Zondagsmijmering: Over Noors hout

Zondagsmijmering: Over Noors hout

Las u ooit Norwegian Wood van Haruki Murakama? Wanneer u op zoek bent naar wat gezellige sfeer, laat het dan ook maar zo want dat Japan een rijke harakiri-traditie kent, bleek alvast tot de eindjaren ‘60, excuseer mijn woordkeuze, springlevend.

 

Onlangs flitste het schutblad van op de instagram-tijdslijn van een dierbare collega voorbij wat me er aan herinnerde het boek ergens op een boekenplank te hebben staan. Verbazingwekkend genoeg vond ik het prompt want gerangschikt bij de romans waaraan ik meer dan gemiddelde waarde hecht. Ik had Norwegian Wood ooit gelezen stond me voor en de niet meer maagdelijke staat van mijn exemplaar, naar vermeld op het eerst blad in mijn handschrift mijn bezit geworden op 23 november 2011, leek dat te bevestigen.

Mijn geheugen werkt op een wijze die mij in staat stelt me te verbazen over aangelegenheden waarvan ik eerder reeds kennis nam en zo ging het ook nu weer want bij herlezing, onderwijl passend luisterend naar The Beatles, werd amper herinnering opgeroepen.

Mooi toch. Het boek kostte me indertijd de bescheiden somma van 14,95 euro, een luttel bedrag waarmee ik me dus op twee keer fris leesplezier trakteerde. Geen goedkoper vertier dan wat bij de boekenboer te betrekken is.

Boeken. Ik had het er hier al eerder over er verslingerd op te zijn en verder eerder zuinig levend ontstaat in mijn hand bij bezoek aan een boekenwinkel, bij voorkeur een tweedehandse, een gat waar een halve bibliotheek in past.

Soms eindig ik mijn dag ruggen in mijn boekenkast strelend en dan overvalt me het droeve besef dat me niet meer de tijd rest ze allemaal te (her)lezen. Die ambitie koester ik dus niet meer, wel een andere.

Met de hulp van Jip en Janneke, Roald Dahl, de gebroeders Grimm, Dikkie Dik, Nijntje, Pettson en Findus, Peer Gynt (met passend luistergenot) en als het echt nodig zou blijken, gooi ik zelfs koningin Fabiola mee in het arena, probeer ik onze jongste spruit de liefde voor het bedrukte blad bij te brengen. De strijd met het bewegende beeld zal hard zijn en de kans dat het papier wint, acht ik klein maar hij zal geleverd worden.

Dat ben ik verschuldigd aan die ruggen die ik graag liefkozend streel want ze verschaffen zo veel immens plezier dat die wederdienst wel het minste is wat ze van de schrijver dezer regels mogen verwachten.

Fijne zondag gewenst

Foto: de strijd leverend 

Facebook, 17 mei 2026

Labels