Opinie

“De Brusselse rechtbank van eerste aanleg heeft de Belgische overheden veroordeeld voor hun nalatige klimaatbeleid. Toch leidt het vonnis niet direct tot strengere klimaatdoelstellingen.”

Het weer is weer heerlijk. En dan zit ik met een korte broekenprobleem. Eens de zon de thermometer wat hoger duwt, zakken de vestimentaire normen namelijk nog verder weg dan bij mildere temperaturen het geval is en ook mij overvalt de neiging om aan die drang toe te geven.

Bij deze het moment waar u allen ongetwijfeld zeven dagen lang reikhalzend naar uitkeek: het wekelijks overzicht van mijn parlementaire werkzaamheden. De week begon onder een gunstig gesternte na ons hoogst vruchtrijke oppositiewerk voor de verdediging van de vrije meningsuiting en de jongste peiling.

We zijn het allemaal theoretisch eens dat vrije meningsuiting een basisconcept vormt van ons samenleven. Dat die zeer ver moet gaan maar niet onbeperkt is, daarover bestaat ook weinig discussie. Maar dan begint het…

Het is zondag en zonnig. Ik tip deze woorden zittend in ons rustig stadstuintje, bloemetjes links en rechts van mij, kop koffie bij de hand, vanochtend de zuurdessem vanochtend vroeg opgemaakt dus straks geurt het huis weer naar versgebakken brood.

Het beloofde een relatief rustige week te worden in het Paleis der Natie. Na een zonnig weekend (eindelijk!), waar sommige collega’s pigmentgewijs reeds duidelijk de vruchten van hadden geplukt, begon ook ik als een volgeladen groene bedrijfswagen aan mijn werkzaamheden.

Onderweg naar Zeeland, alwaar ik een deel van het weekeinde tussen schaapjes wilde doorbrengen – een scheut complexloze idylle kan nooit kwaad – schalde Herman van Veen door de luidsprekers van mijn wagentje. Kwestie van een beetje in de Nederlandse sfeer te komen.

Naar aloud gebruik kan u hier weer mijn overzicht van de parlementaire week lezen want tenslotte vertegenwoordigt een volksvertegenwoordiger toch ‘zijn volk’, niet? En dus hebt u er alle recht op te weten waarmee ik bezig ben.

Wanneer de regering een wetsontwerp sneller wil laten behandelen, vraagt ze aan de Kamer ‘urgentie’. De minister ‘van dienst’ doet dat met een verantwoording, in naam van de collega die het wetsontwerp heeft ingediend.

Minister van Justitie Vincent Van Quickenborne (Open Vld) ontpopt zich niet alleen als sheriff en bestrijder van de vrije meningsuiting, hij zette gisteren een duffe kers op zijn intussen verlepte Vlaams-liberale taart. Van Quickenborne verhoogt een belasting (maar noem het niet zo!), overschrijdt daarbij zijn federale bevoegdheid en negeert en passant, als minister van justitie nota bene, een advies van de Raad van State. Weer een mooie illustratie van de ‘politieke vernieuwing op paarsgroene wijze’.