Zondagsmijmering: Over spierpijn

Onze lieve spruit overbrugde al slapend, dus flink en zijn ouders enige wijlen rust gunnende, de klok tussen zeven ‘s avonds tot iets voor vijf ‘s ochtends, een enkel krijtmoment niet te na gesproken en dat hij zelf, zonder ouderlijke tussenkomst, wist te overwinnen.

Wanneer hij, de nacht intussen aanschurkend tegen het krieken van de dag, zich weer liet horen vanuit zijn in des ouders slaapstee opgestelde kribbe, vroeg het een poos vooraleer zijn verwekkers konden oordelen of hij aan voeding toe was dan wel in staat zou zijn de slaaponderbreking nog eens zelf te delgen. Toen de eerste optie niet langer te miskennen bleek, werd de remediërende papfles bovengehaald.

De kleine dreumes vleide zich in vaders armen - wij hanteren een rolbeurt en vanochtend verzorgde uw dienaar de permanentie - zoog zich vast aan het flesje en deed zich slaapdronken tegoed aan wat de tutterbidon te bieden had. Dat bleek voldoende om hem na lediging van het recipiënt weer in de armen van Morpheus te laten verzinken, waarbij uw dienaar de rol van Morpheus voor zijn rekening nam.

De kwestie was evenwel de volgende: zoonliefs slaap klonk oppervlakkig terwijl vader, in wiens armen hij dus verwijlde, manifest ongemakkelijk, alle regels van de houdingenleer aan het tarten was. Elke beweging mijnerzijds kon het fragiele slaapmoment evenwel verstoren, wat je als vader niet wil uitlokken hoe ongeriefelijk de houding waarin je gewrongen ligt ook mag zijn.

Zodoende bracht ik een stuk late nacht door in lichamelijk ongemak, de rust onzer spruit ten bate.

Des ochtends scheurde de wekker ons weer uit de illusie onzer drie-eenheid. Het ventje dat licht snurkend tegen mijn bast lag, werd gewekt en trakteerde me meteen op alweer een van zijn allerbeminnelijkste glimlachjes.

En ik?

Ook ik schoot van dat ochtendalarm wakker uit de toch nog ingetreden sluimer, geradbraakt, met stramme nekspieren en van scheefliggen versteven rugknoken, uitgeput, afgepeigerd, gesloopt maar toch vooral, met dat goudklompje tegen mijn oksel neergevlijd, diep en intens gelukkig.

Fijne zondag

Foto: ‘Overdag? Dan zoek ik alles op wat mama gevaarlijk vindt.’

Facebook, 8 februari 2026