere kroniekschrijvers die de professionele vergissing begaan deze mijmeringen ongeraadpleegd te laten, zullen er over twisten tot in den treure. Hun vakbroeders die wel kennis nemen van deze onuitputtelijke bron zet ik bij deze graag op het enig juiste spoor om de kwestie correct te situeren.

‘Waarover ga ik mijmeren zondag?’ Die vraag wil zich wel eens mengen tussen andere besognes die me door de week onledig houden. Het plan dat deze week rijpende was, werd vannacht gedwarsboomd, toen mijn wedervaren nieuwe inspiratie opwekte.

Toen de nieuwjaarsklok luidde, zonk bij uw dienaar het besef in dat die 21e eeuw al voor een kwart thuishoort in de geschiedenisboeken. Nu, 32 dagen later, viel alreeds het laatste scheurkalenderblad van de eerste maand.

Het spook van het ietsisme waart weer door de politieke rangen.

Wat gaat het snel, wat gaat hij snel.
We schrijven alweer 25 januari wat inhoudt dat de eerste der twaalf maanden die 2026 in petto heeft haast als vervlogen dient te worden beschouwd. De dolle vaart waarmee de tijd vliedt, doet duizelen maar wie zoals uw dienaar al enige jaren op de teller heeft staan, moet een kalender bezigen om dat vast te stellen. Zo gek veel nieuws gebeurt er in ons kabbelend leventje namelijk ook niet meer. De wereld lijkt te hollen als een razende, wij trappelen rustig verder in een afnemend tempo. De tijd gaat snel, wij steeds minder.

Ik dorst amper in mijn klaviertje te tokkelen dat ook deze mijmering over pakjes zal handelen, ten derde male zowaar. Overvalt me met het nieuwe jaar een aanhoudende aanval van inspiratieloosheid, een schrijversblok, het zwarte gat?