Zondagse mijmering: De rolverdeling tussen Vader en Vader Staat

Zondagse mijmering: De rolverdeling tussen Vader en Vader Staat

“Velen onder ons zijn jullie spuugzat”, reageerde mevrouw K op een facebook-bericht van mij, waarop de aanspreking volgde: “bende gangsters”.

Ik denk dat de boze dame in kwestie de politiek in het algemeen bedoelde dus overdreven persoonlijk moet ik het stevige verwijt wellicht niet nemen. Het is zondag, dus bespaar ik de vele andere, wél heel persoonlijk bedoelde scheldwoorden die mij uit de sociale media-troch in het gezicht opwalmen. Mochten politici sportlui zijn dan verschenen weekeindbijlagen vol over de haat waarvan ze het slachtoffer zijn en de grote mentale druk die de sociale media opleggen.

Trouwens, ik kwam er als gangsterbendelid nog goed van af. Antwerps schepen Koen Kennis mocht, naar aanleiding van het vreselijke ongeval waarbij twee jonge kinderen het leven lieten, lezen een kindermoordenaar te zijn. Ook de ‘serieuze’ pers - anders zo belerend over sociale media waar emotie en buikgevoel de rede doen wegsmelten - verloor alle zin voor maat. Joël De Ceulaer schoot de hoofdvogel af. De goorheid die hij daarover dit weekeinde in zijn krant liet afdrukken moet met grote voorsprong het laagste zijn wat de voorbije jaren werd afgedrukt.

Over verkeersbeleid bestaan verschillende meningen. Waar ligt het evenwicht tussen doorstroming en bescherming? Beide bepalen onze levenskwaliteit. Een politicus kan het ene nooit volkomen verwaarlozen voor het andere. Zo zorgen zogenaamde conflictvrije kruispunten voor meer veiligheid én voor sterk vertraagd verkeer, ook voor fietsers of voetgangers trouwens, met alle stress en frustratie van dien.

Toch is er een verschil tussen het eerste, doorstroming, en het tweede, bescherming. Wie vastzit in het verkeer, moet zich daar bij neerleggen als er geen alternatieve manieren voorhanden zijn voor die verplaatsing. Veiligheid in het verkeer, daar heb je zelf meer greep op. Er zijn meer en minder veilige manieren om zich door de stad te begeven, zeker als zwakke weggebruiker. Daarbij hou je het heft nog grotendeels zelf in handen.

Ik kreeg vroeger geen verkeersopvoeding op school, wel een handvol strikte raadgevingen van mijn ouders. Vader kwam toen nog vóór Vadertje Staat. Die instructies van mijn ouders naleven, biedt ook vandaag nog meer veiligheid dan het conflictvrij maken van een kruispunt. Om het zo uit te drukken: Kennis van het verkeer speelt een grotere rol voor de verkeersveiligheid dan Kennis in het schepencollege.

Laat ik zeggen zoals het is: de ‘gebruiksaanwijzing voor stadsverkeer’ van mijn ouders volstaat ook vandaag nog om totaal veilig de stad te kunnen doorkruisen, een stomdronken chauffeur die tegen een razende snelheid een voetpad schoonveegt of frontaal een tegenligger ramt of een zich alles permitterende fietser/stepper niet te na gesproken. Die tweede categorie is trouwens talrijker dan de eerste; de schade die ze veroorzaken gelukkig kleiner.

Los van het verkeersdebat, waar mijn weinig autominnend hart in zwaar conflict zit met mijn realistisch verstand, wrong er mij nog iets fundamenteel in die verwijtenregen aan het adres van een beleidsvoerder nadat een even uitzonderlijk als verschrikkelijk ongeval had plaatsgevonden op een ingewikkelde verkeerslocatie. Hoe ver besteden we onze veiligheid uit aan de overheid? Een belangrijke vraag, want daar kleeft een kost aan, niet alleen qua centen.

Bescherming tegen buitenlandse agressie, daar hebben we geen individuele greep op en dus organiseert de overheid een leger voor ons allen. Voor andere vormen van veiligheid nemen we ook graag zelf onze verantwoordelijkheid. Bescherming tegen criminaliteit organiseren we bijvoorbeeld verdeeld. Het politie-aandeel is daarbij relatief beperkt: wij sluiten ons huis zelf af zonder dat we de overheid vragen in te grijpen wanneer de kinderen de voordeur op een kier laten staan.

Steeds sterker klinken echter de stemmen om bij elk ongemak te eisen dat de overheid ingrijpt. Iemand valt in een vijver? De overheid moet voor afrastering zorgen. Heerst er een virus? De overheid moet voor mondmaskers zorgen (en wat voor mondmaskers…!). Iemand wil een sociale activiteit opstarten? Waar blijven de overheidssubsidies. Een leerling leert zijn lessen niet? De overheid moet bijlessen voorzien.

Dat vertrouwen in de allesoplossende overheid is aandoenlijk maar vooral ook wel erg naïef. Uiteraard zorgt het bovendien voor frustratie. Naar het schijnt moeten we naar een toestand van nul verkeersdoden. Dat betekent dat bij elk fataal ongeval mag vastgesteld worden dat de overheid faalt en het wantrouwen in ‘de politiek’ weer groeit. Waarop de politici, in het defensief gedreven, opnieuw meer regels invoeren.

De kost is dus niet alleen financieel. Hoe meer de burger zijn veiligheid uitbesteedt aan ‘hogerhand’ hoe meer vrijheid hij moet inleveren. Hoed u dus voor politici die maximale door de overheid opgelegde veiligheid beloven en geef het heft niet te veel uit handen. Dat laatste, dat is pas gevaarlijk, ook en zeker in het verkeer.

‘t Is te zeggen. Dat denk ik er van.

Fijne zondag en hou het veilig, voor u en de uwen.

Deze zondagse mijmering verscheen op Facebook op 29 augustus 2021.

Labels