Vivaldi: een farce verpakt in een vaudeville gewikkeld in een schertsvertoning

Vivaldi: een farce verpakt in een vaudeville gewikkeld in een schertsvertoning

Naar aloud gebruik kan u hier weer mijn overzicht van de parlementaire week lezen want tenslotte vertegenwoordigt een volksvertegenwoordiger toch ‘zijn volk’, niet? En dus hebt u er alle recht op te weten waarmee ik bezig ben.

Na een deugddoend weekend dat ik doorbracht op het prachtige Texel, begon de officieel ingekorte werkweek maandag gewoon thuis. Dinsdag weer Kamerwaarts om de dienst formeel te hervatten. Het werd een week in het teken van de vrijheid van meningsuiting, een onderwerp dat me na aan het hart ligt.

Te weinig volk voor Gaza

In de namiddag stond een belangrijke commissie Buitenlandse Zaken op de agenda. Al wekenlang toeteren de linkse partijen dat er snel actie moet worden ondernomen om de situatie van het Palestijnse volk te verbeteren. Ik citeer even Meyrem Almaci (Groen): “Israël verlegt de zoveelste grens als bezettingsmacht. Internationale gemeenschap moet zich nu laten horen.” Dinsdag bood zich hun kans aan in de vorm van een voorstel van resolutie dat oproept tot het opheffen van de blokkade van de Gazastrook.

Of ons kleine landje daarmee veel impact zou hebben, is een andere vraag, maar Meyrem Almaci was duidelijk: “We moeten ons nu laten horen”.

Nu dus? Niet dus. Zij die 'nu' wachten op een verslag van de passievolle pleidooien van mijn linkse collega’s, moet ik namelijk teleurstellen. Paars-groen slaagde er niet eens in om met voldoende kamerleden op te dagen – lees: in te loggen – waardoor de commissie met een week werd uitgesteld. Wat een blamage. Het toont ook nogmaals aan dat deze regering graag haar grote principes en ideeën luid verkondigt, maar dat met hard werk omzetten in verwezenlijkingen? Ho maar. Overigens: andere punten op de agenda – handelsverdrag Mercosur en Oeigoeren – waren al eerder ‘uitgesteld’ omdat de regeringspartijen hierover maar niet tot gezamenlijke teksten komen waar ze het allemaal over eens zijn. Collega Anneleen Van Bossuyt ligt op vinkeslag om die meningsverschillen binnen de regering over vrije handel bloot te leggen maar de grote verdwijnshow moet dienen als schaamlap.

Het cordonneke rond de N-VA

Hoewel de paars-groene regering in haar regeerakkoord in het kader van ‘politieke vernieuwing’ aankondigde in te zetten op parlementaire dialoog en met open vizier voorstellen van de oppositie tegemoet te treden, beleefden we deze week opnieuw een dieptepunt qua ‘politique politicienne’. We hadden graag mee onze handtekening gezet onder een wetsvoorstel van Nathalie Muylle (CD&V) om klinisch seksuologen te erkennen maar dat werd ons uit vilein tribalisme niet gegund, nadat daar eerder nochtans wel een akkoord over bestond. Er klonk echter laattijdig een ‘non’ vanuit het zuiden. Een federale echo van de uitspraak van de Brusselse PS-fractievoorzitter dat hij nooit een voorstel van de N-VA zou goedkeuren, wat dat ook zou inhouden? We dienden dan maar zelf een identiek voorstel in. Naam Muylle geschrapt en vervangen door Kathleen Depoorter. Een plagerijtje om hun valse politieke vernieuwingsretoriek aan de kaak te stellen.

Spandoekverbod

Aan het begin van de week schreef ik een opiniestuk op Facebook naar aanleiding van de voorgestelde grondwetswijziging van Kristof Calvo (Groen) en kornuiten om de vrije meningsuiting verder aan banden te leggen door het al te vage ‘aanzetten tot haat’ ook voor de correctionele rechtbank te brengen. De actualiteit zou me woensdag bijbenen met het onwaarschijnlijke vonnis van de rechtbank van eerste aanleg in Mechelen. Vier actievoerders van Voorpost werden daarin voor het opsteken van een spandoek met de boodschap ‘Stop Islamisering’ veroordeeld tot een effectieve celstraf van 6 maanden. Een hallucinant vonnis dat een gevaarlijk precedent schept. Wie immers ooit nog kritiek op de Islam durft uiten, dreigt meteen een celstraf aan z’n broek te krijgen. De stilte van Open Vld, ooit een ‘liberale’ partij, in nasleep van het ontstellende vonnis toonde nogmaals aan dat we vanuit die hoek weinig steun moeten verwachten, in tegendeel.

Donderdag bevroeg ik na een drukke voormiddag, met onder meer een interview met L’Echo dat vandaag verscheen en ons aller geliefde Linda De Win in Villa Politica, premier Alexander De Croo (VLD) in het plenaire halfrond over de groeiende tendens om de vrijheid van meningsuiting in te perken. Mijn betoog leek hem evenwel weinig te boeien: zowat de ganse tijd zat hij ongeïnteresseerd op zijn smartphone te tokkelen. In plaats van zich aan te sluiten bij zijn grote voorbeeld John Stuart Mill, de vader van het liberalisme, besloot hij in zijn antwoord ons een veeg uit de pan te geven en nog wat extra te dreigen met boetes voor al wie het aandurft zich uit te spreken tegen zijn links-progressieve eenheidsdenken. “Strafbaar. Strafbaar. Strafbaar. Strafbaar. Strafbaar”: zo vatte ik in mijn repliek zijn enggeestige ideeën samen.

In 2016 gooide ik over de vrijheid van meningsuiting, gezeten aan de rand van een zonovergoten Italiaanse zwembad, een steen in de kikkerpoel die Vlaanderen heet met de vraag tot debat over de kwestie waar de grens van die vrijheid moet liggen, toen nadrukkelijk tegen de achtergrond van steunbetuigingen voor de terreuraanslagen. Ik gooide onder meer de kwestie op tafel of er nood was aan nieuwe wetgeving. Wetgevende initiatieven heb ik daar na grondige studie en overleg nooit aan gekoppeld want de zoektocht naar manieren om die grens af te bakenen, brachten me al snel bij verboden die wellicht erger zijn dan de kwaal. Vandaar mijn besluit: pleiten voor geweld is onaanvaardbaar en dient vervolgd te worden. Vage begrippen als haat kunnen echter niet dienen om wettelijke bestraffingen op de steunen. In plaats van de vervolging te vergemakkelijken, zou zo’n wazige strafbaarstelling beter verdwijnen.

De kloof tussen ons en Open VLD wordt daarbij steeds groter want ’s avonds sloot Patrick Dewael zich op televisie expliciet aan bij zijn partijcollega’s-bestraffingskoningen De Croo en Van Quickenborne.

Het verkeerde kaftje

Wat later in de zitting kwam ik tussen om steun te betuigen aan een voorstel tot resolutie dat extra druk moet zetten op Azerbeidjan om alle Armeense krijgsgevangenen van het conflict in Nagorno-Karabach vrij te laten. Of we daarmee veel zoden aan de dijk zullen krijgen valt af te wachten maar het is alvast een terechte bekommernis die leeft bij de Armeense gemeenschap en waaraan ik graag mijn steun verleen.

Het klapstok van de avond volgde op het einde van de zitting in de vorm van drie interpellaties richting minister van Defensie Ludovine Dedonder (PS) over haar gereden brokkenparcours. Er blijven nog steeds heel wat vragen sluimeren over hoe Jürgen Conings als gekend potentieel terrorist het wapendepot van het leger kon plunderen en vervolgens met de noorderzon verdwijnen. Collega Peter Buysrogge was zoals gewoonlijk vlijmscherp in zijn analyse en daagde Dedonder uit met een warme oproep om ons niet als de baarlijke vijand te zien en samen deze onverkwikkelijke affaire op te lossen. Haar antwoord was voorspelbaar en mat. “Hebt u wel het juiste kaftje gebruikt en niet bij vergissing dat van gisteren”, merkte Peter plagend op. Minister Dedonder – die op drie Nederlandstalige interpellaties grotendeels in het Frans antwoordde – schrok even op en begon met haar mapjes te schuiven. De ironie van collega Buysrogge ontging haar want zij beheerst die stijlfiguur, zeker wanneer bedreven in het Nederlands, even goed als algoritmes dan doen bij sociale media-berichten.

Onverwacht werden we in de late uurtjes echter op nog wat spektakel getrakteerd. Een urgentie van staatssecretaris Sammy Mahdi (CD&V) moest door de Kamer aanvaard worden maar geen enkele van zijn collega-excellenties was nog aanwezig om zijn voorstel te beargumenteren. Extra pijnlijk als je weet dat Dedonder amper enkele minuten daarvoor de Kamer had verlaten. Uiteindelijk werd Vincent Van Peteghem (CD&V) nog opgetrommeld om zijn partijgenoot een vernedering te besparen.

Nu ja, die vernedering deden de collega’s van de meerderheid dan maar zichzelf aan. Ze moesten eerst de agenda helemaal omgooien, een ongeziene praktijk die behoorlijk wat misprijzen voor het parlement verraadt. Politieke vernieuwing, weet u nog? In mijn fb-post van gisteren vindt u een meer uitgebreide beschrijving van deze vaudeville, die nogmaals aantoont dat deze paars-groene regering alles heeft van een amateuristisch zootje. Een pijnlijke conclusie na negen maanden, maar de enige juiste.

Daarmee is absoluut niet alles gezegd. Zo diende ik met collega Frieda Gijbels deze week een wetsvoorstel in voor de verbetering van de openbaarheid van bestuur. Daar kom ik zeker op terug want dat verdient meer dan één paragraafje.

Geniet intussen vooral van het zonnige weekeinde. Volgende week staat onze fractie weer paraat.

Deze Wetstraatwerkweek verscheen voor het eerst op Facebook.