Cola-oorlog in Frankrijk

Cola-oorlog in Frankrijk

 

Even iets anders, een nieuwsje dat ik boeiend en zelfs opbeurend vind. De Franse supermarktketen Intermarché gaat in de clinch met Coca-Cola.

Gigantisme heb ik altijd met veel achterdocht bekeken; elke vorm. Kleinschaligheid en zelfbestuur zijn mij veel liever. Het fenomeen multinational is zo’n vorm van gigantisme die me niet echt zint.

Anderzijds horen wetgevers realistisch te zijn en rekening te houden met (economische) realiteiten, anders worden ze dogmatici. De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.

Overheidsoptreden verdient dan weer een gezonde portie wantrouwen want als politici handelen komt dat doorgaans neer op “verbieden, verplichten en/of belasten”. Ik geloof niet in zo’n overheid die de burger zegt hoe die tot in details het leven moet leiden.

De overheid als alternatief voor de grootbedrijven? Tot zekere hoogte is regelgeving noodzakelijk maar het komt ook dikwijls neer op de keuze tussen overheidspest en grootbedrijvencholera, zeker wanneer het overheden ver weg van de burger betreft.

Zo’n berichtje dat een Franse supermarktketen Coca-Cola de wacht aanzegt omdat de klanten - die een vorm van zelfbestuur kunnen uitoefenen in hun koopgedrag - kiezen voor “gezond, milieuvriendelijk en lokaal”, zonder overheidsverplichting, klinkt mij dan ook als muziek in de oren.

Uiteraard is Intermarché ook een grote keten; uiteraard is daarmee geen alternatief gevonden voor het wereldwijde economische systeem; uiteraard is er die wetenschap van de ene vogel die de lente niet maakt; uiteraard moet je opletten met krantenartikels, enz. Ik veroorloof me vandaag toch dat vleugje naïviteit om dit een opwekkend nieuwsje te vinden.

(Citaat uit ‘De Standaard’)

“De baas van de Franse aankoopcentrale van Intermarché, Thierry Cotillard, legt in een brief aan zijn collega’s uit dat Coca-Cola hen een gamma wil opdringen dat zij helemaal niet willen. ‘Onze klanten willen steeds gezondere producten die zo weinig mogelijk impact hebben op het milieu. Ze kiezen meer en meer voor producten zonder plastic verpakking die zo min mogelijk bewerkt zijn en liefst zo lokaal mogelijk geproduceerd worden.’

Dat de Fransen steeds meer honger hebben naar iets ‘beters’ en iets ‘gezonders’, is niet uit de lucht gegrepen. De afgelopen twee jaar daalde de verkoop in Franse supermarkten, maar toch ging hun omzet de hoogte in. Bio, streekproducten met AOP-label of andere kwaliteitslabels gaan steeds vlotter over de toonbank. Dat is niet alleen het geval in supermarkten in de rijke steden, maar ook op het platteland en in volkse buitenwijken. Minder, maar beter dus.”

 

Tekst verschenen op mijn FB-pagina op 10 januari 2020.

Labels