Zondagsmijmering: Over volle manen

Een volle zonsverduistering zoals die welke menigeen enkele weken geleden naar eclipsbrilletjes deed grijpen, wekt verbazing, opzien, ophef dan wel bewonderende kreten wegens de uitzonderlijkheid ervan. Pas in 2081 kunnen we hier een volgende reuzeneclips waarnemen en verdenk mij niet van zwartkijkerij maar ik reken er niet op binnen 55 jaar nog tussen rijen omhoogkijkers te zullen figureren. Vandaar de eclipsstaarderij op 12 augustus laatstleden, het betrof immers een eenmaal-in-het-nog-verdere-levenervaring en daarvoor schaffen we ons graag een veel te duur geprijsd want heel even schaars brilletje aan.

Een volle maan, goede medemijmeraars, doet zich elke maand voor, weliswaar niet altijd in de stralende klaarte waarin ze zich voorbije nacht aanbod - hoewel toen alreeds een schijfje smaller want het echte hoogtepunt vond de avond voordien plaats - maar alleszins wel degelijk twaalf keer per jaar en met wat geluk zelfs dertien.

Noem me lunatic maar ik stond vannacht alweer in de tuin te genieten van janneke maan; de grote massa bewonderaars vermocht hij in tegenstelling tot half augustus evenwel niet meer tot naar boven kijken verleiden.

Een maandelijks verschijnsel is wellicht te banaal, te alledaags - vergeef me deze scheve woordkeuze, allemaands dus -, te triviaal om de goegemeente op te wekken.

Laat het door mij gezegd wezen, ze dwalen. Ik waag het niet hier aan te zetten tot procreatie, want zo’n oproep tot voortteling wil venijnige weerwoord uitlokken en een zondag dient gevrijwaard van al te veel controverse, maar het ouderschap, het hoort vermeld, doet heraanknopen bij de gave van de verwondering voor het bijzondere in het gewone. (Overigens heet de volle maan-periode in de volksmond uitermate geschikt voor voortplanting, dit uiteraard volkomen bijbedoelingenloos vermeld.)

De wereld her-ontdekken door de weethongerige ogen van zo’n klein schepseltje geeft weer oog voor het wonder dat bescheiden schuilgaat in het alledaagse. Piepjonge oogjes merken het nog wél op. Als een twijgje, het deksel van een blik waar thee in zat, de schil van een appelsien, een verwelkte veldbloem, een torretje dat van onder een blad wegkruipt de aandacht van een jong mensje vermag op te wekken, hoe ver nam de verblindheid het dan over bij wie de pracht van een volle maan geen aandacht meer waard acht?

Ik ga hem er over vertellen, als tegenprestatie omdat hij me het torretje deed opmerken.

Vanavond staat ze nog vol genoeg aan het zwerk om er zeer van te genieten.

Fijne zondag

Foto: iemand heeft een eerste herfsttaakje uitgevoerd.

Facebook, 27 september 2026