Zondagse mijmering: Zachtjes tikt de regen

Zondagse mijmering: Zachtjes tikt de regen

Zachtjes tikt de regen tegen het vensterraam. Had ik een zolder dan had Rob de Nijs de weerssituatie perfect bezongen. Zachtjes ook tikt de klok de vakantie uit. Over zomer zullen we het maar niet hebben. Het kan natuurlijk niet altijd 2020 zijn (tja…).

Vorig jaar raakten onze voeten geen echte buitenlandse grond, voor zo ver we Nederlandse bodem niet ‘echt buitenlands’ noemen. Nu joeg het wolkendek ons opnieuw zuidwaarts. Hernieuwde kennismaking als het ware. Opvallend trouwens dat zo’n jaartje er tussen uit achteraf bekeken amper opvalt. Diezelfde ervaring wanneer oude vrienden elkaar na lange coronamaanden weerzien: alsof er geen gat gevallen was.

Terug naar de reis. Met de auto via Ardense bossen door de eigenzinnige Elzas; langs het kraaknette Basel; door die toch indrukwekkende Gotthard; even afstappen in Milaan; kijkje nemen in Firenze; uitrusten naast een Umbrisch zwembad; familiebezoekje brengen in Ligurië; chocolade kopen in Basel en weer onze eigen regen in.

Wat een genot om steeds opnieuw te ontdekken hoe mooi Europa is - dat woord waarvan de gevoelswaarde zo spijtig besmeurd wordt door die moloch die dezelfde naam draagt.

De opeenvolgende schoonheid van Elzasser huisjes; het rode stadhuis van Basel; de Zwitserse bergen en meren; het amper ontcijferbare Schwyzerdütsch op de radio; il duomo di Milano; die van Firenze, de Sabijnse maagdenroof en het mooiste gouden uur wanneer de in de Arno ondergaande zon de Ponte Vecchio de laatste stralen gunt; het groengrijs van de Umbrische olijfbomen; de steile bergen die hun tenen baden in de Ligurische zee.

Overal ook, uiteraard, de culinaire verlokking. Het ongegeneerde bord ‘maison du foie gras’ in de Elzas; ik noemde de chocolade in Basel al; het vierkant afgesneden stuk pizza-uit-het-vuistje in Milaan; de prosecco op het dakterras in Firenze; de zelfgedraaide pasta in Umbrië (ogen de kost gegeven en gemotiveerd om die pastapers thuis nog eens uit de kast te halen); het van de hitte wegdruipende ijsje in Perugia; de les dat je eerst even moet roeren vooraleer de koffie uit de Bialetti te schenken; l'intera esperienza bij die Ligurische famiglia op 15 augustus - dé Italiaanse hoogdag: prosecco, antipasti, primo piatto (de pasta), secundo piatto (de vis), formaggio, dolce e digestivi. De woorden doen het water in de mond lopen maar de hoeveelheid valt niet weg te happen.

Een opstapeling van clichés, ik weet het. Natuur, gebouwen en gerechten houden het best stand tegen de gelijkmakersmolen. Want die draait op volle toeren. Nieuwe gebouwen - absoluut knappe dingen zitten daar tussen hoor - die iets zeggen over de architect maar niets over stad of streek; winkelstraten die als twee druppels water lijken op die in een andere stad in een ander land - op de souvenierswinkeltjes na; pasta leren draaien bij een Brit van Chinese afkomst; radio met identieke muziek als bij ons; Italianen die zowaar steeds beter Engels spreken; snelwegen vol auto’s die allemaal op elkaar lijken en niks karakter uitstralen - of het zou een Maserati moeten zijn.

Europa is zo mooi en boeiend door de historisch gegroeide verscheidenheid. Die verscheidenheid verdwijnt niet maar verbrokkelt al eeuwen traag maar gestaag. Ze verandert fundamenteel van karakter want krijgt steeds meer vorm via individuen, los van plaats en ruimte. Straks biedt alleen nog de zon een argument om op reis te gaan. Daarom koesteren we de plaatsgevonden clichés die trouwens best taai zijn.

De Normandische aristocratenfamilie Clérel trok in de loop der eeuwen wel eens naar een ander oord op het schiereiland. Eén loot aan de familiestamboom trok in gezelschap van ene Willem zelfs het water over. In de 17e eeuw vond het geslacht een stek dicht bij het dorpje Tocqueville en daarop nam de familie die plaatsnaam over als familienaam. Dat heet nog eens gehechtheid aan de streek.

Nakomeling Alexis schreef halfweg de 19e eeuw wat nog steeds zowat het beste moet zijn wat ooit over democratie is neergepend. Daarvoor stak hij ook het water over maar koos wel de grote plas. Zou hij aan de overkant hamburgers hebben leren bakken?

Deze zondagse mijmering verscheen op Facebook op 22 augustus 2021.

Labels