Zondagsmijmering: Over kusjes

We schreven A.D. 2026, meer bepaald de 45e der 365 dagen van dat jaar, daags na Valentijn dus.

Die Valentijn was koud geweest maar zonnig; een uitgelezen dag om de longen te vullen met een portie voorjaarsfrisheid. Vader had de Valentijnstaart enigszins verknoeid door ze scheef in de fietszak op te bergen maar daarmee, zo betoogde hij in een poging de gevolgen zijner onhandigheid wat te dedramatiseren, werd de smaak in genen dele aangetast, wat trouwens bij het verbruik ook bleek. Moeder, ook oog hebbende voor de esthetiek bij presentatie, reageerde wenkbrauwfronsend.

In de tuin verdrongen de koolmeesjes zich bij het voederhuisje, de eksters zochten hogere sferen op, het rosse staartje van het eekhoorntje verscheen even boven de schutting om snel weer te verdwijnen. Moeder vervoegde de kleine spruit bij diens middagdutje, vader nam de snoeischaar ter hand want de tuin staat in de startblokken van het lentegeweld.

Valentijn verzorgde de huiselijke idylle dit jaar met buitengewoon veel zin voor detail.

‘s Anderendaags, na het nuttigen zijner ochtendflesje, schurkte de spruit zich nog even, niet lang want de slaap was voor enkele uurtjes uit zijn lendenen verdreven, aan tegen het warme moederlichaam dat hij herkende als zijn eerste nestje. En jawel, toen gebeurde het, tegen de klok van half zeven. Het kleine bengeltje, al maanden ontvanger van talloze zoentjes zonder daar directe reciprociteit tegenover te plaatsen, drukte de natte lipjes tegen moeders mond. Niet één keer, wat op toevalligheid had kunnen wijzen, maar enkele malen. Hij kuste zijn moeder om zich vervolgens aan andere zaken te wijden.

We schreven dus, toen dit tafereel zich afspeelde, 2026, daags na Valentijn, de dag waarop het wichtje zich voor het eerst prevelend maar onmiskenbaar het woord ‘papa’ liet ontvallen.

Fijne zondag

Foto: Soms begeeft hij zich in een doodlopend straatje maar zijn liefde deelt ons marsepeintje met veel zin voor evenwicht. 

Facebook, 15 februari 2026