Maandagavond haastte ik me ietwat voortijdig weg uit een partijvergadering teneinde mijn opwachting nog te kunnen maken op het gratis vat van Jong N-VA StuAnt, de bundel studenten aan Antwerpse hogescholen en universiteit die ons aller N-VA genegen zijn. Ik mag ten tweede male mezelf peter van dit genootschap noemen - peterpeter dus - en draag het daar bij horende lint met gepaste trots. Dan hoort mijn agenda zich toch wel wat te buigen opdat die van de club van praeses Oscar en co. er wat in zou passen.

Wanneer u dit leest, sjees ik in mijn rode bolletje , mijn cinquecento, zo’n wagentje dat je alleen al voor de naam aanschaft, ergens richting Ronse, dan wel ergens tussen Ronse en Anzegem, of, indien u een laatlezer bent, alweer ergens halfweg tussen zuidwest-Vlaanderen en de koekenstad.

Indien uw ouders er vergelijkbare opvoedingsstandaarden op nahielden als de mijne, werd u dat als kind stevig ingelepeld. Mijn opvoeding verloor daarbij ietwat aan rechtlijnigheid aangezien tante Jeanne er in de familie om bekend stond niet altijd nauwlettend op de fijngesnaardheid harer woordkeuze te letten en diezelfde tante Jeanne buiten familiegebeurtenissen voor mij gewoon mama heette.

‘Hola, De Roover, ‘t is zondag hé’, hoor ik u tot hier zuchten terwijl u al na de eerste zin zin hebt om af te haken.

Vieren we weer een verjaardag van de democratie of bereiden we er de begrafenis van voor? Klimaatalarmisten zien andere prioriteiten dan het in stand houden van ons bestuursmodel. Maar er wordt wel zedig over gezwegen.

Italië ligt dus intussen achter de rug maar daarmee is niet gezegd dat elk uitzicht op avontuur voorbij zou zijn. Ik ben momenteel bijvoorbeeld op avonTuur.

We schrijven 1952. Vincent Auriol was Franse president, de eerste in wat de vierde republiek werd gedoopt aangezien ze volgde op de derde. Die had de tweede wereldoorlog niet overleefd en de nieuwe grondwet van 1946 bepaalde dat de macht van de president serieus werd teruggeschroefd ten voordele van de Assemblée Nationale.

Iedereen heeft het er over: de energiefactuur. Simpele oplossingen zijn er niet. Wie beweert van wel, belazert het publiek. Het valt me echter op dat een voor de hand liggende vraag zowat compleet vergeten wordt. Daarover dit stukje.

Het is nog enkele dagen augustus, dus als ik me haast, mag het nog over de vakantie gaan. Weliswaar schrijf ik deze woorden alweer gezeten in ons petieterige stadstuintje maar de hemel is blauw (als ik mijn rechteroog dichtknijp zodat ik die wolk niet waarneem), de zon doet de vijgenbladeren lichtgroen oplichten, de oleander bloemt nog en vooral de wat afgebladderde beige scheidingsmuur maakt het niet zo moeilijk me te verbeelden dat ik nog ergens in Italië vertoef. De espresso staat naast me en er beginnen zowaar kerkklokken te luiden.

Bij grote hitte kan een koude douche helpen. Een Spaanse filosoof schetste zowat honderd jaar geleden een, laten we zeggen uitdagend beeld van de ‘massamens’. Past het ook nog vandaag? Zo ja, kan het voor zo’n douche zorgen, weliswaar één die niet verkwikkend te noemen is. Of toch en is een blik in die spiegel juist heilzaam om te helpen een alternatief te vinden voor paniekerige eindtijdprofetieën dan wel zorgeloos gefluit in het donker. De bizarre synthese waarbij anderen verantwoordelijk zijn voor de komende eindtijd en stevig moeten inleveren terwijl we zelf recht hebben op zorgeloos gefluit, klinkt toch net iets te gemakkelijk.