Opinie

Wie het genot dezer rubriek aanvangt met een oogopslag naar de begeleidende foto zal daarop geen gevederd medeschepsel ontwaren en de titel dezer mijmering dan ook bevreemden.

Het ontbreken van dergelijke prent verklaart zichzelf als volgt.

Zo’n week dus.

Maandagavond jongensavond en zelfs jongensnacht. Voor mama staat een lange en stevige gemeenteraad op de altijd drukke maar nu waanzinnig gevulde agenda. De stad houdt haar weg van de kroost, tot diep in de nacht. De jongens genieten thuis van elkaar want als hij lacht, breekt de hele wereld open. Even de klaproosjes gaan groeten, ventje kittelen en ventje gibbert, knuffelen, laatste papje en bed in met een verhaaltje. In de heel vroege ochtend alweer het eerste flesje en daarna in de armen van papa de nacht afronden.

Wonderlijk toch hoe elke vierkante meter tuin een hele wereld herbergt. Heerlijk bovendien om die met een kleine dreumes als maatje te ontdekken. Het komt me voor dat de details mijn jongste nakomeling nog wat ontgaan maar als ik hem met steeds minder weifelende stapjes door het gras zijn weg zie banen, weet ik het wel zeker; hier ontwikkelt zich een kenner.

Even voor wie weinig opwinding voelt bij dat meest populaire der balspelen; wat volgt gaat eigenlijk niet over voetbal.

Humor? Wat is humor?

Voor een antwoord op die prangende kwestie kan u bij de heer Otto Julius Bierbaum terecht, wiens naam zelf al een mooie portie humor bevat als u het mij vraagt.

Ooit, ik herinner het me nog helder, kon de term wereldnieuws afgebakend worden van wat graag de rubriek gebroken-arm-en-benen werd genoemd.

Na de veroordeling van Dries Van Langenhove wegens haatspraak waarschuwt Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) voor het effect op de vrijheid van meningsuiting: 'Onderschat de zelfcensuur niet.'

Geen verlies zo erg want definitief als tijdverlies, een besef dat vanaf een bepaalde leeftijd trouwens bij elke verjaardag dieper inzinkt.
 

Las u ooit Norwegian Wood van Haruki Murakama? Wanneer u op zoek bent naar wat gezellige sfeer, laat het dan ook maar zo want dat Japan een rijke harakiri-traditie kent, bleek alvast tot de eindjaren ‘60, excuseer mijn woordkeuze, springlevend.

 

Met grote kruiken werd het aangevoerd, vrijdagavond onder eeuwenoude keldergewelven, het schuimend, vers getapte lichtblonde gerstenat waarvan de inname mede oorzaak was van de luimige stemming die heerste bij het zowat veertigkoppige gezelschap aan de lange morsige tafels. De zitbanken bleken wankel maar op de onze na, net weer de onze, hielden ze stand, de bijwijlen hevig deinende torso’s die ze moesten dragen ten spijt.