Na de eerste ronde schreef ik dat de grootste troefkaart die Macron kan uitspelen Marine Le Pen heet. De tweede ronde toonde dat loepzuiver aan. Wie in Macron hét alternatief ziet, steunt toch meer op hoop dan op cijfermateriaal.

De Duitse regering verklaarde niet te zullen aanvaarden dat op Duits grondgebied wordt deelgenomen aan een eventueel referendum over de invoering van de doodstraf in Turkije (waavoor president Erdogan plannen koestert). Ook Vlaamse partijen reageren afwijzend. Peter De Roover vraagt verder te gaan dan woorden en rekent op brede steun voor zijn wetsvoorstel om politieke campagnevoering door buitenlandse gezagsdragers aan banden te leggen.

Wanneer een land als Saoedi-Arabië lid wordt van de VN-vrouwenrechtencommissie dan lijkt dat voor ons op een slechte grap; blijkt dan nog dat België voor dat lidmaatschap stemde, dan vechten ongeloof en verbijstering om de eerste plaats. Begrijpelijk uiteraard en toch ging het debat in de Kamer bij de meeste fracties aan de essentie voorbij.

De eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen verliep als verwacht en de kiezers van Le Pen gingen uit de bol want “Marine stoot door”. Ook tweede ronde zal wellicht ook geen verrassing brengen en dan worden zij dé verliezers van het verhaal.

Open VLD veegde de meerwaardebelasting, een stokpaardje van CD&V, resoluut van tafel. Maar hoe kan er dan wel rechtvaardige fiscaliteit komen? In De Zevende Dag debatteren Kamerfractievoorzitters Peter De Roover (N-VA), Servais Verherstraeten (CD&V), Patrick Dewael (Open VLD) en Kristof Calvo (Groen). <Hieronder staan mijn tussenkomsten, samengebracht tot één tekst.>

De paastijd inspireert, in Nederland meer dan in Vlaanderen, tot religieus getinte gedachten met uitlopers naar de politieke praktijk. Over Bijbelse waarden bij partijen die het godsgeloof verre voorbij zijn bijvoorbeeld. 

Met een nipte overwinning in het grondwettelijke referendum lijkt Turks president Erdogan zijn slag thuis te halen. De terugkeer van de sultan klinkt hier en daar, of een heropstanding van het Ottomaanse Rijk. Er is echter ook een parallel die kan getrokken worden voor Erdogan in de Turkse geschiedenis; één die een sombere toekomst voor hem voorspelt en een waarschuwing voor het hele Turkse volk inhoudt. Als een ware Enver Pasja zou Recep Tayyip Erdogan wel eens de leider kunnen zijn die met zijn machinaties het einde van de Turkse staat zoals wij ze vandaag kennen, inluidt.

‘Hoe N-VA het middenveld probeert te temmen’, kopt een drie bladzijden lange analyse in De Morgen over de omgang van mijn partij met het zogenaamde middenveld. Het vormde een deel van mijn zondags leesvoer en schreeuwde om aanvulling omdat hét kernprobleem in het stuk niet wordt aangeraakt.

Deze zondag maakte ik even tijd voor een ongelezen stuk uit een krant van donderdag. De krant heet De Telegraaf, de auteur Nausicaa Marbe en het artikel ging over taal en het echt structureel racisme dat schuil kan gaan achter het discours van multiculturalisten, in dit geval uit de onderwijswereld.

Hieronder vindt u de volledige tekst van het wetsvoorstel tot regeling van de deelname van buitenlandse gezagsdragers aan politieke activiteiten in België.