Zondagsmijmering: Over Panini

We staan een jaar godengeluk verder in de wereldgeschiedenis die weliswaar intussen niet stil stond, zelfs tekeer ging als een hulpeloos zwalpend schip op van hevige stormen schuimbekkende golven, maar die wat ons betreft de 6e juni van 2025 toch niet meer qua belang wist te evenaren.

Intussen staat het ventje behoorlijk stevig op de pootjes, kruipt het avonturiertje, klimt de belhamel, zet de bengel voorzichtige stappen. Dat gebeurt onder waakzame blikken, in van de grootste gevaren ontdane omgeving, in een met matten, afgeronde hoeken en zachte kussens ingerichte bubbel.

En toch, toch loopt het wel eens mis. Eergisteren, zijn laatste dag voor de één officieel kon worden afgevinkt, raakte het kopje onbedoeld en onzacht een marmeren bijzettafelblad. Een doodsmak die zijn verdere leven sporen zal nalaten volgens de ontzette moeder, een betekenisloos botske volgens vader die hem meteen begon te kietelen. De buil leerde even later dat de waarheid zich, zoals wel meer, ergens tussen moeder en vader schuilhoudt.

Je wil hem beschermen uiteraard maar het leven verloopt nu eenmaal met builen. Wat gesteggel, een ruzietje, het met vallen en opstaan kweken van levenshandigheden, een buil; het hoort er nu eenmaal bij. Van marsepein alleen wordt hij ook niet groot.

Maar daar zijn sommige schoolbesturen het dus niet mee eens. Met enige ontzetting nam uw dienaar voorbije week kennis van de mare dat die sommige scholen paniniklevers verbieden op de speelplaats. Het uitwisselverkeer met die kartonnen sportvedetten zou aanleiding geven tot onenigheid omdat de wisselkoers van zo’n kaartjes niet decretaal is vastgelegd - dat nog geen enkele politicus op dat euvel is gestoten, een in die kringen opmerkelijk verzuim - en dus betwistbaar blijft, tot bedrog aangezien niet elke scholier even handig onderhandelt en tot, jawel, ongelijkheid omdat des ouders beurzen geen gelijke ruimte bieden tot aanschaf van bedoelde klevertjes. Soelaas wordt dus vervolgens her en der gezocht in het verbod van de hele (ruil)handel.

Ergens in de rommelkamer boven liggen mijn paniniboeken. Mexico ‘70, dat moet de oudste zijn. Onze spruit erft dus niet zomaar wat ingekleefd jeugdsentiment van vader maar gezien diens leeftijd absolute antiquariaatstukken. Elk nadeel heeft wel degelijk zijn voordeel.

Deze erfenis zal ooit plaatsvinden tenware een onderzoekscommissie tegen die tijd uitvlooit dat een aanzienlijk deel dezer verzameling de vrucht is van vrije uitwisseling waarbij behendigheid, onderhandelingstalent en spaarzaamheid - kortom al die zaken die ongelijk verdeeld voorkomen bij mensenkinderen - een grote rol speelden. Wellicht wordt mijn paniniverzameling vervolgens geconfisqueerd waarna de prentjes door een rechtvaardigheidscommissie terug bezorgd worden aan degenen aan wie ik ze indertijd wist te ontfutselen.

Ach, het valt zeker niet uit te sluiten dat mij anderzijds prentjes die me slinks afhandig werden gemaakt onverwacht en onverhoopt terug in de schoot vallen; dus mogelijk win ik aan de hele operatie. Afwachten maar.

Tot het zover is, verkies ik voor onze nu eenjarige een school die opvoedt om de echte wereld in te trekken, niet een die de ruil van paniniklevers verbiedt.

Geniet van uw zondag

Foto: Verjaren, dat leerde hij gisteren, is een zaak van slingers, geschenkjes krijgen en een kroon dragen.

Facebook, 7 juni 2026