Woensdag ontdekte ik rond 18 uur dat het een heerlijk zonnige dag was. De uren daar voor (en nog vele daarna) mocht ik vertoeven in een afgesloten commissiezaal waar de hoorzitting over het F16-dossier 13 stonden lang duurde. Voor nogal wat oppositieleden was het gewoon een zitting, want horen hebben ze duidelijk niet gedaan.
Hét symbool van Antwerpen is ‘het handje’, zoals Brabo er één wegsmijt vanop zijn sokkel op de Grote Markt. Silvius Brabo was volgens de sage een Romeinse soldaat die de reus Antigoon doodde en diens afgehakte hand de Schelde in zwierde. Jawel, handwerpen, het blijft actueel.
Nergens zit een politicus veilig, nergens en nooit. Zoals ook vanochtend weer bleek, want mijn naam figureerde in de column van Kaaiman. Niet fraai, of wat dacht u? Althans, niet op het eerste gezicht. Maar dat eerste gezicht wil wel eens bedriegen.
Volgens een onderdeel van de Raad van Europa gaat het M-decreet in het onderwijs niet ver genoeg en moet het Vlaams onderwijs nog inclusiever. Daarmee dreigt ons uitstekend buitengewoon onderwijs op termijn voor de bijl te gaan.
Onlangs schreef ik een stukje over te ver doorgedreven individualisme. Maar er bestaat ook een omgekeerd euvel: zich te zeer vereenzelvigen met één groepsidentiteit. Vreemd dat het dan verbaast als je daar op beoordeeld wordt…
De Turkse inval in de Noord-Syrische enclave Afrin dreigt van de Koerden weer het kind van de rekening te maken. N-VAparlementsleden houden het thema actief op de agenda. Daar zijn veel goede redenen voor.
De Nederlandse minister Sigrid Kaan kreeg heel wat kritiek omdat ze de Iraanse president gehoofddoekt bezocht. Daarna vloog zij verder naar de Saoedische hoofdstad Riyad en ook haar hoofddoek vloog… in de valies. Opmerkelijk.
