Opinie

Tegen die wijsheid - of beter: vaststelling - is doorgaans weinig in te brengen. De zin ‘geld regeert’ klonk ook veelvuldig naar aanleiding van de Amerikaanse verkiezingen. Daarbij worden waanzinnige bedragen besteed. Volgens NPR, een onafhankelijke Amerikaanse non-profitorganisatie, spendeerden alle kandidaten en partijen samen 10,5 miljard dollar aan advertenties. Jawel, u leest het goed. Het gaat wel over wat natuurlijk, zowel qua belang als aantal kiezingen maar het bedrag doet toch naar adem happen.

Enkele dagen geleden liet Frank Judo zijn gedachten nog eens publiek de vrij loop middels een opiniestuk op de elektronische Knack. Wie vertrouwd is met Franks hersenspinsels, zal er zeker met hooggespannen verwachtingen kennis van willen nemen; zijn ze u onbekend, gelieve daar dan dringend iets aan te doen want de heer Judo die ik de eer heb Frank te mogen noemen, behoort tot het naar aanvoelen kwijnende gild der opiniehebbers waarvan de gedachten op stevige grondvesten steunen, bovendien verwoord gebruik makend van een rijke taalpalet.

Tijd om eens tegen wat luie schenen te trappen, me dunkt.

Mocht de ondertitel ‘over de campagne’ luiden, ware u mogelijk meteen ontmoedigd om de lezing verder te zetten aangezien daarmee de indruk gewekt zou zijn dat u op de absolute valreep nog een scheut verkiezingspropaganda te verteren zoudt krijgen. Welaan, weest gerustgesteld, uw brievenbus werd reeds voldoende geteisterd, de koppen van politici staan intussen ingebrand op uw tv-scherm, uw tijdlijn lijkt op een doos kleurpotloden, kortom, u bent het beu. Ofwel dacht u diep na en hebt u uw dobbelsteen gesmeten, ofwel dacht u nog niet na en smijt u uw dobbelsteen naar goed valle die neer, ofwel dacht u weliswaar na maar komt er niet uit: alleszins, het is welletjes geweest, de ogen van de dobbelstenen mogen nu geteld, de uitslagen bekend gemaakt, blikken analisten opengetrokken.

Ongetwijfeld valt mijn pleidooi bij menigeen op een koude steen maar dat mag me er niet van weerhouden het hier af te steken bij wijze van inleiding en als richtinggever voor wat komen gaat. Bekijk politici met passend erbarmen, zeker de volgende dagen, leef mee want ze moeten balanceren op uitermate slappe koorden.

Techneuten als Elon Musk en bureaucraten hebben één ding gemeen, schrijft Peter De Roover: minachting voor het parlement.
 

Die stoel van Kamervoorzitter reikt zeer breed, het visitekaartje brengt een mens op uitermate uiteenlopende plaatsen, de voorbije dagen van de Paus tot de Frank, met zijn 75e verjaardag die we in een kroeg op het Sint-Jansplein vierden de jongste en kwiekste van de twee. Beider leven verloopt trouwens rijkgevuld en boeiend.
 

Het hierna verhaalde, speelde zich af ergens buiten onze grenzen maar het had zeker te onzent kunnen gesitueerd geweest zijn zoals u wellicht ook zelf na afsluiting van de lezing zal verzuchten.

Wie deelneemt aan het maatschappelijke debat moet de draagwijdte van woorden inschatten vooraleer ze te gebruiken’, schrijft Peter De Roover naar aanleiding van de commotie die is ontstaan over de jongste column van Herman Brusselmans in Humo. 

Vrees geen beleggersadvies op deze alweer beloftevolle want naar zich laat vermoeden zonnige zevende dag des weeks. Het goud waarnaar de ondertitel verwijst, neemt hier de vorm aan van een medaille en beloont hoger goed dan het materiële, met name ijver, inzet, doorzettingsvermogen en het streven zichzelf - en uiteraard de anderen - te overtreffen.