Peter De Roover (N-VA), Kamervoorzitter en verloofde van Els van Doesburg: “Uiteraard zijn wij geprivilegieerd, maar ook voor ons is ouderschap hard werken”

“U heeft mij uit mijn zomersiësta gehaald”, grapt Peter De Roover (N-VA) als hij de Antwerpse Grote Markt opwandelt. Met zijn fedora op zouden we hem bijna geloven. Maar de Kamervoorzitter verwijst uiteraard naar de heisa die deze week over ‘zijn’ parlement is ontstaan.

Oppositiepartij Anders kloeg aan dat het politieke reces te lang duurt. “Maar Frédéric De Gucht verwart ‘reces’ met ‘vakantie’. Welgeteld zeven dagen ben ik met verlof geweest - en twee daarvan zat ik toch nog in Brussel te werken. Vorige week zat ik ook in Kazachstan als waarnemer bij de verkiezingen. Maar ik voel bijna schroom om dat toe te geven. Omdat iedereen wel weer zal denken dat zoiets een snoepreisje is.”

In september zijn er wel weer commissies en fractiedagen, maar het federale parlement is wel officieel dicht van 21 juli tot midden september. U moet toch toegeven dat dat extreem lang is?

Peter De Roover: “Dat is twee maanden. Net zoals de scholen. De zomervakantie betekent voor leerkrachten ook niet dat ze acht weken niet aan het werk zijn. Net zoals het niet betekent dat parlementsleden het ganse reces aan het strand liggen omdat er geen commissievergaderingen zijn.”

Geen enkel bedrijf doet twee maanden de deuren dicht. Dan is het failliet.

Peter De Roover: “Maar je moet het parlement niet vergelijken met een fabriek. Er moeten geen producten uit de machine rollen. Bij sommige beroepen werk je pas als je achter een bureau zit of achter een machine staat. Maar je kan de productiviteit van een parlementair niet meten aan hoeveel hij in het parlement zit. Je moet ook de tijd meerekenen dat hij een dossier uitspit of een bedrijf bezoekt. Het is dus niet omdat hij even geen vergaderingen heeft dat hij zich niet nuttig kan bezighouden. Omgekeerd is het ook niet zo dat elke parlementair zo productief is als hij zit te geeuwen in een commissiezaal.”

U gaat dat politieke reces dus niet inkorten?

Peter De Roover: “(kordaat) Nee.”

Dat is duidelijk.

Peter De Roover: “(op dreef) Excuseer, maar dat is gewoon populistische quatsch. Het klinkt goed, hé: zeggen dat die lamzakken van politici twee maanden lang op hun lui gat zitten. Maar dat is niet de realiteit.”

Bosbranden of internationale crisissen houden wel geen rekening met ons politieke reces. In zulke tijden moet de oppositie de regering toch altijd kunnen bevragen.

Peter De Roover: “(fel) Als er ergens ter wereld oorlog uitbreekt, is het niet zo dat het federale parlement van België dat gaat oplossen, hé. Bij acute problemen komt de Kamer ook samen tijdens het reces, zoals deze zomer gebeurde na de brand in de Hoge Venen en de schietpartijen in Brussel. Maar als het niet acuut is, dan is het in mijn ogen vooral een toepassing van het ‘iets-isme’: de indruk wekken dat we toch ‘iets’ doen. (blaast en doet alsof hij een foto trekt met zijn smartphone) Met snel een selfie trekken om je aanwezigheid te tonen in een commissiezaal los je het probleem niet op. Zeker niet als je daarna gewoon zit te scrollen op je machientje.”

Geeft u zo eigenlijk niet toe dat het parlement gewoon een praatbarak is?

Peter De Roover: “In het woord ‘parlement’ zit ‘parler’, hé. (lacht) Ja, het duurt vaak te lang. Een debat van 40 uur: het is een ergere kwelling om iemand te vragen dat opnieuw te bekijken dan een nacht op de grond te slapen. Maar: ‘the best of’ in twee uur is wél nog steeds goede televisie. Kijk, het parlement is niet uitgevonden om efficiënt te zijn. Wel om te debatteren over wetgeving en het regeringsbeleid kritisch te controleren. Het is misschien wat traag, maar het parlement is wel ongelooflijk transparant. Alles is openbaar. En dat is toch anders bij de regering, waar bijna alles achter gesloten deuren gebeurt.”

Het parlement is in uw ogen haar relevantie dus niet verloren?

Peter De Roover: “Schaffen we het parlement af, dan gaan we het snel missen. De regering krijgt dan geen tegengewicht meer. Het beste voorbeeld is toen het parlement tijdens corona compleet uitgeschakeld werd. Uren stond ik toen over maatregelen te fulmineren. Om dan ’s avonds te horen dat de regering met één pennentrek eigenhandig beslist heeft dat er een avondklok komt. (op dreef) Kijk, ik vind dat de parlementairen met een pak minder kunnen zijn. Ooit heb ik in een brutale bui daar 50 als getal op gekleefd. Niet als besparingsmaatregel, want ik vind dat elke volksvertegenwoordiger dan meer medewerkers moet krijgen zodat ze echt een tegengewicht kunnen vormen voor de regering. Met minder zullen ze steviger in hun schoenen staan en zullen ze meer lef kunnen tonen.”

U bent best kritisch tegenover uw parlementsleden. Het mag u dan toch niet verbazen dat veel burgers ook niet geloven dat zij de mensen zijn die hun problemen gaan oplossen.

Peter De Roover: “Uiteraard is het de keuze van de kiezer wie in het parlement belandt. Maar als ik kijk naar de rangschikking van voorkeurstemmen en mijn persoonlijke beoordeling van hun kwaliteit, dan zijn dat niet twee dezelfde lijstjes. (fijntjes) Het is een eer om als parlementslid het volk te vertegenwoordigen, maar niet iedereen vult dat waardig in.”

Er zijn volgens u dus te veel parlementsleden die in het halfrond gewoon hun broek aan het verslijten zijn?

Peter De Roover: “Als dat er al één is, is dat er één te veel. De overgrote meerderheid is hardwerkend en bekwaam. Toch heb ik het idee dat het algemene niveau onder druk staat en de kwaliteit alleen maar verder zal dalen. Door de permanente beschimping dat politici allemaal lamzakken en graaiers zijn. Wie over enig talent beschikt, zal in de toekomst allicht liever elders werken dan in een sector waar ze permanent een hoop shit over zich krijgen.”

Waar politici straks ongetwijfeld ook shit over zullen krijgen, zijn de moeilijke maatregelen die de regering moet beslissen om de begroting gezond te krijgen. Heeft u daar ook slapeloze nachten van, zoals Bart De Wever?

Peter De Roover: “Mijn slaap laat ik er niet voor, maar ik snap Bart. De uitdaging is gigantisch. Het is dan ook ongelooflijke prietpraat als partijen als PS en Anders beweren dat het een fluitje van een cent is om 10 miljard euro te vinden. Ja, da’s gemakkelijk als je met niemand rekening moet houden. Maar de moeilijkheid zit hem uiteraard in het verzoenen van vijf partijen, elk met hun eigen bekommernissen. Bart zal een taart moeten bakken en dat zal er toch één zijn met veel zure room.”

Een taart, een tiramisu, een lasagne: deze begrotingsdeal heeft al veel bijnamen gekregen. Om in de sfeer te blijven: De Wever serveert opnieuw dezelfde ingrediënten aan zijn partners. Dat is toch gedoemd om wéér te mislukken?

Peter De Roover: “Er zijn nu eenmaal niet oneindig veel opties. (zucht) Als we ons eigen grote gelijk niet een beetje opzij schuiven, dan gaat de boot ten onder. Dit is een oorlog. Een economische oorlog, gevoed door oorlogen. De toestand is echt van die aard dat iedereen zijn darlings gaat moeten killen.”

Beseft elke partij dat wel ten volle? Zeker in Franstalig België leeft de noodzaak van een gezonde begroting minder.

Peter De Roover: “De noodzaak is voor iedereen duidelijk, zolang de oplossing maar hún oplossing is. (glimlacht) Maar als ze hun oplossingen belangrijker vinden dan de noodzaak om een gezode begroting te hebben, dan zitten we in de puree. Ik denk eigenlijk dat elke vicepremier dat beseft. Als er problemen komen, dan komt het van buiten de regering.”

U verwijst naar de partijvoorzitters? Maar het is toch niet onlogisch dat pakweg Georges-Louis Bouchez (MR) nu niet plots ‘ja’ wil zeggen op zaken waar hij al meermaals ‘nee’ op heeft gezegd?

Peter De Roover: “Laat me hier geen dingen zeggen waar ik later spijt van krijg: ik kom goed overeen met veel collega’s van MR. (glimlacht) Iedereen zal de moed moeten tonen om het publiek recht in de ogen te kijken en zeggen: ‘Kijk, in een ideale wereld zouden we dit niet doen, maar nu kunnen we niet anders.’ En ja, dat betekent dat de meerderheid dan even de bliksems van de oppositie moet verduren.”

Voor De Wever is dit wel de begroting van de laatste kans om ‘het rotten te doen stoppen’.

Peter De Roover: “(snel) Dat is de verantwoordelijkheid van álle vijf partijen, niet alleen van De Wever. Komen ze niet tot een oplossing, dan moeten ze álle vijf het schaamrood op de wangen hebben.”

De Wever heeft al vaak gezegd dat hij stopt als premier als er geen deal komt. Wie van slechte wil is, zou kunnen denken dat N-VA in haar achterhoofd al bezig is met vervroegde verkiezingen.

Peter De Roover: “Als dat zo is, dan heb ik die vergadering toch gemist! (lacht) Nee, dat ligt echt niet op tafel. Vervroegde verkiezingen zijn een waanzinnige gok. Het wekt ook de indruk dat er een alternatief is, maar dat is er niet: we móéten erdoor. En anders heeft Bart effectief niets meer te zoeken in de Zestien.”

Nochtans wil hij voor een tweede termijn gaan. In zijn entourage is nu al te horen dat de volgende regering in 2029 best nog eens 10 miljard euro bespaart.

Peter De Roover: “(pikt in) En dat kan eigenlijk niet zonder dat je de regio’s betrekt. Dat zeg ik los van communautaire of flamingantische overtuigingen. Maar de federale overheid heeft zonder de sociale zekerheid een budget van ruim 40 miljard euro. Daar ga je die 10 miljard euro niet vinden, hé. Die vraag gaat onvermijdelijk op tafel komen. Worden de regio’s niet betrokken, dan kan je blijven negeren dat je op een muur aan het lopen bent maar op een bepaald moment zal uw neus toch tegen de muur knallen. Vraag maar eens aan Griekenland hoe dat was.”

Wie deze week volgens sommigen ook met haar neus tegen een muur geknald is, is uw verloofde Els van Doesburg. ‘Maak baby’s, niet twijfelen’, zei ze in ‘Humo’. Vooral het feit dat ze zich stoorde aan het geklaag van sommige moeders over hoe zwaar ze het hebben, schoot bij veel mensen in het verkeerde keelgat.

Peter De Roover: “(zucht) Blijkbaar krijg je een hoop venijn over je heen als je het moederschap viert. Heeft iedereen het interview wel gelezen? Els heeft nóóit ontkend dat een kind hebben niet zwaar is. (doet met zijn armen een weegschaal na) In het ene mandje ligt het verlies van vrijheid, stinkende luiers, slapeloze nachten, de financiële kost, kopzorgen... In het andere mandje ligt het kindje. Ik mag toch wel hopen dat elke ouder het ermee eens is dat het geluk van een kindje ruimschoots opweegt tegen de negatieve aspecten. Dát is wat Els gezegd heeft.”

Ze spreekt natuurlijk vanuit een ‘geprivilegieerde’ positie: ze is geen alleenstaande moeder, heeft een mooi inkomen en heeft een netwerk waarop ze kan terugvallen. Ze worstelt niet met moeilijkheden waar andere moeders mee kampen.

Peter De Roover: “(fel) Uiteraard zijn wij geprivilegieerd, maar ook voor ons is ouderschap hard werken! Els is burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen, maar ze wil geen ‘vrijetijdsmoeder’ zijn die haar kind alleen voor de schone foto’s op schoot neemt. Ze is een hands-on moeder. Wij hebben geen nanny: Marcel gaat overdag gewoon naar de onthaalmoeder en de rest van de tijd is het ook puzzelen met onze agenda’s. ’t Is soms moeilijk, ja. Maar ge krijgt daar godverdomme zo veel voor terug.”

De kritiek stoort u duidelijk.

Peter De Roover: “(haalt schouders op) Ondertussen ben ik al wel wat gewoon. De afgezaagde mopjes dat Els met ‘den bompa’ op stap is of de venijnige opmerkingen dat Els carrière heeft gemaakt omdat ze met deze oude sasa iets is begonnen. Als dat zo is, dan is het tijd dat ze mij buiten gooit want ik denk dat haar carrière vertrokken is. (lacht) Ik ben gewoon stomverbaasd wat een hoop zurigheid ze over haar uitgestrooid krijgt. Maar goed, toen dat ventje vanmorgen aan mijn tenen aan het prutsen was en ‘papa’ riep, was ik al dat gezeur alweer vergeten.”

Kijkt u anders naar het leven sinds de komst van uw jongste zoon?

Peter De Roover: “Het verschil is dat het bij Wannes niet rap genoeg kon gaan. Bij Marcel vind ik dat het allemaal te snel gaat. Toen was er natuurlijk tijd zat. Nu ben ik me meer bewust van de tijdsbeperkingen.”

Bent u daar zo mee bezig?

Peter De Roover: “(zucht) Ik moet realistisch zijn, hé. Ik teken als iemand mij kan garanderen dat ik Marcel 20 jaar kan zien worden. Maar ik weet ook dat zijn kinderen mij nooit als bompa zullen kennen.”

In 2029 bent u 67 jaar en pensioengerechtigd.

Peter De Roover: “(pikt in) En misschien ideaal om meteen huisvader te worden... (lacht) Wie weet, stoppen met de politiek is niet ondenkbaar. Het zou in elk geval geen straf zijn om meer tijd met mijn zoon door te brengen. Ik gebruik hem nu al vaak als excuus om onder afspraken uit te muizen. Maar om nu te zeggen dat het professioneel helemaal afgelopen is... daarvoor voel ik me toch nog te jong. (lacht)”

Fleur Mees

5 september 2026, HLN