Zondagsmijmering: Alweer over pakjes

Zondagsmijmering: Alweer over pakjes

Vorige mijmering handelde over het fenomeen pakjes en deze week gaan we op dat elan door, al betreft het nu geen kerstboompakjes.

U geraakt enigszins van slag? Welaan ik laat u niet langer in het ongewisse en verklaar nader.

Wij wisselden de voorbije weken van woonst en trokken, naar we dachten ietwat noordwaarts maar dat blijkt verder richting noordpool dan we dorsten te vermoeden want we overschreden blijkbaar een klimaatgrens en nestelden ons in de permafrost.

Terug terzake. Dergelijke operatie impliceert uiteraard een verhuis, de term omhelzende het overbrengen ener inboedel van pand A naar pand B ten kostte van een stevige portie levensvreugde. Voor de zware stukken schakelden wij vaklui in, al de rest - zo poneerde ik met meer branie dan zin voor realiteit- kon wel eigenhandig, tijdens het kerstreces verplaatst worden.

Blijkbaar hebben wij iets met trappen, want zowel de vorige honk als de huidige kunnen tredenrijk genoemd worden. Naargelang de stockeerplaats dienden enkele honderden dozen anderhalve tot tweeënhalve trap naar beneden getorst te worden. Uiteraard moest eerst naar die plaatsen gestegen, vooraleer de afdaling kon worden ingezet.

De volgeladen wagen werd vervolgens noordwaarts gedirigeerd alwaar de verhuisdozen naargelang bestemming anderhalve dan wel tweeënhalve trap omhoog dienden getorst. Het erg reeële risico op gescheurde dozen gaf aan deze klauterpartijen een bijkomende dimensie.

Eenmaal de lading neergezet waar ze hoorde, vond een volgende rit plaats, verlopend volgens soortgelijk stramien. Daarna weer één, dan weer één; enfin, schier ontelbaar dikwijls weer één als was ons de verhuis van Bodleian Library toegewezen.

Ik bezigde hier het woord dozen maar kan ook pakje niet dienen? Uiteraard.

Mag deze verhuis mij twee knieën en evenveel heupen gekost hebben - de rug hield zich kranig - het ganse gebeuren maakt dat mijn voorbije weken zich afspeelden met gesjouw van pakjes, onder de kerstboom, uit de kelder, trap op, trap af, in kleurrijk omhulsel dan wel in verhuisdoosbruin.

Het drukt er onze neus nog eens op dat woordkeuze een wereld van verschil kan geven.
‘Ik heb veertien dagen met dozen gesleurd’ klinkt hels, ‘de hele kerstperiode stond in het teken van pakjes’ lijkt op een kinderdroom.

Fijne zondag

Foto: Dit pakje, dat zich vanaf dit weekeinde formeel een kruiperke mag noemen, liet zich gewillig, bij gebrek aan rendier met papa als domme kracht, door de sneeuw sleeën, daar in het Siberische noorden. 

Facebook, 11 januari 2026

Labels