Zondagsmijmering: Over het gewicht van een babypoep

Goed, voortgedaan want de mijmering stokte bij dat moment zonder verhaal en er moet hier toch wel iets gebeuren om over te mijmeren.

Hij, het ventje, komt aangetrippeld met een boek - eentje waar bij de druk op een aangeduide zone dierengeluiden weerklinken - en steekt het bij bereiken van de canapé, waarop zijn ouders liggen te niksen, voor zich uit. ‘Boek lezen?’, klinkt het vanop de zetel en die vraag wordt woordeloos positief beantwoord door het boek in vaders handen te drukken, zich aan diens broeksriem optrekkend op de zetel te wringen en al draaiend en kerend, absoluut niet op de meest doelmatige wijze maar des te aandoenlijker, genoeglijk tegen de schouder zijner verwekker aan te vleien.

Vader opent het boekje, zoontje drukt op de aangegeven zone, een onder het karton verborgen chimpansee begint te krijsen en het ventje-tegen-de-schouder kijkt zijn beide ouders triomfantelijk aan, het hele gezichtje een en al genieting uitstralend.

Moeder prevelt dat haar hart smelt, vandaar het breekbare prevelen, en dat ze iedereen dat gevoel van ouderliefde toewenst. Ze vervolgt ooit eens in een interview te willen getuigen hoe het moederhart opvlamt bij zo’n tafereeltjes. Een vadershart ook trouwens maar dat kan zij niet uit eigen ervaring getuigen natuurlijk.

Ik ken haar, als ze dat doet, en ze zal het doen wist ik toen al, dan zal de boodschap niet verzuipen in mitsen of maren. De zuiverheid van dat moedergevoel verdraagt bij haar geen omzwachteling. Je kan natuurlijk elk woord gaan wikken en wegen maar op het eind zeg je dan niks meer. Niet haar stijl.

Vanmorgen leverde datzelfde ventje een pamper af die de maag deed keren, hij schoof uit op de natte vloer vóór het stortbad met bittere traantjes tot gevolg, vorige week hield een kinderziekte hem en moeder - vader verbleef buitengaats - nachtenlang wakker, eergisteren moest vader een fijne avond missen omdat moeder onverwacht werd opgetrommeld en iemand de kribbe in het oog moest houden. Oh ja, en de wereld staat in brand. Je kan het ouderschap ook zo bekijken.

Bovendien, het is nu zo’n klein dreumesje dus de echte zorgen volgen nog. Dat beseft de jonge moeder op de roze wolk niet. De door de jaren getekende vader weet er echter wel van mee te praten. Pubergedrag, schoolbesognes, lichamelijk leed, twijfel over levenskeuzes, liefdesverdriet, net als het jonge lopertje voortdurend vallen maar slechts moeizaam opstaan want de vloer van het leven kan spekglad zijn; hij heeft het drievoudig meegemaakt, bij zoon en stiefkinderen; het hele gamma passeerde de revue.

Inderdaad, in die ene schaal van de bascule valt aardig wat last, zoals vuile luiers, onrust over oplopende koorts, even oplopende rekeningen (neen, ik was niet mijn hele leven kamervoorzitter), wakende nachten, te vroeg moeten vertrekken op pas goed op gang komende feestjes opdat de babysit tijdig naar huis zou kunnen, hels drukke ochtenden, getouwtrek om gaten te prikken in de overvolle agenda’s en nog zo veel meer maar als in die andere schaal een kinderpoepeke ligt, dan slaat de balans zwaar in die richting door.

Straf, je zou het op het eerste gezicht niet zeggen maar zo immens veel weegt zo’n bipsje.

Mooi toch van haar dat ze iedereen de gelukzaligheid toewenst om dat te ervaren.

Fijne zondag, geniet er van (en om de kritiek voor te zijn: met mijn verontschuldiging bij wie op zondag moet werken, zondagen haat, op bezoek moet bij de zeurderige schoonfamilie, niet de middelen heeft om te brunchen met champagne, vandaag een drukke maandag moet voorbereiden, wiens frituur op zondag dicht is, ambras heeft met het lief en dus voor een dag beeld zonder klank staat, wiens voetbalclub dit weekeinde gênant zwaar klop heeft gekregen, de haag moet knippen, moet aanschuiven bij de bakker, … - ben ik iemand vergeten? - enfin, iedereen die aanstoot nam of zou kunnen nemen aan mijn zondagswens.)

Foto: vader en zoon in de laatzomerse ochtendzon 

Facebook, 6 september 2026