Verslag van een onverwacht veelbewogen parlementaire week

Verslag van een onverwacht veelbewogen parlementaire week

Het beloofde een relatief rustige week te worden in het Paleis der Natie. Na een zonnig weekend (eindelijk!), waar sommige collega’s pigmentgewijs reeds duidelijk de vruchten van hadden geplukt, begon ook ik als een volgeladen groene bedrijfswagen aan mijn werkzaamheden.

Traditiegetrouw staan op maandag als eerste verplichtingen het partijbestuur en teamvergadering – over de fractiewerking – op de planning. Qua commissiewerk buitenlandse zaken werd de klus al snel ingeperkt want aangezien de regeringspartijen het over zowat niets eens kunnen geraken over hoe het land zich buitengaats moet opstellen, worden de agendapunten daar bijna sneller geschrapt dan inschreven.

Vrije meningsuiting

Het centrale thema deze week was weer eens de vrije meningsuiting. Onze aanhoudende druk loont en zorgt binnen en buiten de Kamergebouwen voor stijgende tegenkanting ten aanzien van de pogingen van paars-groen om die fundamentele vrijheid aan banden te leggen. Op zondag was er een debat in De Zevende Dag, waar onze frontman Bart De Wever op hoogst eloquente wijze onze visie uit de doeken deed. Opmerkelijk was de reactie van Joachim Coens (CD&V), die aankondigde niet met de communisten te willen samenwerken om de benodigde tweederdemeerderheid te leveren voor de voorgestelde grondwetswijziging.

De VLD’ers Patrick Dewael en Egbert Lachaert ondernamen nog een slappe poging om met een inhoudelijk opmerkelijk leeg opiniestuk hun project om het al te vage “aanzetten tot haat” te correctionaliseren – lees gemakkelijker te vervolgen - op baan te houden. Donderdag kreeg de meerderheid het deksel op de neus. Niemand minder dan kameraad Peter Mertens (PVDA) stelde in De Standaard dat zijn partij niet wil meewerken aan de pogingen van paars-groen om “oppositie en dissidentie de mond te snoeren”. Straffe terechtwijzing van iemand wiens partij China ziet als een modeldemocratie en de zoveelste blamage voor Open VLD nu ook de communisten hen bij de vrije meningsles moeten houden. Sinds de installatie van deze regering meen ik af en toe in een parallel universum te zijn terechtgekomen, eentje waar de communisten de liberalen moeten tegenhouden om liberale grondrechten te vrijwaren. ’t Kan verkeren, wist Bredero al in de 17de eeuw. Voelde die de regering-De Croo toen al aankomen?

Aangezien onze fractie al maandenlang vocaal tekeergaat tegen de voorgestelde grondwetswijziging, vervulden de hierboven vermelde ontwikkelingen me met grote blijdschap. Het gezond verstand lijkt alsnog te triomferen en consequent oppositie voeren kan resultaat geven. Dat wil niet zeggen dat we op onze lauweren gaan rusten. Om het oprukkende klimaat van allesverstikkende politieke correctheid te counteren, leg ik binnenkort een wetsvoorstel neer dat ‘haatspraak’ enkel strafbaar maakt wanneer het ook duidelijk oproept tot geweld. Niet haat - een gevoel - moet vervolgd worden maar wel feiten. Zo hopen we intentieprocessen buiten te houden. “Aanzetten tot haat bij wet verbieden lijkt me even onzinnig als aanzetten tot liefde bij wet verplichten”, schreef ik mijn opiniestuk dat in De Tijd verscheen en waar De Standaard een redactioneel stuk met interview aan wijdde. Meer hierover volgende week.

Circus Vivaldi

Wie dacht dat de liberalen niet nog dieper konden zinken, kregen donderdag ongelijk, en hoe. Even wat achtergrond: de Franstalige liberalen van MR stonden de afgelopen dagen – terecht - op hun achterste poten nadat de hyper-wokegevoelige staatssecretaris voor Gelijke Kansen Sarah Schlitz (Ecolo) de hoofddoekdragende Ishane Haouach aanstelde als regeringscommissaris bij het regeringsinstituut voor Gelijkheid van Mannen en Vrouwen (IGVM). Hoewel haar capaciteiten buiten kijf staan (ik bedoel mevrouw Haouach, niet mevrouw Schlitz!), lapt de regering zo wel het neutraliteitsbeginsel aan haar laars.

MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez verdedigde in geen onduidelijke termen de neutraliteit van de overheid, ook wanneer die door een persoon wordt vertegenwoordigd, een principe dat de premier als vermeend collega-liberaal toch ook zou moeten ondersteunen. In de loop van de week zegde MR-Kamerlid Denis Ducarme bovendien zijn steun aan coalitiepartner Ecolo en excellentie Schlitz op. Redelijk ongezien allemaal binnen een meerderheid. Maar daar ging het donderdag eigenlijk niet over, althans dat was niet de bedoeling.

Premier De Croo bleef al die tijd ijzig stil maar werd door een ingediende vraag van onze fractie, gesteld door Darya Safai, verplicht kleur te bekennen. Van krommen haas gebaren was geen optie meer voor De Croo. En wat bleek? Levensbeschouwelijke (in dit geval godsdienstige) uitingen bij overheidsambtenaren vormen geen probleem meer voor Open Vld en tijdens de Kern was die beslissing door “geen enkele regeringspartij in vraag gesteld”, waarbij ik hier tussen haakjes de letterlijke woorden van de premier aanhaal. Ik kijk alvast uit naar de goedkeurende uitleg van premier De Croo wanneer een buschauffeur getooid gaat in een t-shirt met daarop de tekst ‘Stop Islamisering’.

Daarmee leek de kous af, maar dat was buiten minister David Clarinval (MR) gerekend, die anderhalf uur later doodleuk tweette dat hij namens zijn partij in de Kern wel degelijk zijn verzet kenbaar had gemaakt. Hij impliceerde met andere woorden in geen onduidelijke termen dat de premier het parlement eerder die dag had belogen. Wij schoten meteen in actie ‘om het misverstand recht te zetten’ en vorderden meteen de premier op. Die liet er voldoende tijd over gaan vooraleer terug te verschijnen, kwestie van niet te veel media te halen wellicht. In ware Orwelliaanse ‘newspeak’ klonk het bij de regering dat zowel Clarinval als De Croo gelijk hadden, zij het “elk op een andere manier”.

Tijdens de tien minuten van mijn interpellatie herinnerde ik de premier onder meer aan ‘vroeger’: “Herinner u de tijden waarin de liberalen als één blauwe macht achter spandoeken stonden, in de jaren zestig werd ‘Stop het klerikalisme’ met veel engagement mee verdedigd. Voor een spandoek ‘Stop islamisme’ hebt u vorige week in dit halfrond vooral het woord strafbaar gehanteerd. Tijden kunnen natuurlijk voor verandering zorgen.” Hij keek beteuterd weg tijdens mijn terechtwijzingen.

De Croo gaf een non-antwoord op onze interpellatie maar het weze duidelijk: deze regering is intern hopeloos verdeeld. Tussen de militante ecologisten en islamisten-verdedigers van Ecolo en het rechts-liberale en seculiere MR gaapt een wereld van verschil, waartussen de Vlaamse meerderheidspartijen zich maar moeilijk weten te positioneren. Trouwens, om Carl Devos te citeren, “Een minister die zijn partij zo publiek terugfluit, het is geen detail.” Dat en premier het parlement voorliegt is trouwens al helemaal geen detail. En dat in dezelfde week waarin de oppositie de regering al in de hoek wrong over de vrije meningsuiting.

Dictatuur van de meerderheid

De zenuwachtigheid binnen de regeringspartijen zorgt voor steeds gekkere taferelen in het parlement. Ik wil het hier niet te technisch maken, maar sta me toch toe te wijzen op een ontstellende machtsgreep van de meerderheid eerder op donderdagavond. Het federaal parlement moet een delegatie uit de eigen leden naar de Conferentie over de toekomst van Europa sturen. Dergelijke zaken worden reglementair geregeld volgens het systeem-D’Hondt, met andere woorden volgens orde van grootte van de fracties. De meerderheidspartijen toverden echter op ongeziene wijze opeens een ander artikel uit hun hoed om het reglement en daarmee de vertegenwoordiging van de oppositie in die delegatie via een geheime stemming buitenspel te zetten en hun eigen namen te kiezen.

Collega Sander Loones volgt deze zaak nauwlettend op maar viel van die machtsgreep toch nog zowat van zijn stoel. Hij ontbond zijn juridische duivels maar de ‘overzijde’ bleef volharden. Wat doe je als er een meningsverschil is over de interpretatie van een reglement? Aangezien een reglement dient om de minderheid te beschermen, beslis je niet over de toepassing daarvan zeker niet bij meerderheid. Om de partijpolitiek even opzij te zetten stelde ik voor om een advies van de juridische diensten van de Kamer te vragen. Dat oordeel staat boven partijpolitieke berekeningen en had het geschil gemakkelijk kunnen oplossen. Dat werd echter door de meerderheid brutaal weggestemd, daardoor op ongeziene wijze kiezend voor de dictatuur van de meerderheid bij oordelen over een reglement. Dat de regeringsfracties zich zo verzetten tegen een advies van de Kamerdiensten leert voldoende dat ze zelf wel beseften heel zwak in de schoentjes te staan. We lieten het daar alvast niet bij en vroegen een advies over de gang van zaken bij de Federale Deontologische Commissie. Daarvoor heb je geen meerderheid nodig maar 50 kamerleden. De collega’s van de andere oppositiepartijen sloten zich bij onze vraag aan. Ik merkte nog wel op te hopen dat de meerderheid niet zou bepalen dat er reglementair geen 50 maar 151 op de 150 kamerleden nodig zijn voor zo’n advies. Er werd groen (en rood, en blauw en zelfs een beetje oranje) gelachen. Wordt vervolgd.

De week eindigde op een extra mooie noot met de peiling die op HLN verscheen, waar onze partij met 22% toch weer een knik naar boven mag optekenen. De federale regeringspartijen komen samen in Vlaanderen nog tenauwernood net boven 42% steun bij de kiezers. We sluiten ons aan bij de vaststelling in Het Laatste Nieuws: “Nu de corona-crisis op zijn laatste poten hinkt, lijkt de N-VA-oppositie écht z’n draai gevonden te hebben.” Dat is deze week meermaals gebleken. De meerderheid zweette deze week aardig wat af en achter de dikke muren van het parlement is het niet de zon die voor de hitte zorgt; daarvoor tekende onze fractie met veel energie en vasthoudendheid.

Minder zon vandaag maar toch fijn weekeinde gewenst.

Dit weekoverzicht verscheen op Facebook op 5 juni 2021.