Peter De Roover (64), verloofde van de burgemeester van Antwerpen: “Veiligheidsdiensten raden Els af om alleen te fietsen, waar zijn we dan mee bezig?”

Van dorp tot grootstad: de burgemeester staat altijd met raad en daad paraat voor zijn of haar mensen. Maar bij wie vindt de eerste inwoner zélf liefdesgeluk en een reddingsboei in moeilijke tijden? In onze reeks de M/V/X/ achter de burgemeester babbelen we uitgebreid met de partner van de burgervader of burgermoeder.

In tegenstelling tot de partner van een gemiddelde burgemeester staat Peter De Roover zelf ook dikwijls in de schijnwerpers en zelfs al langer dan Els van Doesburg. Na een carrière als leerkracht in middelbare scholen en als fractieleider van N-VA in het federaal parlement is hij momenteel voorzitter van diezelfde Kamer. Binnenkort kan hij het naar eigen zeggen iets kalmer aan gaan doen. De man straalt dan ook de rust zelve uit wanneer we met hem afspreken in het Hof De Bist in Ekeren, vlak bij zijn kersverse woning.

We zijn hier op wandelafstand van jullie nieuwe thuis in de Ekerse kant van Sint-Mariaburg. Bent u met de fiets gekomen?

Peter De Roover: “Ik ga nadien nog naar de supermarkt, ik heb opdrachten gekregen. (knipoogt) Dat kan niet meer te voet, helaas. Gisteren bijvoorbeeld had ik geen tomaten en ajuinen meer. Aan het Sint-Jansplein was zoiets nooit een probleem. Nu is dat toch moeilijker, zeker als je op Marcel moet letten.”

Kan Marcel nog niet mee naar de supermarkt?

“Jawel, maar daar komt wel wat meer bij kijken dan gewoon even om de hoek wandelen naar de groentewinkel.”

De spaghetti is dus mislukt gisteren.

“Ik heb me beperkt tot dipsausjes en koekjes die we nog hadden staan. Dat is ook eten, hé?”

Het is dus niet het geval dat zo’n bezoek aan de supermarkt met Marcel niet doorgaat omdat u hem wil afschermen van publieke plaatsen?

“De supermarkt is nu geen probleem, maar we zijn daar wel mee bezig. De aankomst van Sinterklaas is voorlopig de enige grote publieke bijeenkomst waar we hem mee naartoe genomen hebben, maar dan zorgen we er bijvoorbeeld ook wel voor dat er geen foto’s van hem op sociale media komen.”

“Bij mijn eerste zoon Wannes (33) was ik nog leerkracht. Hij heeft volledig in anonimiteit kunnen opgroeien, iets wat ik trouwens iedereen toewens. Het is een bekommernis bij Marcel die volledig nieuw is voor mij. Ik denk niet dat het een privilege is voor hem.”

Zijn jullie bezorgd om zijn veiligheid?

“Vroeger werd je als politieker uitgemaakt op café, waar je het zelf niet kon horen. Vandaag gebeurt dat op sociale media en vaak zelfs met rechtstreekse bedreigingen. Je zou dat niet moeten lezen, maar soms laat ik me verleiden. Op dat vlak heb ik een olifantenvel gecreëerd doorheen de jaren, maar als burgemeester ben je toch al sneller kop van Jut. Nu moet ik het ook kunnen verdragen dat mijn dierbaren beledigd en bedreigd worden. Dat is toch een heel andere dimensie.”

“Het is zover gekomen dat veiligheidsdiensten Els afraden om nog alleen door de stad te fietsen. Waar zijn we dan eigenlijk nog mee bezig? Ik moedig mensen aan om kritisch te zijn, maar we moeten vaststellen dat een aantal basisregels rond fatsoen toch stevig overschreden worden.”

Worden jullie op straat dan fysiek bedreigd?

“Dat gebeurt toch vooral online. Bij persoonlijke ontmoetingen, waar er dikwijls ook meningsverschillen zijn, bestaat dat basisfatsoen gelukkig wel nog.”

Toen jullie in november 2021 jullie relatie bekendmaakten was het fatsoen op sociale media soms ook ver te zoeken. Is jullie leeftijdsverschil vandaag nog steeds een onderwerp?

“Dat soort commentaren is een andere categorie. Daar moet ik eerder om lachen. Ik ben de laatste om te zeggen dat een koppel met een leeftijdsverschil van 27 jaar ‘normaal’ is. Dat zoiets aanleiding geeft tot hier en daar wat gegniffel en een mopje, daar kan ik inkomen. Dat zou ik zelf misschien ook doen. Dat is echt het minste van mijn zorgen. Het is trouwens iets waar we zelf ook mee lachen. Als er onenigheid is, zit ik met ‘een puber’ aan tafel of dreigt Els me in een woonzorgcentrum te steken.”

Maar het leeftijdsverschil bestaat wel. Want als Marcel 30 jaar oud is...

“Zullen onze contacten zich vooral rond Allerheiligen situeren. (lacht) Dat is de realiteit. Als ik nog bompa wil worden in mijn leven, zal het wellicht van Wannes moeten komen. Het voordeel is dat ik als papa van Marcel wellicht meer tijd voor hem ga hebben dan de gemiddelde vader.”

Was er voor Wannes destijds minder tijd?

“Het klopt dat ik zeker minder aanwezig was. Bij Wannes had ik vooral de indruk dat het allemaal wat sneller mocht gaan. Toen Wannes 1 jaar werd, dacht ik: ‘Nu gaan we naar de tweede, dan kunnen we samen voetballen.’ Marcel is onlangs ook 1 jaar geworden en hij begint al op de trappen te lopen. Dan denk ik: ‘Rustig, blijf nog maar even 1 jaar. Het hoeft helemaal niet zo snel te gaan.’”

Wannes is ook peter van Marcel. Hoe is zijn relatie met Marcel, in hoeverre u een relatie kan hebben met een eenjarig kind?

“Die twee komen heel goed overeen. (lacht)”

Is Wannes de vaste babysitter?

“Daar zal hij heel binnenkort voor ingeschakeld worden. (knipoogt)”

‘Peter’ betekent in deze ook letterlijk ‘dooppeter’?

“Voorlopig nog niet, maar we zijn wel van plan om Marcel te laten dopen. Wetende dat we straks al vijf jaar verloofd zijn, is het inmiddels wel duidelijk dat uitstelgedrag nogal kenmerkend is voor onze relatie. Dat ligt aan Els, maar zeker ook aan mij. Ik heb de illusie van het eeuwige leven. (grinnikt)”

Het doopsel is in ons land wel een stervende traditie.

“Els en ik komen allebei uit een traditioneel gezin. Ik heb gezien hoe in slechts één generatie tijd plots niemand meer naar de mis ging. Dat is zeer snel. Ik ben verre van praktiserend gelovig maar ik betreur het eigenlijk dat ik de gave van het geloof niet heb. Er zijn veel mensen die een bevrijding vinden wanneer ze vrij zijn van geloof, maar ik heb een beetje een probleem met de vanzelfsprekendheid van het atheïsme. Kan je je echt zo alwetend achten als je weet dat er niks is? Ik weet ook niet of er iets is, maar ik weet ook niet of er helemaal niks kan zijn. Die pretentie heb ik niet.”

“Daar komt nog eens bij dat veel mensen de christelijke moraal overboord hebben gegooid, waarmee ik niet wil zeggen dat je die per se nodig hebt. Dat werd ingeruild voor individualisme en hedonistisch genotsdenken. Op het geboortekaartje van Marcel staat: ‘We zijn niet alleen voor onszelf geboren.’ Dat is ook de reden dat je kinderen krijgt, omdat je iets wil voortzetten.”

Als er dan toch geen haast bij is, zouden jullie eigenlijk kunnen wachten tot Marcel die beslissing zelf kan maken.

“Dat wekt de indruk dat je vanuit een vacuüm plots de waarheid en het licht kan zien. Je zou ook kunnen wachten tot hij 18 jaar is vooraleer we hem laten tennissen en dan blijkt hij een fantastische tennisser te zijn. Dan zou iedereen zeggen dat we Marcel wat meer in die richting hadden moeten duwen. Ik ben dertig jaar leraar geweest en ik geloof niet dat iemand uit eigen inspiratie de tabel van Mendeljev kan uitvinden. Ik denk dat mensen wel wat begeleiding kunnen gebruiken, met op de eerste plaats hun ouders.”

Zijn er dan zaken waarin u Marcel anders zou willen begeleiden dan Wannes destijds?

“Dat mijn relatie deze keer blijft duren, zou wel een leuke extra zijn. Want ik moet daar eerlijk in zijn: een scheiding is een mislukking. Het is niet de bedoeling dat zoiets gebeurt. Wannes was 10 jaar toen dat gebeurde. Ik weet niet of er een ideale leeftijd bestaat om je ouders te zien scheiden, maar 10 jaar is het al zeker niet. Ik heb het moeilijk gehad in die periode en Wannes was er toen meer voor mij dan ik voor hem. Dat zou niet mogen zijn. Ik heb nu een hele goede relatie met Wannes en ook met zijn moeder is het peis en vree, dus al bij al zal het allemaal wel niet zo slecht zijn geweest.”

Kan Wannes nog een halfbroertje of -zusje verwachten?

“Ik heb hem al gezegd dat als hij er niet voor zorgt dat ik bompa word, ik het zelf wel zal doen. (grinnikt) Toen ik jong was — en dat is al even geleden — had ik het plan om een groot gezin te stichten, maar het leven loopt niet altijd zoals je het ooit gepland hebt. Alleszins heb ik die ambitie niet meer.”

Het is een beslissing die u met twee maakt. Ik kan me voorstellen dat Els meer dan één kind wil.

“Mijn hart zou onmiddellijk ‘ja’ zeggen, maar mijn hoofd is iets terughoudender. Ik heb het meestal niet meer door dat Els 27 jaar jonger is dan ik, maar ik denk dat zij nog veel minder beseft dat ik 27 jaar ouder ben. Ik zag onlangs mijn oudste nicht die 80 jaar oud is en ik hoop dat ik ook op die manier oud mag worden, maar ik merk bij mezelf dat er sleet op begint te komen. Wat gaat dat worden als ik er nog eens tien jaar bij doe? Het zijn toch dingen waar ik mee bezig ben als het over een eventueel broertje of zusje voor Marcel gaat.”

“Aan de andere kant heb ik me onlangs nog eens laten verleiden om te voetballen en getuigen zullen bevestigen dat dat verrassend goed ging. De vier weken daarna ging het niet meer zo goed. (lacht) Bondscoach Rudi Garcia mag me gerust optrommelen voor één match, maar niet voor een volledig toernooi.”

Speelde u een match voor het goede doel?

“Als onderdeel van de herdenking van de aanslagen in Zaventem. Ik stond in de goal van het N-VA-team en we hebben het tot de halve finale geschopt. We waren het beste van alle politieke teams.”

Ook PVDA in de pan gehakt?

“Jawel. Wellicht was de tegenstand geïntimideerd door mijn ouderwetse keepersoutfit met petje, kort geel broekje en indrukwekkend kuitgestel. (lacht)”

Hoe is de sfeer in de Kamer dezer dagen? Is de tegenstand daar ook geïntimideerd?

“Zoals iedereen weet, heeft de regering het niet gemakkelijk om de begroting op orde te krijgen. Dat is een grote uitdaging momenteel. Maar qua hervormingen zijn we goed bezig. Of je nu voor of tegen de inhoud ervan bent, het gaat wel vooruit. Dat heeft wel al stevige avonden en nachtelijke debatten opgeleverd, met een levendige oppositie.”

Levendiger dan tijdens de vorige legislatuur?

“Toen zaten we zelf in de oppositie. Dat is zoals aan een brandstichter vragen wat hij van de brand vindt. Wij waren ook scherp, maar ik zie dat de gemiddelde parlementaire loopbaan momenteel acht jaar is en dat cijfer is nog aan het zakken. Er is veel verloop en er zijn veel nieuwe mensen en tradities in de Kamer aan het verdwijnen.”

“Tegenwoordig interpelleert de oppositie al bij het minste. Eigenlijk maken ze het de regering daarmee gemakkelijk, want dikwijls gaat het over weinig of niets. Als er te veel geëscaleerd wordt, dan verliest die escalatie aan kracht. Toen we met Sander Loones (N-VA) als oppositielid interpelleerde, was de kans groot dat een zittende staatssecretaris moest vertrekken. (knipoogt)”

Wat is uw plan na deze legislatuur? Is het gedaan met de actieve politiek?

“We weten nog niet wanneer we gaan trouwen of wanneer we Marcel gaan dopen, maar nu vraag je al naar wat er over een paar jaar gaat gebeuren? (lacht) Ik weet dat niet. Ik heb dat nog niet voor mezelf beslist en ook met de partij hebben we daar nog geen gesprekken over gehad. Ik ben daar nu nog niet mee bezig.”

U zou ook opnieuw leerkracht kunnen worden. Er zijn enorme tekorten.

“Ik weet niet of ik dat nog zou kunnen. Vroeger was er een zekere autonomie. Ik kreeg redelijk wat vrijheid in mijn manier van lesgeven, maar vandaag is alles in sjablonen gegoten. Als ik nu opnieuw zou beginnen, ben ik weer een ‘bleuke’ en moet ik alles opnieuw gewoon worden. Dat ouders via Smartschool meteen kunnen zien hoe hun kinderen gescoord hebben voordat die kinderen dat zelf ontdekken, vind ik echt een gruwel. Als ik een leerling buisde destijds, wou ik eerst met die leerling een gesprek voeren vooraleer de ouders zich daarmee moesten bemoeien.”

Is dat kritiek op uw partijgenoten en onderwijsministers van de laatste jaren, Ben Weyts en Zuhal Demir?

“Integendeel, dat is eerder kritiek op hun voorgangers. Ben heeft net geprobeerd om het tij te doen keren en Zuhal doet dat ook op haar manier, bijna activistisch. (glimlacht) Hervormingen terugschroeven zijn in feite ook hervormingen en die botsen altijd op tegenstand. Ik snap die onrust ook: leerkrachten die heel hun carrière lang moeten veranderen in hun systemen en manier van werken, dat is niet fijn. Toch zijn er in het verleden een paar dingen misgelopen die écht hersteld moeten worden.”

Ook technologisch is er sinds 2014 wel wat veranderd in scholen.

“We zitten in een groot sociaal experiment. Uiteraard zie ik de mogelijkheden van technologische ontwikkelingen, maar ik zie ook dat we niet meer zonder kunnen. In welke mate heeft dat een impact op onze manier van denken? Dat kan je zelfs doortrekken naar heel de samenleving. Het is een bezorgdheid die ik ook voor Marcel heb. Kunnen we onze kinderen zomaar loslaten in deze digitale wereld?”

Kunnen we dat?

“Ik probeer dat stoïcijns te benaderen. Ik heb de indruk dat ik in het geval van Marcel dat net iets meer kan loslaten dan Els. Als ouder kan je voortdurend bezig zijn met alle mogelijke risico’s, maar we mogen onze levens ook niet laten bepalen door angst. Ik kan alleen maar hopen dat ik die houding nooit zal betreuren.”