Opinie

Eind april nam ik in Caïro deel aan de vergadering van de Parlementaire Assemblee van de Unie van de Middellandse Zee. (Daarover schreef ik eerder al een stukje.) Het bracht me meteen voor het eerst in mijn leven naar de Egyptische hoofdstad. De Conferentie duurde twee dagen waar ik één vrije dag aan koppelde – jawel, op eigen kosten stel ik de belastingbetaler maar meteen gerust. Hoe zit het daar in dat meest bevolkte Arabische land? Hier en daar ving ik wel iets op.

Op internationale bijeenkomsten bestaat de gewoonte dezelfde platitudes te gebruiken en te herhalen. Als je dan toch eens zelf op zo’n toneel optreedt, dan probeer je als N-VA’er net iets minder diplomatisch tussen te komen dan gebruikelijk, uiteraard steeds als de welopgevoede jongen die mijn moeder van mij heeft gemaakt. Maar de Turkse delegatie bekeek me achteraf toch met een erg scheef oog.

Woensdag ontdekte ik rond 18 uur dat het een heerlijk zonnige dag was. De uren daar voor (en nog vele daarna) mocht ik vertoeven in een afgesloten commissiezaal waar de hoorzitting over het F16-dossier 13 stonden lang duurde. Voor nogal wat oppositieleden was het gewoon een zitting, want horen hebben ze duidelijk niet gedaan.

Hét symbool van Antwerpen is ‘het handje’, zoals Brabo er één wegsmijt vanop zijn sokkel op de Grote Markt. Silvius Brabo was volgens de sage een Romeinse soldaat die de reus Antigoon doodde en diens afgehakte hand de Schelde in zwierde. Jawel, handwerpen, het blijft actueel.

Prettig of niet, de feiten op Syrische grond zijn wat ze zijn. Getuigen van een sterk westers optreden de jongste jaren doen ze niet bepaald.

Nergens zit een politicus veilig, nergens en nooit. Zoals ook vanochtend weer bleek, want mijn naam figureerde in de column van Kaaiman. Niet fraai, of wat dacht u? Althans, niet op het eerste gezicht. Maar dat eerste gezicht wil wel eens bedriegen.

Een interview met een gemeenteraadslid van de partij “Islam” deed nogal wat mensen in paniek slaan. Dat verontrust mij, meer dan het initiatief zelf.

Volgens een onderdeel van de Raad van Europa gaat het M-decreet in het onderwijs niet ver genoeg en moet het Vlaams onderwijs nog inclusiever. Daarmee dreigt ons uitstekend buitengewoon onderwijs op termijn voor de bijl te gaan.

Het klinkt als een idylle; zo’n wereld zonder grenzen. Dat is het natuurlijk niet, om veel redenen. Ook een verstandige socialist beseft dat.

Onlangs schreef ik een stukje over te ver doorgedreven individualisme. Maar er bestaat ook een omgekeerd euvel: zich te zeer vereenzelvigen met één groepsidentiteit. Vreemd dat het dan verbaast als je daar op beoordeeld wordt…