N-VA meester op de markt van Marrakech

N-VA meester op de markt van Marrakech

 

"En hoe loopt het nog in het parlement?", wordt me wel eens gevraagd. "Druk maar plezant", klinkt het antwoord. Dé reden staat samengevat in deze zin uit Het Nieuwsblad: "Hoe dan ook beslist N-VA vaak of er nog iets door de parlementaire molen raakt of niet."

 

"N-VA meester op de markt van Marrakech" luidt de goedgevonden kop in Het Nieuwsblad dit weekeinde (16/17 maart 2019) boven een interessante analyse over de gang van zaken in het parlement sedert de val van de regering Michel II.

Enkele citaten:

“Ook al zit N-VA niet meer in de meerderheid, de partij zit in een zetel. ‘Ze staan hier aan onze deur aan te schuiven’, zegt De Roover. Aangezien er zo goed als geen meerderheden worden gevormd met groenen en socialisten, blijft vaak enkel N-VA over om het licht op groen te zetten voor een wet. Dat veel wetteksten nog door Michel I in elkaar werden gestoken, heeft daar natuurlijk ook mee te maken. Hoe dan ook beslist N-VA vaak of er nog iets door de parlementaire molen raakt of niet.”

“’Alles wat wij in de regering steunden maar waar we niet echt tevreden mee waren, dat gaat er nu uit. Wij moeten niet meer loyaal zijn en dat maakt onze macht groter’, dixit De Roover.”

“Maar als N-VA er iets bij te winnen heeft, koppelt ze wel voorwaarden aan de steun. Misschien komt de rechtsbijstandsverzekering van Geens er toch als in ruil een wetsvoorstel van Sarah Smeyers (N-VA) wordt gestemd. En pensioenminister ¬Daniel Bacquelaine (MR) kwam op zijn knieën smeken om drie pensioenvoorstellen mee goed te keuren. Maar hij moest daarvoor beloven zich binnen de regering te kanten tegen de maatregelen uit het loonakkoord om de minimumpensioenen van mensen met een onvolledige loopbaan sneller te laten stijgen dan die van gepensioneerden met een volledige loopbaan. Een minister die zijn premier - nota bene van dezelfde partij - een brief stuurt op vraag van een oppositiepartij: veel gekker kan het niet worden.”

De hele tekst van het artikel:

Nu er geen meerderheid meer is, moeten partijen in de Kamer voor elk voorstel op zoek naar voldoende steun. En omdat de Zweedse partijen en de linkse oppositie niet meteen politieke vrienden zijn, is N-VA meestal de enige optie. “Wij hebben nog nooit zoveel macht gehad”, zegt fractieleider Peter De Roover. En dus beslissen de Vlaams-nationalisten vaak als een Romeinse keizer of de duim omhoog of omlaag gaat.

De fractielokalen in de Kamer worden platgelopen, de telefoon van de fractieleiders staat niet stil. Straks sluit het parlement de deuren en voor wie er nu nog een wet door wil krijgen, is het alle hens aan dek. En wordt er onderhandeld dat het een lieve lust is, zeker nu er geen meerderheid meer is en de overblijvende regeringspartijen - CD&V, Open VLD en MR - voor elk voorstel extra stemmen moeten ronselen. Het is sjacheren, braderen, af- en opbieden als op de markt van Marrakech. “Laten we het de Turkse markt noemen”, zegt CD&V-fractieleider Servais Verherstraeten. Marrakech heeft een te negatieve bijklank. Maar net zoals N-VA in december bij de val van Michel I de hoofdrolspeler in het Marrakech-debacle was, speelt de partij ook nu weer de eerste viool.
Ook al zit N-VA niet meer in de meerderheid, de partij zit in een zetel. “Ze staan hier aan onze deur aan te schuiven”, zegt De Roover. Aangezien er zo goed als geen meerderheden worden gevormd met groenen en socialisten, blijft vaak enkel N-VA over om het licht op groen te zetten voor een wet. Dat veel wetteksten nog door Michel I in elkaar werden gestoken, heeft daar natuurlijk ook mee te maken.

Hoe dan ook beslist N-VA vaak of er nog iets door de parlementaire molen raakt of niet. De Engelstalige internationale rechtbank (BIBC) van justitieminister Koen Geens (CD&V), de wet rond ontwikkelingssamenwerking of de invoering van een fiscale aftrek voor de rechtsbijstandsverzekering: Bart De Wever en co. lusten ze niet en dus komen ze er ook niet. “Alles wat wij in de regering steunden maar waar we niet echt tevreden mee waren, dat gaat er nu uit. Wij moeten niet meer loyaal zijn en dat maakt onze macht groter”, dixit De Roover.

Maar als N-VA er iets bij te winnen heeft, koppelt ze wel voorwaarden aan de steun. Misschien komt de rechtsbijstandsverzekering van Geens er toch als in ruil een wetsvoorstel van Sarah Smeyers (N-VA) wordt gestemd. En pensioenminister ¬Daniel Bacquelaine (MR) kwam op zijn knieën smeken om drie pensioenvoorstellen mee goed te keuren. Maar hij moest daarvoor beloven zich binnen de regering te kanten tegen de maatregelen uit het loonakkoord om de minimumpensioenen van mensen met een onvolledige loopbaan sneller te laten stijgen dan die van gepensioneerden met een volledige loopbaan. Een minister die zijn premier - nota bene van dezelfde partij - een brief stuurt op vraag van een oppositiepartij: veel gekker kan het niet worden.
Hoewel het ingewikkelder is om wetten goedgekeurd te krijgen, draait de parlementaire machine op volle toeren. Velen vergelijken deze periode met die van 2010 en 2011, toen er 541 dagen geen regering was en de Kamerleden meer dan ooit zelf het heft in handen hadden. Mocht er nog een volwaardige regering in het zadel zitten, zouden er ook minder teksten passeren, geven verschillende fractieleiders toe. Dat nieuwe wetten geld kosten, daar liggen de Kamerleden nu niet wakker van. De pil langer terugbetalen,
de afschaffing van de carensdag voor zelfstandigen, de btw-verlaging van zaaigoed … “Dat zou allemaal niet goedgekeurd geweest zijn met een volwaardige regering”, klinkt het. De weerbots is voor de volgende regering.
(einde artikel)

Noot: Wat die laatste paragraaf betreft: inderdaad, Sinterklaas lijkt soms in lenteuitrusting – getrimde baard, mijter van lichte stof en trainingstabaard – door de Wetstraat te slenteren. Vooral de ministers wekken graag de indruk dat ze nog allerlei lekkers te bieden hebben. In de mate het parlement daar mee moet instemmen, zal het doorgaans gelukkig bij een snelle krantenvermelding blijven. Maar aan sommige wetsvoorstellen die nu wel goedgekeurd worden, hangen prijskaartjes. Net daarom zegt de N-VA-fractie neen aan die Internationale ‘kaviaarrechtbank’ die minister Geens graag wilde installeren en steunen wij zijn rechtsbijstandsverzekering niet. Als we de vingers nu niet aan de knip houden, dreigt de Sint in december verplicht te worden geschenkjes terug te komen halen.

 

Labels