Zondagsmijmering Over stoute kindjes

Teneinde beide feestelijke gebeurtenissen niet tegen elkaar af te wegen, vierden we ze in één beweging want de Sint-traditie is ons heilig, terwijl een mens anderzijds ook maar een keer een half jarig bestaan meemaakt. Het ene door het andere laten oversneeuwen leek daarom een slechte gedachte, al was het maar bij gebrek aan vlokken.

De goede lieve Sint wist op de pui van het stadhuis te melden dat er dit jaar geen stoute kinderen zijn. In het liedje zingen we blij vast te stellen dat er geen stoute kinderen bij zijn.

Zo hoort het maar nu vernam ik dat in een van alle ouderwetsheid gezuiverde versie van het alom gekende Sinterklaaslied de zinsnede ‘wie stout is (krijgt) de roe’ geschrapt werd. Iedereen krijgt lekkers, iedereen, zomaar, onvoorwaardelijk, het vraagt geen inspanning. Dat gaat een stap verder, wat zeg ik, dat gaat me stappen té ver.

Akkoord, die roe, dat instrument dat liefhebbende ouders niet sparen naar verluidt, hoort best niet letterlijk genomen. Kinderhersentjes ontwikkelen nog volop, dus is een corrigerend gebaar bij ongepast gedrag op zijn plaats maar het hanteren van een bundel droog takkenwerk gaat onmiskenbaar voorbij aan wat gepast mag heten.

Het brutaal schrappen van zelfs de theoretische mogelijkheid dat stoute kinderen onterecht maar zonder succes proberen aanspraak te maken op lekkers uit ‘Sints voorraadschuur, lijkt mij evenwel een ernstige vergissing. ‘Dit jaar’ of ‘er bij’ geeft aan dat de aanwezige kinderen een prestatie hebben geleverd. Ze hadden stout kunnen zijn maar waren het niet. Alleen wanneer de optie van stoute kinderen open blijft, kunnen kinderen braaf zijn. Wat is braaf als er geen stout bestaat?

Wat een saaie bedoening wordt het als alle kinderen braaf beoordeeld worden omdat stoute kinderen gewoon niet bestaan. Dan kan je net zo goed de Sint links laten liggen want diens oordeel wordt voorspelbaar, betekenisloos, gewoon overbodig.

De kunst van de ware Sinterklazerij bestaat er net in déze kinderen diets te maken dat zíj́ het hebben klaargespeeld, terwijl het heel anders had kunnen verlopen. Het dikke boek staat voor het rechtvaardige oordeel, de chocolade, marsepein en pepernoten vallen niet zo maar door de schouw, ze werden verdiend. Dan krijg je, als ontlading na de spanning, die onbetaalbare glimlach van oor tot oor.

Nu zal opgemerkt worden dat kinderen het recht hebben naast de pot te plassen, ook figuurlijk. Klopt natuurlijk, daarom zijn het ook kinderen en daarom zijn er nooit echt stoute kinderen bij. De mogelijkheid, die hoort wel open te blijven, anders is alle aardigheid er af.

Foto: Ons wondertje van zes maanden kon het nog allemaal worst wezen. Hij lachte zoals op alle andere dagen (moet u er maar bij denken )

Facebook, 7 december 2025