Zondagsmijmering: Over een rups

Zondagsmijmering: Over een rups

Wonderlijk toch hoe elke vierkante meter tuin een hele wereld herbergt. Heerlijk bovendien om die met een kleine dreumes als maatje te ontdekken. Het komt me voor dat de details mijn jongste nakomeling nog wat ontgaan maar als ik hem met steeds minder weifelende stapjes door het gras zijn weg zie banen, weet ik het wel zeker; hier ontwikkelt zich een kenner.

De natuur houdt er natuurlijk wel van ons op het verkeerde been te zetten - neen, wees gerust, deze regels mijmeren niet over de bakhete temperaturen die ons al enige tijd treffen - en laten we de herfstige wereld van de paddestoelen als passend voorbeeld oproepen. De klassieke waarop naar verluidt kaboutertjes graag uitblazen - andere bronnen beweren zelfs dat ze er in huizen - die rode met witte stippen, mogen dan al als hét soortvoorbeeld figureren in kinderboeken, de vliegenzwam blijft, hoe mooi ook ogend, best onaangeroerd want giftig.

Daarom riep ik de hulp in van kunstmatige intelligentie om het opvallende en dus argwaan wekkende zwart-gele gewriemel op sommige mijner planten thuis te brengen. Het bleek zebrarupsen te betreffen en jawel, ze hebben hun giftigheid met de vliegenzwam gemeen, een hoedanigheid die voortvloeit uit het feit dat ze zich laven aan Jakobskruiskruid, zelf ook weer giftig én drager van fraaie gele bloemen.

In een eerste reflex zou een mens er naar neigen deze toxische larve met de voet te vermorzelen dan wel plat te knijpen maar zebrarupsen ontpoppen zich, hier in de letterlijke betekenis van het woord, tot schitterende Sint-Jakobsvlinders en die pracht wil je de tuin niet ontzeggen. Niettegenstaande de schitterende tooi zijn die frêle fladderaartjes zelf ook weer giftig want dat venijn van de voedende plant, daar geraken ze niet meer van af. Het is trouwens om die reden dat vogels er voor bedanken zebrarupsen te verorberen en zo blijkt dat de natuur misschien van zijn wortels losgetrokken mensen op het verkeerde been kan zetten maar geen gevleugelde medeschepselen.

Kortom, ook hier weer zorgt onze natuur voor levenslessen door schoonheid, want weinig oogt fraaier dan een kleurrijke vlinder dunkt me, en venijn te verenigen. Wie daar aanstoot aan neemt in de hoogmoedige gedachte het beter te weten dan de schepping, beseffe daarbij best dat het venijn nodig is om de schoonheid te vrijwaren.

Dat kleine ventje hier, mijn mede-ontdekker, die breekt met de regel want paart schoonheid aan totale afwezigheid van venijn en dat wordt hier medegedeeld door zijn in dit oordeel volkomen objectieve verwekker.

Geniet van de zondag

Foto: Op ontdekking tussen de veldbloemen.
Facebook, 28 juni 2026

Labels