Zondagsmijmering: Over afstand

Wanneer u, trouwe medemijmeraar, nu popelend op het puntje uwer zitmeubel op nieuwigheden zit te wachten, dan zijn wij meer lotgenoten dan u kan vermoeden. Over de ontwikkeling mijner jongste nazaat moest ik de voorbije week namelijk zelf grotendeels in het ongewisse verwijlen wegens onbedoeld verlengd verblijf in Wenen, aldaar verblijvend om beroepsredenen en dus losgesneden van de achtergebleven kroost.

Uiteraard hielden berichtjes me op de hoogte van de grote lijnen der lotgevallen maar dat blijft een pover alternatief voor de lijfelijke waarneming. Ik begreep vooral, daarop werd vanuit het thuisfront zwaar de aandacht gevestigd, dat hij zijn zoentalenten zeer actief en met succes verder ontwikkelt en neem volgaarne voor waar aan dat mijn zoon een onverbeterlijke zoener blijkt te zijn.

We beschikken nu uiteraard wel over het gefilmde telefoongesprek waarbij de correspondenten elkaar kunnen zien, wat een weinig aanleunt bij fysieke aanwezigheid. Die weg hebben we dan ook bewandeld en wat me daarbij zeer bevreugde, was de reactie van ons ventje wanneer hij zijn vader op het schermpje zag verschijnen. Ook gevangen in een lichtgevend doosje wekt zijn verwekkers beeld en stemgeluid bij hem een herkennende glimlach op.

Sneeuwperikelen kostten ons de terugvlucht en het was de trein die de delegatie gisteren, met een dag vertraging, weer huiswaarts voerde, aldaar weliswaar pas aangekomen op een uur waarop jonge spruiten al lang de knusse warmte van het ledikant hebben opgezocht. De hernieuwde kennismaking diende dus uitgesteld.

In de vroege ochtend wekte de honger het ventje en het daarop volgend geschrei zijn ouders. Ik nam hem in de armen om het flesje voedende en troostende melk te geven. Hij omsloot met zijn knuisje mijn duim en nestelde zich alsof ik nooit was weggeweest.

Fijne zondag

Foto: Ooit bood dit archaïsche toestel de kans om op afstand wederwaardigheden uit te wisselen.

Facebook, 22 februari 2026