De sint past zich aan

De sint past zich aan

 

“Kreeg u een pakje?” Tot vorig jaar kon zo’n vraag begin december alleen betekenen dat men naar uw relatie met Sinterklaas aan het vissen was. Geen zin evenwel die dit jaar aan sterkere devaluatie onderhevig was dan deze waarin het woord ‘pakje’ voorkomt.

Sinterklaas’ eerste concurrent kwam enkele decennia geleden uit de States overgewaaid. Weliswaar pretendeert de Kerstman valselijk vanuit het hoge noorden herwaarts te sleeën maar ‘hohoho’ daar moet Sinterklaas niet te veel over mekkeren, zelf een in Spanje residerende bisschop met zetel in Anatolië zijnde.

Bovendien kruipt het bloed waar het niet gaan kan en zorgen de aloude familiebanden tussen Sinterklaas en de ooit vanuit Holland naar de Nieuwe Wereld uitgeweken Santaclaus voor voldoende verstandhouding om de markt mooi kalendergewijs te verdelen tussen begin en eind december.

Die Sint-Maarten kan ook niet echt een concurrent genoemd worden. Deze korteketensint bedreigt Sinterklaas’ onderneming niet meer dan de lokale koffiebrander Nespresso schaadt. George Clooney doet vrouwen omkijken, koffiemaalder Frans Goossens uit Erembodegem niet. Dat geldt trouwens ook voor mevrouw Goossens zelf én, behalve in Frans’ dromen, voor mevrouw Clooney.

Santaclaus, Sint-Maarten: ze vormden geen echte bedreiging voor dé Goedheilige kindervriend. Maar toen kwam corona en begonnen pakjesafleverende bestelwagentjes zich virusgewijs te verspreiden over onze steden en dorpen, dag in, dag uit, almaar talrijker. Geen aftands gedoe met paarden of daken beklimmen; gewoon aanbellen en wie niet thuis is, woont hopelijk naast een vriendelijke buur of moet de marteling ondergaan een dag langer te wachten.

De Sint zal het in ook zwaar covid-getroffen Spanje allemaal wel hebben zien gebeuren. De pittige grijsaard (witaard eigenlijk) gaf zich echter niet gewonnen. “If you can’t beat them, join them”, dacht hij in oud-Anatools en zette, als eerste stap, zijn zwarte pieten op corona-werkloosheid. Die zwarte pieten bezorgden hem toch al enkele jaren serieus last want, hij begreep het allemaal niet zo goed, in de Nederlanden rees zwaar verzet tegen het in dienst nemen van gekleurde medemensen. De gelegenheid bood zich te schoon aan om ze niet te gebruiken voor een grondige arbeidsreorganisatie.

Voor het showgedeelte hield hij er enkele in dienst. Ik zag hem gisteren in een grijze personenwagen met een zwarte piet (met witte handen) aan het stuur en één op de achterbank. De Sint dronk een cola-zero. Als het in Antwerpen was geweest zou ik gedacht hebben... maar het was niet in Antwerpen.

Een jongen van pakweg een jaar of twaalf merkte de merkwaardige bezetting van de grijze Peugeot ook op, aarzelde even en woof dan, tersluiks, naar de Sint. Echt geloven in de Sint, daar was hij te oud voor geworden, maar je weet natuurlijk nooit en al was het maar uit erkentelijkheid voor die schone jaren van het zuivere, niet door het aardse slijk besmeurde geloof. Zijn gelaatsuitdrukking verried heimwee. Een beetje de blik van velen onder ons wanneer ze een kerkklok horen luiden.

Terug naar Sints herstructureringsoperatie. Zijn paard en stoomboot waren niet alleen een ongerief geworden maar ook steeds grotere stenen des aanstoots voor Gaia en Greenpeace, dus daar moest hij ook vanaf. Hij wilde trouwens niet wachten tot Brussel een paardentol ging heffen. Zijn schimmel kwam bij de lokale slager terecht en de stoomboot vaart nu in Midden-Afrika een rivier op en neer. Gaia en Greenpeace kunnen tevreden zijn.

In plaats van ze zelf overal te gaan afleveren, doet hij nu beroep op pakjesdiensten. Tenslotte werd zijn nieuwe Klaaspak van Zalando ook keurig afgeleverd in zijn Spaanse kasteel, dus waarom zich dat gemak ontzeggen?

Wie braaf is krijgt pakjes van de Sint via post-en-el of dpd; wie stout is moet langer wachten en wordt bediend door Bpost. De Sint is best tevreden met die nieuwe regeling. Hij hoopt wel dat er geen heisa ontstaat over de rekrutering van het personeel door die pakjesdiensten want zelfs via die supermoderne weg krijgen de blanke kindjes hun pakjes heel dikwijls uitgereikt door getaande leveranciers, ook al komt er geen schouw meer aan te pas.

Soms stelt Klaas zich vragen bij zijn geschiktheid om ook in deze warrige tijden nog te bepalen of kinderen braaf zijn geweest dan wel stout. Hij overweegt zijn mooi ingebonden reeks dikke boeken van vroeger in de open haard te kieperen want als de kinderrechtencommissaris die ooit in handen krijgt, moet de hoofdstad van de Vlaamse balonvaarderij op zoek naar een andere naam. De Sint weet zelf niet eens meer of wat hij doet nog mag of intussen ongepast heet.

Paste hij zich wel genoeg aan? Suikergoed voor kinderen? Ongezond. Het idee dat kinderen braaf moeten zijn? Ouderwets. Het voorvoegsel Sint? Niet pluralistisch genoeg.

In dat ene huis dat hij uit nostalgie nog zelf afwerkte, vond hij een ongebruikte gratis tienrittenkaart in het schoentje. Morgen neemt de Sint de trein naar huis.

 

Zondagsmijmering verschenen op mijn Facebookpagina op 6 december 2020

Labels