Zondagsmijmering: Over zo'n week

Mama moet intussen, een bagatel van tien kilometer verderop, spitsroeden lopen want mensen met een andere overtuiging vinden dat de hunne de enige juiste is. Newspeak neemt over als regels laten naleven repressie heet en wie de orde handhaaft met knokploegen wordt vergeleken.

Naast papa ademt het ventje de slaap der onschuldigen. Naast mama heerst venijn en wordt opjutten vertaald als verbinden.

Woensdagochtend bericht mama papa dat de stad getroffen wordt door een ramp. In de vooravond staan ze samen tussen radeloze getroffenen, fysiek en/of materieel, en vermoeide hulpverleners. Vijf wekkers moeten morgenochtend niet meer afgaan. De vraag ‘waarom’ blijft onbeantwoord, elkaar vastpakken troost misschien; heel even toch.

Thuis wordt ingesprongen en het bericht loopt binnen dat ze nog wat hebben gespeeld, boekjes gelezen en na het papje viel hij vredig in slaap. ‘Als hij lacht, breek de hele wereld open’, licht ons mobieltje op.

Donderdagavond, mama-zoonavond. Papa moet de orde proberen handhaven op een hoge stoel, ergens ver weg. Lange debatten, verwijten over-en-weer, argumenten en drogredeneringen wisselen elkaar af met woorden die de valse indruk kunnen wekken dat men dezelfde taal spreekt. Het duurt lang, zeer lang maar gelukkig bericht het thuisfront dat de bengel goedgemutst in slaap is gevallen. ‘Als hij lacht, breekt de hele wereld open’, fluistert mama door de telefoon in een toon die een overvol moederhart verraadt.

Uren later ziet papa in het wiegje een dikke tien kilo marsepein vredig slapen en voelt bij dat tafereel de dag van zich afglijden. In de vroege ochtend zal mama zijn flesje klaarmaken en in papa’s armen zal het marsepeintje het, na wat gepreutel omdat hij te lang moet wachten naar zijn zin, gelukzalig leegtutteren.

Journalisten die commentaar geven zonder zich eerst correct te informeren, de bengel die gibbert wanneer hij gekitteld wordt; sociale mediatrollen die de grootste onzin ventileren, het ventje dat parmantig aangetrippeld komt met een leesboekje dat hij op de schoot voorgelezen wenst; lange telefoons, tot laat op de avond, om misverstanden over de nazorg weg te werken, de armpjes rond de mama terwijl hij haar zoent.

Zo’n week dus.
Toch hou je zo’n week vol, want als hij lacht…

Foto: Thuiskomen heet zoiets

Facebook, 5 juli 2026