Zondagse mijmering: Rekenen met dikke vingers

Zondagse mijmering: Rekenen met dikke vingers

WAARSCHUWING: Zoals elke week loopt deze mijmering vermoedelijk (ik zit pas aan het begin dus moet het ook zelf nog afwachten maar historia docet) langer uit dan een doorsnee facebook-ontboezeming. U weze gewaarschuwd. Aan allen die daar geen plezier in scheppen en er andere, meer vertier biedende activiteiten voor moeten uitstellen of zelfs laten vallen, deze reddende mededeling: u kunt het stuk ongelezen laten en zodoende de marteling ontlopen. De kwelling rekken door hieronder als commentaar neer te tikken dat het stuk te lang is, dient geen enkel doel en al zeker het uwe niet.

WAARSCHUWING: Zoals elke week loopt deze mijmering vermoedelijk (ik zit pas aan het begin dus moet het ook zelf nog afwachten maar historia docet) langer uit dan een doorsnee facebook-ontboezeming. U weze gewaarschuwd. Aan allen die daar geen plezier in scheppen en er andere, meer vertier biedende activiteiten voor moeten uitstellen of zelfs laten vallen, deze reddende mededeling: u kunt het stuk ongelezen laten en zodoende de marteling ontlopen. De kwelling rekken door hieronder als commentaar neer te tikken dat het stuk te lang is, dient geen enkel doel en al zeker het uwe niet.

Na deze weer al te lang uitgesponnen mededeling beginnen we - wij lettervreters dus - er aan.

In het huis waar ik opgroeide liep een man rond met een wat norsig uiterlijk dat compleet haaks stond op zijn peperkoekenhartige inborst die zich graag onledig hield met een eerder eigenaardige liefhebberij. Even aan toevoegen dat ik de man in kwestie ‘papa’ mocht noemen en dus veelvuldig getuige was van die zachtaardige buitennissigheid. Vader was dol op rekenen en rekende dan ook alles uit. Vreemd genoeg stond dit los van de vaardigheid veel geld te verdienen, iets waar hij dan weer niet bijzonder in uitblonk. Met getallen bezig zijn, dat vormde niet toevallig ook een groot deel zijner professionele opdracht maar de kantooruren bleken te karig in aantal om zijn teldrift ten volle uit te leven.

Dus ging hij er thuis volop mee door. Eén voorbeeld moge volstaan ter illustratie. Vader rekende uit hoeveel briefjes van 5000 frank de staatsschuld omvatte en hoe ver je kwam als je die achter elkaar uitlegde. Nut? Eigenlijk geen, hoewel. Het gaf wel een nieuw perspectief aan wat anders een dor getal was.

Hij betrok zijn zoon graag bij die van direct nut ontdane zoektochten in de getallenwereld. Ook hier een voorbeeld. We legden vijf knikkers van dezelfde omvang en substantie maar elk van verschillende kleur in een washandje - een roodwit, herinner ik me een ruime halve eeuw later nog perfect - en ik trok daar een knikker uit na wat gerommel en gekluts in het zakje. Kwam de gele boven, dan zette vader een streepje achter het woord geel op het blad dat daartoe voorbereid was. Terugdeponeren, rommelen, klutsen en weer een knikker opvissen. Blauw. Achter blauw kwam een streepje. Blauw er weer in en…zovoort. Avonden lang, terwijl we teve keken. Elke avond werd de tussenstand opgemaakt, in percentages. De pertinente vraag waarop we een antwoord zochten: wanneer zal elke kleur op 20% eindigen? Vele duizende knikkers later kwamen we mooi in de buurt, tot beider voldoening.

Deze inleidende zinnen om aan te geven dat ik op dat punt het leven niet als een onbeschreven blad kon instappen. Is het dan toeval dat het vak handelsrekenen mij als jonge leerkracht te beurt viel? Ik hamerde het er drilsgewijs in: “reken het uit met het gesofisticeerde toestel dat je daartoe moest aankopen maar baken eerst met het hoofd af binnen welke vork het antwoord redelijkerwijs moet liggen”.

De levensverwachting in een land kan geen 742 jaar zijn. Een dikke vinger brengt 74,2 op het rekentoestel wel onopgemerkt naar die methusalemse hoogte maar al verschijnt het op het schermpje, het is NIET juist. De afschrijving van een bureaukast over tien jaar kan geen bedrag geven dat hoger is dan de aanschafwaarde. Enfin, dat soort gehamer.

De journalisten die dit weekeinde een groot vraaggesprek afnamen waarin de geïnterviewde beweerde dat de regering-De Croo “alles voor de middenklasse” heeft gedaan en dat illustreert met de mededeling “150€ meer koopkracht” door de afschaffing van de solidariteitsheffing, hebben geen leerkracht gehad die hetzelfde hamerwerk hanteerde. 150€ meer koopkracht? Voor alle belgen? Dat geeft ruim anderhalf miljard kostprijs. Dat is erg veel, toch?

Als die journalisten die solidariteitsheffing, die haar uitvinder JL Dehaene al lang overleeft, kennen, dan weten ze echter dat alleen loontrekkenden die betalen. Geen kinderen, geen gepensioneerden, geen inactieven, geen zelfstandigen. Wie kent die percentages van buiten? Ik niet maar een vork aangeven kan wel snel. Uiteraard zit dat getal boven de 50% van de bevolking en dus heeft die geïnterviewde toch minstens 750 miljoen nodig om zijn belofte waar te maken.

Mocht dat in de begroting voorzien zijn, dan hadden we dat indrukwekkende getal toch al wel zien opduiken in de media, me dunkt. Dus zou het vraagje aan de geïnterviewde, niet toevallig de minister van financiën, “hoeveel budget voorziet u hiervoor?” niet misstaan hebben. Zijn antwoord zou dan duidelijk maken dat er wat schortte aan zijn middenklasse-belofte. De vraag werd niet gesteld en dientengevolge wordt de argeloze lezer hier eerder op het verkeerde been gezet dan geïnformeerd. Dat laatste mag nochtans eerder verwacht worden van een krant dan het eerste.

Als ik inschikkelijk mijmer “Juistjuistjuist moet het allemaal niet zijn in het leven maar mag het in de buurt blijven?” dan toon ik mij een onwaardige zoon mijns vaders als het getallen betreft - dan moest het wél juist zijn - maar zijn evenbeeld buiten de getallenwereld. Daar was hij de mildheid zelve, de mens afmetend met een lint waar genoeg rek op zat om er de condition humaine mee in te calculeren. Over het rekenwerk van een minister van financiën zou hij oordelen met de soepelheid van een metalen meetlat. Terecht want op iemand in die functie zou je toch moeten kunnen rekenen.

Fijne zonnige herfstzondag

(Foto: de Underhålla is voor de habbekrats van 9,99€ verkrijgbaar bij een Zweedse meubelgigant)

Deze zondagse mijmering verscheen op Facebook op 24 oktober 2021.