Zondagsmijmering: Over een traaijoud

Hij rondde dus onlangs de kaap van zes maanden en voorlopig verloopt zijn proces redelijk identiek aan dat van 33 jaar geleden, bij zijn broer. Ook die kroop eerst achteruit. Maar de illusie dat ik de jaren ‘90 herbeleef, zal zich niet lang meer laten koesteren.

Weldra blijkt hij steeds meer een vol eenentwintigeeuwertje te zijn. Ach, hij kan in zijn eigen tenen bijten. Dergelijke soepelheid stelt hem zeker in staat het met die eeuw klaar te spelen. Sommige ochtenden ben ik al blij er in te slagen mijn schoenveters vast te rijgen en die toenemende stramheid doet zich ook gevoelen bij het niet altijd begripsvol aanschouwen van de veranderende tijdsgeest.

Voorbije maandag ondernam ik een poging die uit te dagen, weliswaar bescheiden en kleinschalig. Een kleine groep onschuldigen liet zich lokken voor een traaijoud, te schrijven als try-out. De vraag waarover die proefvoorstelling handelde, mag hier op weinig belang aanspraak maken. Ofwel komt daar verder nog iets van, en dan verneemt u dat zeker; ofwel blijft het bij dit ene probeersel, en dan doen we er ook gewoon beter het zwijgen toe.

De kwestie hier aan te snijden, betreft wat met die mooie toneelterm mis-en-scène wordt gevat. Verder volledig in het donker op de lichtjes van de belendende tapkraan na, slechts een lezenaar en leeslamp als attribuut, onderwierp ik het moedige testpubliek aan wat vandaag velen als een foltering gelijk moet toeschijnen, te weten een ononderbroken anderhalf uur durende monoloog.

Kampend met een stevige verkoudheid mag uw dienaar de inspanning die hij leverde opmerkelijk noemen, die van het publiek - we schrijven tenslotte 2025 - ronduit indrukwekkend. Anderhalf uur uitzitten zonder mobieltje, zonder alternatieve afleiding, zonder toiletbezoek, zonder zak chips, zonder gejuich bij een doelpunt, zonder commerciële onderbreking, eigenlijk zelfs zonder gekuch of stoelengeschuifel, botst dat niet met één of ander mensenrecht?

Had ik mezelf trouwens zo lang kunnen aanhoren? De vraag mag gesteld want weliswaar van een oud (en bovendien zwak wijn-) jaar daterend, ook ik leef in deze tijd van verknipping, fragmentering, onderbreking, multitasking, hyperkinesie en voortdurende hectiek. Waar wordt een mens nog anderhalf uur gekluisterd?

Het woord geboeid kreeg maandagavond wel een dubbele bodem want de toehoorders werd zelfs de mogelijkheid de tortuur te ontvluchten technisch ontzegd middels een gesloten deur.
De reacties waren lovend maar mogelijk was het publiek gewoon murw gepraat en stemde de aansluitende pint hen mild.

Zou ons jonge kruipertje ooit nog onderworpen worden aan dergelijke kwelling, te weten negentig minuten luisteren naar een spreker in een lichtstraal of grijpt hij dan terug naar zijn pas verworven vaardigheid, te weten: achteruitkruipen?

Foto: in volle inspanning met de toog van een bruine kroeg als laatste steun en toeverlaat

Facebook, 14 december 2025