Zondagsmijmering: Vol gevaren

Zondagsmijmering: Vol gevaren

Papa tekende gisterenavond present op de vernissage van mijn grote broer en ligt nu nog wat te ronken in zijn bed, dus laat ik het deze week maar van hem overnemen dan kan hij nog even blijven pitten. Tenslotte heb ik hem en mama vanochtend vroeg zelf wakker gemaakt voor mijn flesje, dus ik sta wat in het krijt.

Mogelijk verbaast het u dat ik op mijn prille leeftijd van een dikke negen maanden over een toch al best behoorlijk uitgebreide woordenschat beschik. Het klopt dat ik in de kunst van het praten nog in het niveau ‘gemurmel’ verwijl, waar papa papa in meent te ontwaren en mama mama, maar vanwaar die gekke, op niets gesteunde gedachte dat wij omdat we onze lipjes nog moeten oefenen om woorden te kunnen uitspreken ze om die reden niet zouden begrijpen? Vergis u daarin niet. Kortom, let op wat u uitkraamt in onze nabijheid, onze oortjes werken beter dan u vermoedt.

Goed, ik begin er aan. Het gaat allemaal best hard in mijn leventje. Pas zat ik nog ingesnoerd wat te schommelen in een wipstoeltje, nu spoor ik als een opgejaagde haas op handen en voeten door de kamers. Een niemendal volstaat om me aan op te trekken en mij toe te staan me in mijn volle driekwart meter op te richten. En dat, ja dat, opent een wereld… spijtig genoeg een wereld van verboden.

Volg mee en u zal niet anders kunnen dan beamen dat mijn onbehagen niet gespeend is van grond.

Stopcontacten noemen ze gevaarlijk.

Een kaars op tafel, gevaarlijk.

Me optrekken aan een keukenkrukje? Gevaarlijk.

De deurtjes onder de gootsteen waar de schoonmaakproducten gestald staan openen? Ho maar, gevaarlijk.

De deur van de keldertrap dan? Neen, dicht laten want gevaarlijk.

Op een aanmaakblokje van de open haard sabbelen? Wat dacht u? Gevaarlijk.

De lade met bestek opentrekken? U kan het raden. Gevaarlijk.

Een kop hete koffie van de tafel trekken? Gevaarlijk, zo wordt me ingepeperd.

Zelfs trekken aan een draadje dat van de tafel bengelt, een draadje hé… gevaarlijk volgens papa en, vooral, mama.

Beetje grabbelen in de vuilnisemmer? Gevaarlijk.

Het kapje van de lamp wegtrekken? Ja hoor, gevaarlijk.

Op de leuning van de zetel klauteren? Gevaarlijk natuurlijk.

Een tussen de kussens van de canapé gevonden euro in de mond steken dan? Noppes, gevaarlijk.

Over de rand van het bad wiebelen? Niet doen, want gevaarlijk.

Aan de kraan van het warm water draaien? Oeioei, gevaarlijk naar het schijnt.

Een halflege wijnfles van het salontafeltje trekken? Ook dat noemen ze gevaarlijk. (En wie heeft die andere helft soldaat gemaakt? Jawel…)

Zelfs een schaar vinden ze gevaarlijk! Ja, dan weet je het wel zeker.

Enfin, een mensje gaat zich toch de vraag stellen waarom hij eigenlijk op die beentjes gaat staan. Waartoe dient al dat oefenen als alles waar ik dan aan kan toch niet mag aangeraakt worden; waarom leerde ik kruipen als ik nergens heen mag?

Pas op, het zijn lieve mensen, die mama en papa. Vers pampertje wanneer nodig, eten à volonté, tutjes wanneer ik er aan toe ben, schouders om tegen in slaap te vallen altijd beschikbaar, knuffeltjes met hopen… ik kon het slechter treffen.

Maar dat zowat alles gevaarlijk zou zijn, daar geloof ik geen snars van. Ze zullen toch moeten leren dat ik intussen al een heel kereltje ben geworden.

Ik zal vandaag nog eens wat proberen. Ooit moeten ze toch mee gaan met de tijd; hopelijk is vandaag die dag.

Allez, ik zal ze eens gaan wakker maken. Geniet van uw zondag, ik ga dat ook doen.

Foto: Op avontuur. Ziet u iets gevaarlijk? Awel, dan.

Facebook, 15 maart 2026

Labels