Zondagsmijmering: Over een stapje in de wereld

Bij pril grut zit dat anders want voor hen oogt vorige week als een vage herinnering aan wat reeds lang geleden vervloog en intussen volkomen achterhaald heet.

Amper zeven etmalen geleden rangschikte ik hem, dat kleine wondertje hier ten huize, officieel bij de kruipertjes, een bevordering die gezien de wankelheid zijner bewegingen toen met argumenten kon betwist worden. Vandaag schuift hij als een haasje over het parket ogenschijnlijk ervaring te koop demonstrerend. Op die leeftijd groeit de dilettant van eergisteren op enkele dagen uit tot expert-vakman(netje).

Wanneer hij al kruipend - elke meter een nieuwe wereld die wacht op ontdekking - op een obstakel botst, biedt dat weer nieuwe tot dan onvermoede mogelijkheden, bijvoorbeeld om zijn gespierde bicepjes op uit te proberen. Eerst aarzelend en vervolgens met groeiende zelfzekerheid trekt hij zich op aan opdoemende spijlen om zich dan ogenschijnlijk enige wijlen af te vragen wat daarop hoort te volgen want dat hij onbekend terrein betrad, daarvan is hij zich duidelijk bewust. Lukt het hem zijn arsenaal aan bewegingen verder uit te breiden, bijvoorbeeld door een hand te lossen en die naar de volgende spijl te brengen, de voorwaarde voor de letterlijk volgende stap, te weten beweging in verticale stand, dan begint het ventje van opwinding te blazen en pruttelt hij opgewonden snelle ademstootjes. Weer een nieuw stapje in de wereld gezet, weer een scalp aan de riem geregen.

Zijn prijzende ouders, zwalpend tussen trots voor wat gebeurde en vrees voor wat kan gebeuren, trakteert hij op van voldaanheid vervuld gekraai.

De tijd gaat snel? Tja, tegelijkertijd bergt een dag een schat aan gebeuren, een eeuwigheid gelijk; wat de ochtendstond nog onhaalbaar achtte wordt des avonds een herinnering aan wat heeft plaatsgevonden.

Fijne zondag

Foto: Een obstakel onderweg, biedt tot dan onvermoede nieuwe mogelijkheden. 

Facebook, 25 januari 2026