In de pers

De Standaard vroeg mij een korte reactie te schrijven op het opiniestuk van politicoloog Bart Maddens (KUL) waarin hij stelt dat niet alleen de Waalse, maar ook de Vlaamse regering nog steeds naar de pijpen moeten dansen van de federale en dat ondanks de zesde staatshervorming (het zogeheten Vlinderakkoord dat tot stand kwam tijdens het bewind van de regering Di Rupo).

Eén gemeenschappelijke taal is nodig om van dit land terug een werkbare democratie te maken. Daarom vinden Pol Van Den Driessche en ik dat het Esperanto moet ingevoerd worden als officiële taal. Vandaag leek ons een uitstekende dag om ons idee te lanceren. We stuurden dan ook dit persbericht uit.

Politicoloog Bart Maddens schreef in Doorbraak dat de N-VA een deel van haar financiële middelen ter beschikking moet stellen van de Vlaamse Volksbeweging (VVB). Wij gaan volgens hem als regeringspartij niet ver genoeg door op het communautaire thema. In De Tijd gaf ik een duidelijk antwoord op zijn vraag.

In mijn tweewekelijkse column voor Doorbraak vertel ik over een van de draken uit het parlementair bestel: filibusteren. Tegen wil en dank mocht ik het vorige week aan de lijve ondervinden samen met de meerderheidscollega’s van de commissie sociale zaken.

Mijn blog over mijn blog kon de aandacht wekken van de samenstellers van de rubriek 'Kreten & gefluister’ in De Standaard, die verwezen naar mijn knipoog naar collega Eric Van Rompuy. Die scalp hangt daarmee ook alweer aan mijn gordel.

De bezorgdheid van de federale regering om ook in de toekomst de pensioenen betaalbaar te houden en de noodzakelijke maatregelen die ze daarvoor neemt, laten ook onze noorderburen niet onberoerd. De krant NRC wijdde er een reportage aan waarvoor ze ook mij interviewden.

Tussen politieke wensen formuleren en die uitvoeren tot concrete politieke realiteit staan (te) veel wetten in de weg en vooral praktische bezwaren. De N-VA is een politieke partij en moet dus werken volgens de spelregels die in dat wereldje gelden. Dat lokt soms kritiek uit bij het Vlaams-nationale middenveld. Kritiek mag en moet maar is die wel altijd even gefundeerd, vraag ik mij af in dit stuk voor Doorbraak.

Wat is de federale regering van plan met het stelsel van werkloosheid met een bedrijfstoeslag (SWT)? Daarover is de laatste dagen enige deining ontstaan. Collega Zuhal Demir en ik verduidelijkten in deze opiniebijdrage voor De Tijd de doelstellingen van de N-VA. Pacta sunt servanda maar een nieuw beleid is even wenselijk. Hoewel, wenselijk? Zeer noodzakelijk zelfs.

Het debat over de tweede pensioenpijler (de aanvullende pensioenverzekering) kon de afgelopen dagen op enige persaandacht rekenen. U leest hier mijn tussenkomsten in de kranten De Morgen en De Standaard. Zeker De Morgen gebruikte daarbij een suggestieve titel die de lading niet dekt. Voor ons kan er geen sprake van zijn de gemaakte afspraken op te blazen. Op zondag 1 maart 2015 ging ik hierover in de studio van De Zevende Dag in debat met John Crombez van de sp.a.

Op vraag van Doorbraak schrijf ik elke twee weken een column. In mijn tweede bijdrage zoek ik wat Filip Dewinter gemeen heeft met Olivier Maingain, Recep Erdogan, Dyab Abou Jahjah en Benjamin Netanyahu.