Zondagse mijmering: Godsdienst, rouwen en multitasken in tijden van corona

Zondagse mijmering: Godsdienst, rouwen en multitasken in tijden van corona

Mijn zondagmijmering na een korte, maar veelbewogen week. Voor wie er even bij wil stilstaan...

Korte werkweken zijn niet per definitie weken zonder geschiedenis. Zo eindigde de ramadan woensdag en dat had ook voor mij concrete betekenis want de hele vastenmaand lang brachten onze lieve buren in de vooravond een schotel met lekker eten en aan die dagelijkse traktatie kwam dus deze week een eind. Zij verdienden wat mij betreft hun Eid Mubarak ten volle op het suikerfeest. Voor wie nog niet helemaal mee is in de interculturaliteit, Eid Moebarak is geen familielid van wijlen de Egyptische president maar houdt de wens in voor gezegende (moebarak) festiviteiten (eid). Als bescheiden wederdienst gaven we onze buren een doos pralines en als goede christen nam ik de likeurpralines voor mijn rekening.

Ook deze week vierden we Onze-Heer-Hemelvaart. Terwijl onze kennis van de islam toeneemt, tasten steeds meer mensen in het duister omtrent de betekenis van de christelijke feesten. Op de 40e paasdag is Jezus volgens de Handelingen der Apostelen opgevaren ten hemel, naar God zijn Vader. Paus Leo XIII schreef in 1891 (op 15 mei, gisteren verjaard dus) de sociale encycliek Rerum Novarum en die wordt op Hemelvaartdag gevierd door de christelijke arbeidersbeweging. De ‘arbeiderspaus’ rekende daarin niet alleen stevig af met het kapitalisme maar ook met de socialistische nieuwlichters die toen furore begonnen te maken. Kortom, Leo XIII zou dat maar niks vinden, zo’n coalitie met liberalen en socialisten, de, zo leert zijn encycliek, veroorzakers van alle kwaad.

Op het niet-parlementaire programma van de week stond ook een begrafenis. Veel te vroeg, te jong, te onverwacht, te dichtbij, te onvatbaar, te droef. Het regende op de begraafplaats. Dat was dan weer wel gepast.

Corona doodt niet alleen, corona verhindert ook normaal rouwen. Het aantal aanwezigen was strik beperkt en een troostknuffel uit den boze. Voor de velen die geen plaats vonden bood de digitale uitzending een alternatief. We leerden voorbije maanden dat we steeds meer van thuis uit kunnen doen. Pakjes of eten bestellen, onze job uitoefenen en jawel, ook begrafenissen volgen. Eigenlijk is de mogelijkheid van bilocatie vandaag zo goed als gerealiseerd. Trilocatie desgewenst, quadrielocatie desnoods.

Iemand die de plechtigheid online had gevolgd, belde me enkele uren later. “Plots overviel me een heel vreemd gevoel toen ik vaststelde dat ik tijdens de dienst de wasmachine aan het inladen was.” Weinig passend, was ons beider oordeel. Maar ja, drukdrukdruk en dus slaan we tijdens de begrafenis een wasje. Stofzuigen terwijl we vergaderen; pakje aan de deur in ontvangst nemen tijdens de webinar. Het kan dus allemaal, dankzij onze steeds meer mogelijkheden biedende technologie. Opereren tijdens het tanden poetsen; al teennagels knippend de zaak van de cliënt verdedigen voor de rechtbank; een wetsvoorstel inleiden terwijl we een kip uitbenen; een integraal oplossen en tegelijkertijd kleine broertje naar bed brengen; een babbeltje met de buren en parallel onze rekeningen online betalen; …

We kunnen zo veel tegelijkertijd. Fantastisch toch. Lukt het u ook om pannenkoeken te bakken tijdens het teamoverleg onderwijl met één oog de nieuwste Netflix-reeks bingewatchen? Mooi, dan bereikt u alweer een hogere level.

Ach, ik ben evenmin immuun voor die neiging tot extreem multitasken moet ik toegeven.

Wat ons dan weer moeilijker lukt, dat is ‘even stilstaan’ bij. Ook daarom zijn begrafenissen nuttig, om te beseffen dat ‘even kunnen stilstaan’ een luxe dreigt te worden, een schaars goed zeg maar, een knelpuntbezigheid.

Een zondag om wat te mijmeren, om even stil te staan, die wil ik graag blijven koesteren.

Deze zondagmijmering verscheen voor het eerst op Facebook.

Labels